Avonturen van de (vr)olijke tweeling Ella en Louise en hun kleine zusje Norah

fietsvakantie in de Kempen : Dag 2

2011-08-10T21:58:00.002+02:00

De eerste nacht in een vreemde omgeving is altijd de slechtste voor de kinderen, zo heeft 5 jaar ervaring ons intussen al geleerd. Dit keer is het niet anders! Aangezien we niet met z'n allen in de tent kunnen, heeft Kevin zich 'opgeofferd' om in de voortent te slapen. De kinderen en ik liggen dus op vier slaapmatjes in de tent. Louise aan de kant, en ik lig opgepropt tussen Ella en Norah. Ze worden alle drie geregeld wakker, maar Norah spant toch de kroon: keer op keer slaagt ze erin uit haar slaapzak te kruipen en van haar matje te rollen zodat ze ofwel helemaal tegen de zijwand van de tent komt te liggen, ofwel helemaal over mij (zucht!). Maar toch liever in de tent tussen mijn dochters dan in de voortent tussen de muggen, spinnen, oorwormen en wie weet wat nog allemaal. Gelukkig slapen ze allemaal tot bijna half negen, zodat iedereen toch min of meer uitgerust is.

Nadat we lekkere croissants gegeten hebben voor het ontbijt, vertrekken we met de fiets naar de vijver en speeltuinen. Norah is supertrots dat ze tussen de zussen in mag fietsen! Ellen komt ook met Hannes (potentiële toekomstige schoonzoon ;-), Falke, Daan en Wout. Het wordt lekker warm en de kids spelen naar hartelust in het zand en het water. De meiden beleven dolle pret met hun roze opblaasbootje (ja, zelfs dát kon nog in de fietstassen!). Het wordt een leuk vakantiedagje met zon, zand, water, een ijsje, en tussendoor slagen Ellen en ik er zelfs in even te gaan zitten en bij te praten ;-)

's Avonds moet iedereen in de douche. Die werkt met een magneetkaart die je moet opladen. Altijd een hele organisatie, zo drie kinderen onder de douche zetten op een camping, maar op tien minuten zijn Kevin en de meiden gedoucht, zodat ik rustig van de resterende tien minuten kan genieten! Daarna eten we frietjes met curryworstjes in de snackbar, ravotten nog even in de speeltuin en haasten ons daarna naar de tent omdat het al laat wordt. Om 21.15u liggen ze erin, en om 22u wordt het eindelijk stil in de tent...en wij maar denken dat ze moe waren!

fietsvakantie dag 2

Fietsvakantie in de Kempen : Dag 1

2011-08-08T21:42:00.011+02:00

Een fietsvakantie met de kids...zou dat haalbaar zijn, vroegen we ons af. We besloten de proef op de som te nemen en het gewoon eens een weekje te proberen. Niet te ver van huis, zodat de kids kunnen opgehaald worden indien nodig. Wel wat anders dan de Noordkaap, Zuid-Frankrijk of Parijs, maar kom : het gaat erom de kinderen op een prettige, ongedwongen manier te laten kennismaken met deze ontspannende manier van reizen.

Ella en Louise zijn gewend om te fietsen: sinds ze drie zijn rijden ze met de fiets naar school, en verder maken we geregeld tochtjes. De meiden gaan dus zelf fietsen. Norah gaat in de fietskar maar haar fiets gaat ook mee, achterop de kar gebonden, zodat ze op rustige stukken zelf kan fietsen. Einddoel voor de eerste dag is de Lilse Bergen (25 km...ze deden tot hiertoe maximum 17 km maar kom, voor een marathon train je ook niet helemaal ;-) Dan willen we verder naar Lichtaart en, als het weer het nog toelaat, naar Kasterlee, waar oma en opa de kinderen komen ophalen.

Het is even wikken en wegen bij het inpakken : één extra T-shirt en één topje per persoon, geen lange broeken mee, één 'multifunctioneel' bord per persoon, slaapzakken en matjes, ... we krijgen alles in acht fietszakken en de fietskar! Ik heb zelfs nog ruimte over om mijn boekweithoofdkussen mee te nemen (met 2/3de van de boekweit eruit weliswaar)! Ella en Louise vervoeren hun eigen slaapzak op hun bagagedrager, wat ze 'supercool' vinden. Wat zo mogelijk nog cooler is, is het fietscomputertje dat Kevin op hun fiets geïnstalleerd heeft, zodat ze kunnen zien hoeveel ze rijden en hoeveel kilometer ze al gedaan hebben. En natuurlijk hebben ze ook zo'n drinkenbushouder zoals mama en papa, hoewel die van ons niet van Barbie is ;-).

De avond voor het vertrek maak ik nog snel voor elk kind een T-shirt, waar vanachter op staat : 'Mijn eerste fietsvakantie! ' en dan hun naam, zodat fietsers die ons voorbijsteken hen eventueel kunnen aanmoedigen. Ze zijn er supertrots op! (even heb ik overwogen om voor ons beiden ook T-shirts te maken, maar dan met de tekst 'Goe zot !' erop ;-)

Nog één nachtje slapen in ons eigen zachte bed en dan ....zijn we weg!

Maandag 1 augustus
Uitgewuifd door de grootouders, nonkel Geert, Tine en Mats rijden we de straat uit. Na drie km komen we tot de conclusie dat we de fleecen van de meisjes vergeten zijn, dus rijdt Kevin snel even terug over huis. De eerste brug wordt vlotjes overwonnen, en we vorderen goed. Ella en Louise zijn geboeid door hun fietscomputer ( 'Mama, ik rijd een 1 en een 2! En nu een 1 en een 3!'). We hebben wel wat beziens onderweg; de meesten bekijken ons alsof we gek geworden zijn!
Al snel komt er een rustig autovrij stukje en mag Norah ook zelf fietsen. En fier dat ze is! Zo maakt ze echt deel uit van ons fietsend gezinnetje. Die eerste dag fietst ze zelf een drietal kilometer, verspreid over enkele etappes.

We maken uiteraard de nodige stops : elke 5 km (daar doen we ongeveer een half uur over) stoppen we om iets kleins te eten of wat te spelen. We smullen van de kerstomaatjes en de energiesnoepjes (druivensuiker!) die oma en opa ons meegaven. Dan stappen we weer de fiets op, en mag er iemand anders eerst rijden. De tijd wordt gevuld met liedjes zingen (zelf uitvinden), reken- en telspelletjes, rijmpjes maken over elkaar, huisnummers proberen te lezen enzovoort. Vervelen doen we ons niet!

Zo vliegt de tijd snel voorbij en voor we het weten is het al tijd om te picknicken. We spreiden ons picknickdeken uit vlak naast een wei met koeien. Van fietsen krijg je honger, dat is wel duidelijk want er wordt door iedereen flink gegeten! Nog even de benen strekken en hup, terug de fiets op. We proberen Broeder Jacob in canon te zingen...dat geeft aanleiding tot hilarische momenten! Op die manier glijden de kilometers vanzelf voorbij. Norah doet een dutje in de kar en wanneer ze wakker wordt zijn we er al bijna! We wandelen nog even tot bij de Achtzalighedenboom en om 15u fietsen we de parking van de Lilse Bergen op...euforie alom: we hebben het gehaald!!! Toch een ferme prestatie voor 2 vijfjarigen. We zijn supertrots op onze dochters!

We krijgen een plekje toegewezen en zetten onze tent op. Iedereen helpt! De meisjes sliepen al eerder in een tent, maar zo'n campingkar is toch nog wat anders dan een iglotentje dat eigenlijk maar voor drie personen is. Ze vinden het allemaal heel spannend! De slaapmatjes worden verdeeld, en ik vind dat ik eerst mag kiezen omdat ik de oudste ben ;-) Ik kies er lekker het dikste uit, hèhè. Ondertussen maken we een praatje met de buren, die onder de indruk zijn van de prestatie van de meisjes. Hun tweelingneusjes krullen!

Als de tent staat en de bagage erin ligt, gaan we eerst een ijsje eten - dat hadden we beloofd! Tot onze verrassing lopen we enkele kindjes van school tegen het lijf, met bijhorende mama's ;-) Ella, Louise en Norah willen meteen mee het water induiken en schieten snel hun short en onderbroek uit!

Die avond koken we fietsjes-spaghetti, pasta in de vorm van fietsjes die Ella onlangs van haar peter - ook een fervent fietser - gekregen had, speciaal voor op fietsreis. Het smaakt heerlijk zo voor onze tent, en de meiden vinden het leuk dat ze niet aan een tafel moeten zitten maar gewoon op hun poep op een deken! (gek dat ze toch de hele week zullen blijven vragen : 'mag ik van tafel?') Na het eten gaan we nog even terug naar de grote speeltuin, waar het ondertussen heerlijk rustig is, zodat ze nog even naar hartelust kunnen ravotten. Het is ons werkelijk een raadsel waar ze de energie vandaan blijven halen, die drie krawaten van ons! Om 21.30u liggen ze onder zeil...maar slapen? Da's wat anders!

Wordt vervolgd...hier alvast wat fotootjes van de eerste dag:

fietsvakantie

Ella's tand-affaire

2011-05-09T22:06:00.002+02:00

Ella heeft chance gehad. Of eigenlijk niet, maar toch wel in die zin dat het veel erger had kunnen zijn. Dit is wat er gebeurd is: zondag, na een heerlijk frisse plons in ons nieuwe zwembadje, wikkel ik haar in haar grote Megamindy-handdoek. Lekker warm ingepakt stapt ze naar Louise die onder de pergola zit te kleuren. Ik heb zelf niet gezien hoe het gebeurd is, maar ik vermoed dat ze op de stenen trappen naar de pergola op een puntje van de megamindy-handdoek getrapt is en zo gestruikeld is, want even later hoor ik haar hard wenen, zittend op haar knieën op de trappen. Vlug neem ik haar mee naar binnen en hou een koud, nat washandje tegen haar tand, die een beetje bloedt. Papa en ik zien al meteen dat er een klein stukje van de tand is afgebroken, maar wat erger is: de tand is een beetje verplaatst en staat nu scheef, half vóór een andere tand...bovendien zijn het tandvlees en haar lip nu al megadik.

Ella is helemaal in shock, ze zit te trillen en kan niet stoppen met wenen. Dat duurt zo toch nog wel bijna een uur. Ik vraag na wie de tandarts van wacht is, maar dat blijkt helaas niet de onze te zijn en ik wil niet het risico lopen dat ze een schrik opdoet door een tandarts die niet gewoon is om met jonge kinderen om te gaan. We besluiten dus haar nu wat te laten kalmeren en morgen met haar langs onze eigen, superkindvriendelijke tandarts te gaan.

Eten gaat natuurlijk niet goed, maar gelukkig hebben we nog veel yoghurt. 's Avonds geven we haar nog perdolan want ze klaagt toch nog van pijn.

Merkwaardig hoe je als moeder, als er zoiets gebeurt met je kind, meteen - misschien wel onbewust - je schuldgevoelmechanisme in gang zet: ik had haar de kaphanddoek moeten aandoen, die is zo lang niet! Ik had moeten zeggen dat ze voorzichig moest zijn op de trap! Ik had moeten zeggen dat ze in de tuin moest blijven! Enz.enz... (noot aan mezelf: natuurlijk had ze de kaphanddoek niet willen aandoen...die van megamindy is haar favoriete. En ik kan toch niet altijd hun handje vasthouden...)

Wij vandaag dus op bezoek bij de tandarts. Het plan was om Norah en Louise even te droppen bij oma en opa, maar Louise wou zó graag meegaan om haar tweelingzus bij te staan, dat ik dat maar toegestaan heb (ondanks dat er eerst protest was bij Ella omdat ze graag eens even alleen met mama ergens naartoe ging...ik heb haar dan beloofd dat ik morgen met haar alleen naar de winkel zal gaan. Onze kids hebben er echt nood aan af en toe eens een ouder alleen voor zichzelf te hebben, maar dat is praktisch niet altijd haalbaar...)

Het verdict : niks eigenlijk. De kans is groot dat het melktandje uit zichzelf langzaamaan terug op de goeie plaats komt te staan. Het kan wel zijn dat er een zenuw geraakt is, en dan zal de tand na verloop van tijd bruingrijs worden. Er is een foto genomen, en de nieuwe tand zit al klaar, dus over een goei jaar zal ze normaal beginnen wisselen en krijgt ze een grote tand, die hopelijk geen schade vertoont door dit melktandje dat een beetje in het tandvlees geschoten is. Verder moeten we ervoor zorgen dat al haar eten hapklaar is, zodat ze niet moet afhappen en de gevoelige plek - die nog wel een tweetal weken dik kan blijven - gespaard blijft. En goed in 't oog houden of er geen abces op komt natuurlijk.

Zowel Ella als Louise mogen een cadeautje kiezen, en thuisgekomen is Ella de hele affaire al bijna vergeten. Haar conclusie: 'Joepie, nu moet ik geen korsten eten!' Da's nog eens chance hebben!

Nog steeds graag naar school!

2011-05-08T20:54:00.002+02:00

Nu de tweede week van haar schoolcarrière erop zit, kunnen we wel zeggen dat het voor Norah een succes is. Er waren nog geen één keer traantjes bij het afscheid 's morgens. Telkens gaat ze flink bij de juf staan, of holt ze de zussen achterna om nog wat te spelen op de speelplaats. Ze had deze week wel wat moeilijke momentjes in de klas en tijdens de speeltijd : op maandag waren de zussen met hun klas naar de bibliotheek, en dus vond Norah hen niet tijdens de speeltijd. Dat vond ze niet zo leuk. En op donderdag hield ik haar een dagje thuis omdat ze met zo'n kanjer van een ochtendhumeur was opgestaan, dat ik haar gewoon terug in bed heb gelegd (waar ze nog tot 10u heeft geslapen). Toch wel handig, thuisblijfmama zijn. Verder is ze een paar keer komen vertellen dat ze 'beetje geweend' heeft in de klas. Maar ze wil toch elke dag weer graag terug gaan, dus wie ben ik om haar dat te beletten.

Voor Ella en Louise is het nieuwe er ondertussen al af: zij spelen tijdens de speeltijd al terug met hun eigen vriendinnetjes. Maar er zijn volgens hen genoeg andere kindjes die op Norah letten, want toen ze op een dag kwam vertellen dat ze tijdens de speeltijd geweend had, vroeg ik aan Ella en Louise of zij Norah dan niet getroost hadden. 'Nee, wij waren tikkertje aan 't spelen, maar Maité heeft haar getroost', kreeg ik als antwoord!

Overal waar ik nu kom (in ons dorp althans!) krijg ik nu vragen als: 'Zijt ge maar alleen? Is die kleinste nu ook al naar school?', gewoon als de mensen zijn mij overal met minstens één kind te zien verschijnen. En dan volgt onvermijdelijk de vraag 'of ik nu nog wel weet wat doen thuis'...
...en óf ik weet wat doen! Die voormiddag vliegt echt voorbij! Ik wil zoveel doen in het huis en in de tuin dat ik begot niet weet waar eerst te beginnen. Enkele bronnen van frustratie heb ik al kunnen wegwerken, maar er liggen er nog veel, heel veel te wachten. Maar wat een luxe om eens te kunnen doorwerken aan iets. Want dat heb ik bijna vijf jaar niet kunnen doen.

Echt veel tijd voor mezelf schiet er voorlopig nog niet over. Ik ga wel drie keer per week lopen (ben begonnen met 'start to run'), en ben al eens op mijn gemak naar de kapper geweest en met oma naar het shopping center om kleren voor mezelf te kopen. Da's wel genieten, natuurlijk.

Maar het leukste moment van de dag is toch wanneer ik mijn kapoenen mag gaan afhalen in de klas, en ze enthouiast komen aangelopen: 'Mama!', alsof ze me een maand niet gezien hebben. Dan sluit ik hen in mijn armen, en denk ik: 'ik heb de geweldigste kids van de hele wereld!'

Norah fietst!

2011-05-02T09:47:00.003+02:00

Ik heb het hier al eens gezegd: 't is een straffe, dat klein geval dat wij hier hebben rondlopen. Toen ze één jaar werd, kreeg ze haar eerste fiets: een loopfietsje op drie wielen. De zomer vóór ze twee werd, reed ze al vrolijk rond op de loopfiets van de zussen. Maar mevrouwtje wou nóg meer: rijden met een échte fiets met trappers, zonder zijwieltjes, zoals Ella en Louise.

Wie lieten nu en dan eens op de eerste fietsjes van de zussen zitten, maar ze kon niet met haar voeten aan de grond. Trappen lukte al wel, maar praktisch was het niet. Tot we haar enkele dagen geleden nog eens lieten proberen. Ze was blijkbaar een heel stuk gegroeid, want ze kon nu wél aan de grond. En dat gaf natuurlijk véél meer mogelijkheden. In 't begin was ze wat onzeker en wou ze altijd vastgehouden worden, maar na een dagje oefenen reed ze vrijdag heen en terug naar 't school, heen en terug naar oma en opa én 's avonds nog een ritje in 't park! Bij de bochten scherpe bochten houden we haar nog vast, maar da's denk ik meer om onszelf gerust te stellen. Want kijk maar eens hoe goed het al lukt :

Ikke ook naar school, hè!

2011-04-28T20:57:00.002+02:00

't Is een straffe, die jongste van ons. Ze gaat amper drie dagen naar school en ze wandelt de speelplaats op alsof ze haar hele leven niks anders gedaan heeft! Nog geen enkele traan heeft ze gelaten in de klas, en volgens de juf doet ze goed mee en is ze superflink. Wat een opluchting!

De eerste dag mochten we de peutertjes in het klasje afzetten, maar vanaf de tweede dag moeten ze bij juf Ines op de speelplaats verzamelen. Daar maakt Norah geen enkel probleem van! Even zwaaien - 'Daaag, mama!' - en ze gaat bij haar klasje staan. 'Sjilderen?', vraagt ze aan de juf. Want dat wil ze toch wel héél graag eens doen. Van achter de gesloten schoolpoort zie ik haar dan even later flink meestappen naar de kleuterzaal, met haar boekentasje op de rug alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ze is zooooooo trots dat ze nu eindelijk ook, zoals de grote zussen, naar school mag! Vanmorgen reden Ella en Louise met hun fiets alvast de schoolpoort binnen, en ik parkeerde mijn fiets buiten. Lichte paniek bij Norah: 'Ik ook wel mee naar school, hè mama!'

Op woensdag kwamen de zussen 's middags met een straf verhaal thuis over Norah die met hen mee op een speeltuig was geklommen, maar er niet meer af durfde. Juf Annemie ontpopte zich tot de held van de dag door haar te komen redden ;-) Verder kreeg ze die dag ook nog een bal tegen haar hoofd, maar daar heeft ze blijkbaar geen probleem van gemaakt. Ze vond het in ieder geval de moeite niet om er iets van te vertellen thuis.

Wat komt ze dan wel vertellen? We hebben eigenlijk al wel veel opgevangen. Ze hebben blijkbaar al een liedje geleerd met gebaren erbij, waar ze precies al goed mee weg is. Ze heeft al gestempeld, en met de poppen en de autootjes gespeeld. En toen ik vanmorgen zei dat ze nog naar het toilet moest gaan voor we vertrokken, zei ze : 'Ja, treintje! Mama tuut tuut zeggen!'. Haar koekendoosje is altijd flink leeg gegeten: 'Aaaaaaaalles opppp!!!'

Vanmiddag aan tafel vertelde ik dat Ella en Louise nog terug naar school gingen, maar dat Norah mee terug naar huis mocht komen, met mama een boekje lezen en dan het tutje gaan zoeken om wat te rusten. Madame haar reactie : 'Neeeee!!! Gij zij een zotteke, eh mama! Ik ga terug!!!' Ja lap, zeg. Ik heb toch even getwijfeld; moe zag ze er niet uit, maar ik weet dat ze veel slaap nodig heeft. De vorige dagen sliep ze direct toen ik haar in bed legde, en na anderhalf uur moest ik haar altijd wakker maken. Haar nu al een hele dag naar school laten gaan leek me ineens wat teveel van het goeie; morgen is er immers nog een dag. Het lukte me haar om te praten, en inderdaad: ze heeft weer een flinke dut gedaan. Het nadeel is wel dat het dan 's avonds pas half negen is eer ze slaapt...ach, misschien probeer ik het volgende week wel eens.

Wanneer ik haar in bed leg, hebben we altijd nog een leuk moeder-dochter-gesprekje. Dat van vanavond ging ongeveer zo :

Ik : 'Ga je morgen weer naar juf Ines? Ik denk dat er in de klas ook wel puzzels zijn.'
Zij, dolenthousiast: 'Jaaaa, puzzels maken!! Ella Louise ook naar school, hè. Ik ook naar school.'
Ik: 'Krijg ik nog een dikke kus?'
Zij: 'Nee, alleen knuffel', waarna ze me bijna platnijpt, en me daarna toch nog overlaadt met kusjes over heel mijn gezicht ;-)
Ik: 'Oooooh, wat vind ik jou lief!!'
Zij: 'Ik vind jou ook lief, mama!'
Ik smelt en denk bij mezelf: 'Jij word veel te snel groot...'

Een succes!

2011-04-26T13:40:00.002+02:00

Tot u spreekt een opgeluchte mama! Norah's eerste schooldag is reuze meegevallen. Ze is vol enthousiasme aan haar schoolcarrière begonnen! Zoals je hiervoor kan lezen, heeft ze niet geweend toen ik vertrok. Dat was al een goeie start. Vanmiddag stond ondergetekende natuurlijk als eerste klaar aan de schoolpoort om haar kleine meid af te halen, benieuwd als ik was hoe de rest van de voormiddag verlopen was. Oma en opa gingen Ella en Louise afhalen in hun klasje. Wanneer ik bij het peuterklasje kom, zie ik Norah flink tussen de andere kindjes op de bank zitten. Er verschijnt direct een grote smile op haar snoetje als ze me ziet verschijnen! De juf zegt me dat het supergoed gegaan is, en dat ze héél flink is geweest! Niet geweend! Hopelijk blijft het zo de komende dagen (want bij Ella en Louise begon het wenen pas op dag 2...en dat heeft twee weken geduurd).

Even later komen Ella en Louise eraan gelopen. 'Mama, Norah heeft niet geweend, ik heb het tijdens de speeltijd aan juf Ines gevraagd', vertelt Ella enthousiast. Ella en Louise vertellen me dat ze tijdens de speeltijd Norah zijn gaan zoeken, ze stond bij de juf. Ze hebben haar dan meegenomen om op de graskoer te gaan spelen: op de schommel en de glijbaan, en Norah vond het héél leuk, verzekeren ze mij. 'En wat hebben jullie dan gedaan toen de bel ging,' vraag ik hen. 'Dan hebben wij Norah terug naar haar rij gebracht bij juf Ines, en ze heeft niet geweend toen wij terug naar onze rij gingen!' Dat was nu nét wat ik wou horen! Toch wel handig, zo'n twee bezorgde grote zussen op school!

Enfin, het kind in kwestie ligt ondertussen al vredig een middagdutje te doen. Als 't aan haar lag, was ze met de zussen mee terug naar school gegaan, maar mama vond het wel genoeg geweest voor vandaag ;-). Maar morgen gaat ze zeker terug, zegt ze, want dan mag ze in de klas gaan schilderen, aangezien dat er vandaag niet was gekomen. Er waren maar liefst 8 nieuwe kindjes wat het totaal in Norah's klasje nu op 22 brengt! De juf zal 's avonds bekaf zijn denk ik.

Juf Ines heeft trouwens een leuke blog over haar klasje. Je vind hem via de link hiernaast. Binnenkort zullen we daar dus hopelijk wat fotootjes kunnen bewonderen van Norah in de klas!

Norah's eerste schooldag

2011-04-26T09:31:00.006+02:00

Om kwart voor acht wordt mevrouwtje wakker...Ella en Louise hollen snel de trap op. 'Norah, vandaag mag je naar school, hè!' Norah wordt meteen aangestoken door het enthousiasme van de zussen. Het is daar nogal een gekwebbel, bovenaan de trap! Ella en Louise zijn niet te houden, en Norah gaat er gewillig in mee. Ik heb dus wel wat werk om hen allemaal aan het eten te zetten en aangekleed te krijgen!

Ik vul nu drie koekendoosjes en drie drinkbussen in plaats van twee, en Norah is supertrots op haar nieuwe spulletjes. De meiden mogen ook alle drie een bosje heerlijk geurende seringen meenemen voor hun juf (kwestie van al meteen op een goed blaadje te staan ;-) De nodige foto's worden genomen......en dan zijn we weg! Norah wil per sé met de loopfiets, zodat ze die ook in het fietsenrek kan parkeren naast de fietsen van haar grote zussen.

Wanneer dat gebeurd is, nemen Ella en Louise Norah bij de hand, en Norah zegt al 'Daaag!' Maar vandaag en de rest van de week mogen de peutertjes in hun klasje afgezet worden, dus gaan we met z'n allen daarheen. Norah wil zelf haar boekentasje leegmaken, drinkbus en koekendoosje in de juiste bak leggen én zelf haar jasje aan de kapstok hangen. En wat een toeval : haar plaatje aan de kapstok is toch wel een bootje zeker!? (we hebben een boekje, 'Anna in de klas', en het plaatje van Anna is ook een bootje...) Dat is dus al meteen een schot in de roos!

Norah geeft haar bloemetjes aan juf Ines, en ik zet haar even aan het spelen in de popppenhoek. Er zijn veel kindjes die vandaag starten, en de meesten vinden het precies niet zo leuk. Gelukkig is Norah superflink, en wanneer ik zeg dat ik naar huis ga en haar straks kom halen, zegt ze: 'Jaja, daaag!' Oef! Als ze beginnen wenen was, denk ik dat ik haar zo terug mee naar huis had genomen.

Even later stap ik alleen de schoolpoort uit. Gelukkig staan er al wat bevriende mama's klaar om mij moreel te steunen ;-) Even kom ik in de verleiding om langs de andere straat even te gaan binnengluren in het klasje, maar ik kan eraan weerstaan!

En dan ga ik alleen naar huis. Raar is dat. Maar wat een zee van tijd heb ik nu voor mij...het moet nog even doordringen dat ik nu drie schoolgaande kinderen heb, want nu lijkt het of Norah gewoon een half dagje bij oma en opa is.

Nog 120 minuten te gaan...ik zal maar snel mijn lijstje met klusjes beginnen afwerken...straks volgt nog een update!

De vooravond van een nieuw hoofdstuk...

2011-04-25T21:38:00.006+02:00

Al maanden heeft ze er naar uitgekeken, en morgen is het eindelijk zover: Norah's eerste schooldag! Een hele tijd al is ze erover bezig, en enkele keren kreeg ik haar zelfs amper mee terug naar huis als we de grote zussen naar school gingen brengen. 'Nee, Norah kan nog niet naar school, eerst een boekentasje kopen!', zei ik dan. Sinds dan zegt ze tegen iedereen die vraagt wanneer ze naar school gaat: 'Eerst boekentasje kopen!'. Het kopen van dat boekentasje werd dan ook wijselijk uitgesteld tot in de Paasvakantie. Nu ze er dan eindelijk eentje heeft, is ze er superfier op. Zij ziet het duidelijk zitten om naar school te gaan: er moeten druifjes in haar koekendoosje van K3, en haar drinkenbus moet mee, en ze is er heilig van overtuigd dat ze in de klas gaat schilderen. Ik hoop dan ook uit de grond van mijn hart dat ze dat morgen al meteen mag doen ;-) En ze weet al heel goed dat ze met de zussen kan spelen op de speelplaats, maar daarna niet meer : 'zussen ander klasje' zegt ze dan. Ze weet ook goed dat haar juf Ines heet. En dat als ze pipi moet doen, ze dat aan juf Ines moet zeggen. Dus dat zit wel snor denk ik.

Maar waarom bekruipen me dan sinds enkele dagen toch die twijfels?? Een paar maanden geleden, toen ze thuis onhandelbaar was en de éne driftbui naar de andere kreeg, stond ik op het punt aan de directeur te vragen of ze niet al vroeger mocht starten, omdat ik dacht dat ze nood had aan verandering en meer uitdaging. Maar de driftbuien gingen over, en ik genoot er weer van mijn jongste dochter altijd zo dicht bij me te hebben. De laatste dag voor de vakantie, toen we de zussen wegbrachten, besefte ik heel goed dat ik de volgende keer alleen zou achterblijven aan de poort, en alleen naar huis zou moeten. Nu het bijna zover is...zie ik het niet meer zo goed zitten. Waarom moeten ze hier al zo vroeg naar school? In Nederland bijvoorbeeld starten ze pas als ze vier jaar zijn. Waarom laat ik haar nu beginnen terwijl ik zelf thuis ben? Ze zou toch evengoed in juni kunnen starten, of zelfs in september...

Maar dan denk ik weer: ze is er echt aan toe. Ze heeft stilaan meer uitdaging nodig dan samen met mij huishoudelijke klusjes opknappen. Want we kunnen natuurlijk niet élke voormiddag naar de markt gaan en daar een wafel eten, of gewoon wat gaan fietsen of de eendjes gaan voeren in het park...Het huishouden van een gezin van vijf is serieus wat werk, en het lukt me niet meer om het allemaal 's avonds te doen of tijdens dat uurtje dat Norah in de namiddag slaapt. Dus moest mama tussen het bezig zijn met Norah door vaak vanalles anders doen, en dat vonden beide partijen niet zo leuk. Dus vanaf morgen kan ik rustig het huishouden doen, terwijl Norah in de klas wordt geëntertaind...bovendien zijn Ella en Louise ook op 2,5 gestart, en iedereen is hier gelijk voor de wet ;-)

Dus, lieve Norah, mag jij morgen voor het eerst naar school. Ik laat je niet graag los, maar ik weet vrijwel zeker dat je het leuk gaat vinden in de klas. Je hebt me daarstraks, voor ik je in je bedje legde, nog verzekerd dat je niet gaat wenen. 'Mama ook ni, hè?', kwam er nog achter. Dat weet ik nog niet zo zeker ;-) En na school kan je me alles vertellen en kunnen we weer volop knuffelen, want daar ben je dol op! Leeg gaat het hier zijn morgen, en stil. Gelukkig mag ik je na 195 minuten alweer gaan ophalen ;-)

Maar mijn wafel op de markt gaat niet smaken. Wat is er trouwens leuk aan alleen naar de markt fietsen, zonder zo'n klein ukje achterop dat de hele tijd dolenthousiast dingen aanwijst : 'Kijk eh, mama, koeie! Twee! Ziedet??' En met wie moet ik nu tussendoor op de zetel knuffelen? De kat is ongetwijfeld kandidaat, maar die zegt niet zo lief: 'Ik zie je graag, mama'... Wie gaat me helpen choco maken, en de brievenbus leeg maken? Wie gaat er nu in de Spar met het karretje rijden, en 's morgens de eitjes rapen in het kippenhok? Alleen zal het toch niet hetzelfde zijn...gelukkig zijn het maar enkele uurtjes. En niemand zegt dat je ineens een volledige week naar school moet gaan...die luxe heb je wel met een thuisblijfmama!

Lieve schat, ik heb genoten van deze twee jaar en 7 maanden dat wij met z'n tweetjes thuis waren. Dit hoofdstuk sluiten we nu af, maar die heerlijke tijd kan niemand ons nog afpakken! En als je thuis bent, zal mama niet meer al te veel werk hebben zodat we in de namiddag die quality time gewoon kunnen inhalen! Trouwens, je zussen zijn reuzetrots dat ze eindelijk hun klein zusje mee naar school mogen nemen. (hoe het hen verging op hun eerste schooldag, lees je hier).

Veel succes morgen, kleine schat, en ik wens je een prachtige, onbezorgde en supertoffe schoolcarrière toe! Ik hou zielsveel van je, en ook van je zussen, en ik weet dat jij net als zij heel graag naar school zal gaan. Ik vraag me alleen maar af wie nu al deze klusjes moet doen :

Louisedag!

2011-04-24T22:51:00.000+02:00

Enkele keren per jaar nemen tante Nancy en nonkel Kris en co onze meiden mee op een superleuke uitstap: Louisedag! Waarom Louisedag? Omdat nonkel Kris peter is van Louise, en zij op die dag een voorkeursbehandeling krijgt! Louisedag wordt altijd goed voorbereid: Helen maakt een boekje waar de kinderen het verloop van de dag in kunnen zien, en er moeten vakjes gekleurd worden tot het zover is. Superspannend vinden ze dat! Dit keer vond Louisedag plaats op de eerste maandag van de vakantie, en de bestemming was....het Boudewijnpark!!

Nonkel Kris moest helaas werken, en Milan was met een vriendje op reis, maar hun afwezigheid werd gelukkig goedgemaakt door Sarah, die samen met Helen de favoriete babysit is van onze meiden! Dit keer mocht Norah ook voor de eerste keer mee. Ook zij keek er al lang naar uit, en herhaalde altijd maar : ' Norah, Ella, Louise dolfijntjes kijken. Mama papa ni mee!' Het afscheid 's morgens was totaal geen probleem: 'Flink stappen, hè jij!' zei ik haar nog voor ze instapte. 'Goe fietse hè jij!' kreeg ik als antwoord van mijn pientere dochter ;-)

Het werd een superleuke dag waar de kinderen nadien nog lang over verteld hebben! Ze zijn alledrie heel flink geweest naar 't schijnt, ook Norah. Die was wel doodmoe, en sliep tien minuten nadat ze haar thuis hadden afgezet ;-)

Om half tien waren ze weg, en om 7 uur waren ze terug, wat Kevin en mij dus een heeeeeeele dag zonder kids opleverde...dát hebben we nog niet vaak meegemaakt! We maakten van de gelegenheid gebruik om nog eens een sportieve inspanning te leveren: samen met oma en opa reden we met de fiets naar Scherpenheuvel : op de kop af 100 km heen en terug! Het was echt genieten van een dagje zonder kinderen, helemaal voor onszelf. En just for the record: ook ík ben vlotjes heen en terug geraakt!

Bedankt tante Nancy en co voor dit heerlijke dagje!!!

Zomerse lentedag - een nieuwe blogstart!

2011-04-02T21:26:00.003+02:00

Nee, aan een update begin ik niet, we vliegen er meteen weer in!

Enkele dagen geleden vertelde Louise me dat ze graag nog eens wou gaan picknicken, maar dat ze dan wel de picknick zelf wilde klaarmaken. Vandaag was het een prachtige dag voor een picknick, dus gisteren overlegde ik met Louise wat we zouden meenemen, en vanmorgen schoten we meteen in actie!
Louise delegeerde gauw wat taken aan haar zussen, zodat het wat sneller ging en we snel konden vertrekken, want we wilden immers eerst een heel eind met de fiets rijden alvorens te picknicken.

De drie zussen begonnen dus vlijtig fruit te snijden voor de fruitsla: appels, bananen, meloenen, druiven, ...'t één liet zich al wat makkelijker snijden met een mes zonder tandjes dan het ander. Verder werden er broodjes en sandwiches gesmeerd, komkommers en wortelen in hapklare stukjes gesneden en kerstomaatjes gewassen. Hup, alles in de fietskar en wijle weg!

Op hun nieuwe fietsen, die ze eind januari van oma en opa kregen, kunnen Ella en Louise al flink wat kilometers afleggen. Voor een kilometer of tien draaien ze hun hand niet om, en vandaag werden het er zelfs 16!! We hielden wel regelmatig een stop : in een wei om te picknicken, in een speeltuin, en ...bij 't Lekker Koeike! Motivatie speelt een grote rol, het doel is uitermate belangrijk en ook het feit dat ze niet voor mekaar willen onderdoen...'t voordeel van een tweeling! Deze tocht overwonnen ze ook hun allereerste brug, en ze raakten er vlotjes op(én af!). Ze reden mij er begot bijna af, dringend tijd om iets aan mijn conditie te doen.

Norah heeft het grootste deel van de rit bij mij achterop gezeten; het was de bedoeling dat ze een dutje zou doen in de fietskar, maar madam vond het leuker om van achterop de fiets luidop liedjes van K3 en Megamindy ten berde te brengen...je kon ons van ver horen aankomen!

In het Lekker Koeike hadden onze dochters nog energie genoeg om de trampoline en de speeltuin onveilig te maken, en even te gaan kijken naar de kleine kalfjes, waaronder eentje dan nog maar net geboren was. Norah zou het knuffelen, de twee grote zussen bewaren een veilige afstand.

's Avonds genoten we van de eerste barbecue van 't jaar, stel je voor: begin april al! Helen en Milan entertainden de kids na het eten nog met tikkertje en verstoppertje, want ook daar was blijkbaar nog energie voor over. Ik snap soms echt niet waar ze die blijven halen...

Kortom : het was een zalige zomerse lentedag!

Op schoot bij de Sint

2010-11-19T23:02:00.001+01:00

Dit jaar waren de meiden er al vroeg bij met het maken van hun brief aan de Sint. Begin november werd er al duchtig in speelgoedboekjes gebladerd, geknipt en geplakt. En dit jaar weten de dametjes duidelijk wat ze willen, van beïnvloeden of manipuleren is er helaas geen sprake meer...;-)

Om Norah ook wat vertrouwd te maken met het hele Sint-gebeuren kocht ik voor haar een boekje over Anna die de Sint een handje gaat geven in de winkel. Toen ik enkele dagen later in het Shopping Center kwam en daar het huis van Sinterklaas zag, dacht ik: 'Ach ja, waar om ook niet?', en thuisgekomen legde ik mijn plan voor aan mijn dochters. Het werd vol enthousiasme onthaald! Ze zagen het volledig zitten: we zouden dit jaar in plaats van onze brieven op te sturen, ze persoonlijk aan de Heilige man gaan overhandigen in het Shopping Center!

Mijn ijverige meisjes gingen meteen aan de slag om nog een mooie tekening bij hun briefjes te doen, en vandaag was het dan eindelijk zover. Ik koos bewust een vrijdag uit om bij de Sint langs te gaan omdat ik vermoedde dat het op de woensdagen en in het weekend bangelijk druk ging zijn. Het bleek een goeie keuze te zijn: wanneer we rond 14.45u aankwamen bij Villa Speculaas, stonden er nog maar een tiental mensen voor ons. Oef, want lang wachten zag mama niet zo goed zitten met die drie kids!

Rond drie uur verschijnt Zwarte Piet ten tonele. Ella en Louise zwaaien en roepen vol enthousiasme, en storten zich als twee (schattige) roofdiertjes op de snoepjes die zwarte piet gooit. Norah slaat vanop mijn arm het schouwspel gade, maar waagt het niet ook op snoepjesjacht te gaan... Er is wat animatie, we moeten wat liedjes zingen, met z'n allen Sinterklaas roepen, en dan ontwaren we plots een stukje van de staf van Sinterklaas boven in de lift...ja hoor, daar staat hij met z'n zwarte pieten, in de panoramische lift! Beneden wordt hij met groot gejuich onthaald. Mijn olijke tweeling is door het dolle heen. Norah wil alles zien, maar weet duidelijk niet goed wat ze ervan moet denken.

Ella is het enthouiastste van allemaal en roept zwarte piet want ze wil hem een handje geven. Ook Louise durft dat, tot mijn grote verbazing want net nog vertelde ze me dat ze alleen Sinterklaas een handje ging geven maar zwarte piet niet. Norah hou ik maar op mijn arm, maar op datzelfde moment kantelt de buggy om en moet ik Norah even neerzetten om de buggy terug recht te zetten. En zwarte piet, de snoodaard, maakt daar onmiddellijk gebruik van om ook naar Norah zijn hand uit te steken...foute zet!! 't Arm schaap begint te huilen en klemt zich zo hard vast aan mijn nek dat ik bijna niet meer kan ademen!

Tegen dat het bijna aan ons is, heeft ze zich min of meer hersteld, maar mij loslaten is ze vandaag duidelijk niet meer van plan en zwarte piet heeft het voorgoed verkorven. Ella en Louise daarentegen zijn dolenthousiast en doen mee aan een spelletje dat zwarte piet met de wachtenden speelt. Ze mogen allebei iets door de micro zeggen! Zo gaat de wachttijd snel (was sowieso al niet lang, slechts een dik kwartier) en voor we het weten is het onze beurt om Villa Speculoos te betreden...spannend!! We gaan een smal gangetje door, en dan komen we in een kamer, versierd met allerlei speelgoed. En daar zit de Goedheilige man op zijn troon! Ella en Louise stappen, blakend van zelfvertrouwen, op hem af en overhandigen hun tekeningen en brieven. Ze geven er met plezier nog tekst en uitleg bij ook. Louise doet de Sint ook nog de groeten van oma en opa, en Ella vraagt hoe zijn paard nu eigenlijk heet want dat wil ze nu toch wel eens weten. Ondertussen kijkt Norah toe vanop mijn arm, met haar hoofdje veilig tegen me aan. Een handje geven ziet ze niet zitten, en ook haar tekening en brief moet ik in haar plaats afgeven. En ondertussen maar volop beweren dat ze niet bang is ;-)
Wanneer we de villa buitenkomen krijgen we een ijsje (en zwarte piet had al snel door dat mama er ook wel graag één wou ;-), en elk kind krijgt ook nog een hele zak vol lekkers : drankjes, snoepjes, een koek en nog wat kortingsbonnetjes.

Wat een belevenis! Nu snel naar oma en opa om alles te gaan vertellen. Het bezoek aan de Sint heeft duidelijk indruk gemaakt, en de ontlading van de spanning is ook de moeite waard. Ik denk dat een bezoekje brengen aan de Sint in het shopping center en jaarlijkse traditie gaat worden...ook al heeft deze toch-wel-een-beetje – overcommercialisatie tot gevolg dat mijn kinderen nu denken dat Sinterklaas in het Shopping Center woont...

Norah 2 : The Party!

2010-09-23T10:55:00.002+02:00

The Party

And a party it was!! Mooi weer, flinke kindjes, aangenaam gezelschap en...een toplocatie!! We huurden de refter op Kevin z'n school, en het werd een groot succes. 18 volwassenen en 7 kids bij slecht weer in onze living proppen zag ik niet zitten, dus gingen we op verplaatsing. De kinderen konden binnen spelen met het speelgoed van de kleuters, en konden buiten naar hartelust rondracen op de fietsjes, spelen op de speeltoestellen, verstoppertje spelen, ... met dank aan Helen en Milan, kinderanimatoren van dienst!!

Ik waagde me nog eens aan een taart. Een tijdje geleden had ik met Norah naar foto's van taarten op het internet gekeken, en sindsdien was het duidelijk: het moest en zou een Bumbataart worden!! Ik haalde dus de fondant en de kleurstoffen nog eens boven. Het resultaat kan je zien in bovenstaand foto-album! Verder was er een pastabuffet met vier verschillende sauzen, en als afsluiter nog een ijsje. Het was een heel leuk feestje!

Bedankt voor alle wensen en cadeautjes!

Norah 2 jaar!!!

2010-09-15T22:03:00.003+02:00

Naam : Norah Francken
verjaardag : vandaag!
leeftijd : 2 lentes
lievelingseten : pizza!
lievelingsdrankje : mamamelk, vooral 's avonds en 's morgens vroeg, voor de rest 'isti' of 'appelap'
favoriete sport : loopfiets rijden
leukste tv-figuur : Bumba
lievelingsliedje : 'Zo verliefd' van Laura
favoriet jobke : afwasmachine in- en uitladen
dikste vriend : (letterlijk en figuurlijk) opa!
lievelingswoordje : 'kasteel' (sinds onze vakantie in de Dordogne)
favoriete plekje: tussen mama en papa in het grote bed
leukste speelgoed : fisher price
favoriete snoepje : 'oellie' (nvdr : lollie, schandalig hè ;-)
favoriete bezigheid : onze kippen en konijnen eten geven en ook Nel (onze kat) eten geven, liefst heel de dag door
Wat ik later worden wil : schooljuf of politie-agente, als het maar iets is waarbij ik streng kan zijn en bevelen kan uitdelen ;-)
favoriete knuffel : mama
Ik ben grote fan van : K3 natuurlijk!!
Lievelingsdier : aap
Favoriete uitroep : 'Van mij!!!'
Favoriete ontbijt : (naast mamamelk!) corn flakes
Grootste achievement van het voorbije jaar: elk plasje op het groot toilet doen!!
Belangrijkste doel voor komende jaar: de rest ook op het groot toilet doen, mama en papa wat meer laten slapen 's nachts ;-), mijn loopfietstechniek verder verfijnen, naar school gaan met mijn grote zussen en mij niet altijd door mama mee terug naar huis laten nemen want daar is het maar saai als de zussen er niet zijn ;-)
Uitverkoren partners in crime : mijn zussen Ella en Louise!!

...Ja, Norah'tje, dat ben jij helemaal! Het afgelopen jaar ben je je eigen persoontje meer en meer gaan vorm geven. En het resultaat is een lieve, slimme en grappige meid die weet wat ze wil! Wat we erbij moeten nemen, is dat je ook weet wat je NIET wil, en dat dan ook duidelijk laat merken. Of dat nu in een overvolle Hema is of niet ;-)

Lieve Norah, toen je twee jaar geleden geboren werd, hield ik al meer van je dan je je kan voorstellen. Nu, twee jaar later, is die liefde alleen maar gegroeid. Met elke nieuwe stap in je ontwikkeling, elk nieuw woordje dat je leert, elke slok die je drinkt aan de borst ga ik meer van je houden en me nog meer met je verbonden voelen. We brengen heel veel tijd samen door, en als je wakker bent kan ik echt niks alleen doen; onze gezamelijke toiletmomenten zijn nu al legendarisch ;-). Toch merk ik dat je je gedurende het voorbije jaar ook bij andere mensen op je gemak bent gaan voelen. Ik ben blij dat je deze ontdekkingstocht op je eigen ritme kan doen, naar eigen aangeven, zonder dat ik je daarbij moet forceren. En ik vind het fantastisch dat ik je dag aan dag kan zien opgroeien, net als je zussen. Ik heb niks moeten missen van de eerste levensjaren van mijn kinderen: de eerste woordjes, de eerste stapjes, het eerste ijsje, de eerste driftbui, het eerste kusje, ... altijd was ik erbij, en ik vind dat een enorm voorrecht!! (met dank aan mijn ventje die het geld in 't bakske brengt ;-).

Wat heb ik vandaag genoten van je 2de verjaardag. Te zien hoe blij je was toen de zussen je vanmorgen kwamen wakker knuffelen. De verwondering op je gezichtje bij het zien van de versieringen in de woonkamer. Je enthousiasme bij het uitpakken van je cadeautjes. Mijn verwondering toen je vandaag voor het eerst helemaal 'blokske rond' reed op je loopfiets. Hoe je zelf heel de dag 'Lang zal ze leven' aan het zingen was, en op 'hoera' telkens je armpjes in de lucht stak...En hoe je, zonder enige aarzeling, kordaat de twee kaarsjes uitblies op de stapel pannenkoeken...mijn kleine meid, wat word je groot!!

Lieve schattebol, groei jij nu maar verder uit tot het prachtig en boeiend persoontje dat je aan het worden bent. Maar hoe groot je ook wordt...je zal altijd ons kleine zusje blijven! We houden allemaal heel erg veel van je!

Papa, mama en je grote zussen
xxx

Onze vakantie in de Dordogne!

2010-08-28T22:10:00.002+02:00

Hier alvast de langverwachte foto's, het verslag volgt later!

Dordogne 2010

Barbietaarten voor Ella en Louise

2010-06-28T10:22:00.004+02:00

Dit jaar waagde ik me aan een barbietaart voor de meiden. Heel wat werk, maar leuk! Hun gezichtjes waren goud waard...

Prinsessenfeest Ella en Louise

2010-06-28T10:19:00.002+02:00

Wat een belevenis!
We organiseerden voor de 4de verjaardag van onze tweelingdochters een heus prinsessenfeest. 't Was de moeite! Klik op de foto en geniet mee...
Met dank aan mijn helpersploeg, en in 't bijzonder aan onze supertante Nancy!!

Op school vierden we hun verjaardag met een picknick. Ik maakte lekkers klaar en ging dan samen met juffrouw Christel met 20 kleutertjes picknicken in het park. De foto's kan je bekijken na die van het prinsessenfeest.

Ella en Louise deelden tot slot aan de kindjes en de juffen nog zelfgemaakte choco uit. Er stond op het kaartje: '2 x 4 = dubbel smeerplezier!' Ook die foto's staan erbij.

Op dit eigenste moment...

2010-04-26T14:37:00.002+02:00

...spelen Ella en Louise samen in de woonkamer terwijl ik hier wat mail zit te checken. Geniet even mee:

Ella ligt op de zetel en zegt dat ze in het ziekenhuis ligt. Dokteresje Louise komt kijken en vraagt waar het pijn doet.
Ella: 'Nergens, maar er zit een baby'tje in mijn buik!'
Louise: ' Ooh, dan zal ik de schaar eens pakken. Knip, knip, knip.....(op dat moment haalt Ella haar pop onder haar t-shirt onderuit) Oooooooh hoe schattig!!!'
Ella: ' Er zit er nog één in hoor!' (ha ja, hoe kan het ook anders...;-)

En nu zijn ze flink voor al die nieuwe baby'tjes aan het zorgen...

Paasvakantie!

2010-04-18T21:50:00.004+02:00

...en geslaagd was hij, de paasvakantie! We hebben weer volop van onze kinderen genoten, want in de vakantie staat bij ons eigenlijk alles in het teken van hen. Het huishouden staat op een laag pitje (lees gerust : zéér laag pitje), er wordt niet al te veel gekookt en gekuist wordt er al helemaal niet. Af en toe gewoon de boel de boel laten kan geen kwaad ;-) Wat hebben we allemaal gedaan?

- paaseieren geraapt! Eerst bij oma en opa (toen regende het nog niet), en dan bij ons thuis. Daar liet de timing van de klokken ietwat te wensen over, en moesten de meisjes natte paaseieren rapen. Het kon hen echter niet deren, ze konden zelfs niet wachten tot het gedaan was met regenen om te gaan rapen!

- naar Planckendael geweest samen met het gezin van Zoya, een meisje van de klas van E&L. Een leuk dagje en 't viel zelfs niet echt op dat er blijkbaar nog 8000 andere mensen rondliepen. De kinderen én wij hebben ervan genoten, en zoals je hieronder al kon lezen deden Annick, de mama van Zoya, en ik mee aan de recordpoging simultaan borstvoeden...best wel eens een belevenis!

- gaan spelen in de Lilse Bergen samen met wat kindjes van de klas en hun mama's. Leuk, leuk, én een zalig weertje! Zeker voor herhaling vatbaar.

- en dan kreeg Ella de windpokken...net zoals ongeveer heel hun klas zo te horen. Ze was er de eerste dagen wat ambetant van, maar voor de rest mogen we eigenlijk niet klagen. Ze heeft wel nog twee joekels in haar gezicht waarvan we hopen dat het geen littekens worden!! Louise en Norah hebben momenteel nog steeds niks, maar we verwachten dat het binnen dit en een week bij hen ook zover is :-(

- even getwijfeld of we met 'gewindpokte' Ella wel op vakantie zouden vertrekken, en dan besloten dat we toch gewoon zouden gaan...daar lees je in een volgende entry meer over!

- efkes naar de Zoo geweest en omdat er teveel volk was maar besloten om in onze eigen tuin te gaan picknicken, daar zitten immers ook diertjes ;-)

- 46 km gefietst naar Kontich, waar de paasklokken met twee weken vertraging toch nog geweest zijn, en dan verder gefietst om iets te eten en dan nóg wat verder gefietst om iets te drinken; dat gaat goed met ons kids, zo gaan fietsen: Norah met één van de zussen in de fietskar, en de andere zus bij mij achterop.

En nu is de paasvakantie weeral voorbij... Ella en Louise kijken ernaar uit weer naar school te gaan en hun vriendinnetjes terug te zien. Norah drop ik maandagvoormiddag bij oma en opa, zodat ik hier eens goed kan opruimen en kuisen. Want dát is nu wel dringend nodig!

Recordpoging simultaan borstvoeden

2010-04-13T18:34:00.004+02:00

...Norah en ik waren erbij...we werden gespot...én geïnterviewd !

Oudercontact

2010-03-31T11:28:00.003+02:00

Maandag was het oudercontact voor onze twee kleutertjes. Spannend!! We waren toch wel benieuwd om van de juf te horen hoe onze meisjes het doen in de klas, of ze veel aan elkaar hangen, of ze flink luisteren, ...

We kwamen zo fier als ne gieter buiten, want de juf had niks dan lof over hen! Ze zijn zeer zelfstandig, luisteren altijd meteen, hebben alle basisvaardigheden onder de knie, zijn buitengewoon taalvaardig en het zijn enorm sociale beestjes!! Weeral een bewijs dat kinderen niet per sé naar de crèche of onthaalmoeder moeten gaan om sociaal te 'leren' worden.
De juf zei dat ze nog nooit zo'n open kinderen op die leeftijd had gehad! Alles komen ze vertellen: wat ze gedaan hebben in het weekend, dat oma en opa op reis zijn, dat papa stinkvoeten heeft en dat mama op donderdag gaat fitnessen met oma! Omgekeerd komen wij ook heel veel te weten over wat ze in de klas doen en leren, wat natuurlijk superfijn is.

Ik hoop dat de oudercontacten altijd zo leuk blijven!

Norah op het potje

2010-03-19T13:20:00.003+01:00

Het lijkt nog maar net geleden dat Ella en Louise uit de pampers zijn, of de potjestraining van de volgende kan al beginnen! Die is er dan ook enorm rap bij: ze was nog geen anderhalf toen ze de eerste keer pipi op het potje deed! Maar ja, als je alles wil nadoen wat de grote zussen doen, dan hoort dat er natuurlijk ook bij. Al enkele keren wou Norah op het potje gaan zitten, en dat deed ze dan ook, weliswaar met haar kleren aan. Maar op een dag deden we voor de lol haar pamper eens uit voor ze op haar potje ging zitten. En onder aanmoediging en luid applaus van papa, mama én de grote zussen produceerde ze wonder boven wonder op amper 17 maanden haar eerste plasje in het potje!! We konden onze ogen haast niet geloven. Toeval, dachten we, maar niets is minder waar: sindsdien doet ze elke dag minstens twee keer pipi op het potje. 's Ochtends als ze wakker wordt en 's middags na haar dutje zetten we haar erop, en ook nog eens voor het slapengaan. Tussendoor geeft ze soms ook zelf aan dat ze pipi moet doen: 'kaka, kaka', klinkt het dan, en dan gaat ze naar het potje. Ons pamperverbruik is drastisch gedaald naar amper twee pampers per dag!! Ook 's nachts blijft ze droog, toch wel ongelofelijk want ze drinkt 's avonds en 's nachts vaak flinke hoeveelheden melk bij mij (jaja, nog steeds!). Ik heb nu zo van die pamperbroekjes gekocht, da's handiger dan gewone pampers, want het nadeel van het zo vroeg te leren is dat er nog geen onderbroekjes in zo'n klein maatje bestaan ;-) !

Wat ze sinds kort ook onder de knie heeft, is zelf haar jas aandoen. Natuurlijk op de manier waarop de grote zussen het op school geleerd hebben: de jas op de grond leggen, armen erin en dan over het hoofd zwieren. En fier dat ze dan is als die jas écht blijkt aan te zijn! Ze is duidelijk van plan om snel met de grote zussen mee naar school te gaan. Maar da's nog zeker een jaartje wachten!

Mama, wanneer wordt het lente?

2010-03-16T14:26:00.005+01:00

Al maaaaaaanden aan een stuk stelt Louise ons 's avonds in haar bed dezelfde vraag: 'Wanneer wordt het lente? ' Ze is - zoals de meeste mensen veronderstel ik - de winter beu. De juf probeerde vorige week alvast de lente wat dichterbij te brengen, want het thema was 'Lente'. Elke één à twee weken verandert het thema, en op maandagmiddag probeer ik er altijd achter te komen wat het nieuwe thema is. Vorige maandag hadden we dus hetvolgende gesprek:

Ik: 'En waarover heb je geleerd in de klas?'
Louise: 'Over de lente: krokusjes, hyacinten, van die witte sneeuwklokjes, die hebben wij ook in onze tuin, hè mama?'
Ik : stond met mijn mond vol tanden.

Wat leren ze ongelofelijk veel in die eerste kleuterklas. Als didactisch materiaal hebben ze nu natuurlijk ook een bloempotje met krokusjes in de klas, nu maar wachten tot ze uitkomen!
Ella wist me nog te vertellen dat bloemetjes zon en water nodig hebben, anders kunnen ze niet groeien. Die had dus ook goed opgelet. Ook al groeien er volgens haar in de lente 'kroketjes' in onze tuin... ;-)

P.S. De volgende dag kwam het buurjongetje even mee in de tuin spelen; hij kreeg van mijn dochters prompt een rondleiding: 'Kijk eens, dit is een sneeuwklokje. En kijk eens: deze struik begint al te schieten, en die ook!' Helaas was het buurjongetje niet erg geïnteresseerd in het natuuronderricht van mijn meisjes en had hij meer oog voor de schommel en de glijbaan ;-)

Ons Nelleke

2010-02-22T22:15:00.003+01:00

Sinds half januari hebben we een mondje meer te voeden: een kattenmondje, om precies te zijn! De mama van Romy vroeg me aan de schoolpoort of we geen poesje wilden. Er was een zwervertje bij haar aangekomen, en aangezien ze zelf al drie poezen had, zocht ze er een andere thuis voor. Mijn eerste reactie was: ja, wij willen zeker een poes, maar nu nog niet...misschien zijn de kinderen nog wat te klein. Maar toen ik het 's avonds aan Kevin vertelde, bleek dat die het eigenlijk wel zag zitten. We dachten er een paar dagen over na, maar het vooruitzicht van een spinnende kat op school terwijl we naar tv zitten te kijken haalde ons over de streep en we besloten het katje te adopteren!

We noemden haar NEL, inderdaad, ja, de eerste letters van de namen van de kinderen. Na controle bij de dierenarts blijkt dat het wel degelijk om een katin gaat, van anderhalf jaar oud, en ze verkeert in prima gezondheid. Na haar voor alle zekerheid toch maar te laten ontvlooien en te ontwormen kwam ze bij ons wonen.

Wat een succes!! De eerste dagen werd het arm beest continu achterna gezeten door onze kinderen. Het diertje kreeg geen moment rust, tenzij ze achter de tv in een hoekje kroop. Maar ze was de kinderen en de drukte al snel gewoon, en nu zijn de kat en de kids de beste speelkameraadjes! Vooral Norah is dol op Nel. Ze kan er alles mee doen want 't is gelukkig een rustig beestje. Nel's favoriete slaapplaats is het verzorgingskussen. Dat ze dat nu en dan met Norah moet delen, daar maakt ze geen probleem van. En anders legt ze zich hoog en droog in haar hangmatje aan de verwarming, terwijl Norah haar voorziet van speelgoedjes...(zie foto)! In feite slaapt Nel overal, behalve in haar mandje. Maar Norah wou wel ruilen : haar verzorgingskussen voor de poezenmand!

Ook Louise speelt graag met de poes. Ze zeult er de hele woonkamer mee door. Ella is er nog een beetje bang van. En papa en ik? Wij genieten 's avonds voor de tv van een spinnende kat op onze schoot!

Jules op bezoek

2010-02-22T20:50:00.002+01:00

Het laatste weekend van januari was het nog eens zo ver: Jules, de klaspop, kwam een weekendje bij ons logeren! Vorig jaar was Jules de hele paasvakantie bij ons. Ella en Louise sleurden hem toen overal mee naartoe. Ook dit keer was het bezoekje van Jules een groot succes. Vooral Ella was supertrots dat ze hem mee naar huis mocht nemen! Toevallig was het nogal een drukbezet weekend, zodat ik achteraf veel kon schrijven in het dagboekje van Jules: hij ging mee naar oma en opa, speelde mee spelletjes en ging zaterdagmorgen mee bij Cato spelen. Hij reed mee op de slee, ging mee naar de speeltuin en mocht toekijken hoe de meisjes in bad gingen. En 's nachts mocht hij bij Ella of Louise in bed slapen! 't Manneke wist niet meer waar hij het had ;-). Tot de volgende keer, Jules!

P.S. Ik ben eens benieuwd of we Jules dit schooljaar nog een tweede keer gaan meekrijgen; de andere kindjes hebben Jules natuurlijk een heel weekend voor zichzelf, maar hier moest hij gedeeld worden: Ella heeft er tot zaterdagavond voor gezorgd, en dan was het de beurt aan Louise... gelukkig is dat zonder problemen verlopen, ze weten heel goed dat alles hier om de beurt gaat en dat ze alles moeten delen.

Eftelingelfjes

2010-02-22T20:39:00.004+01:00

Op een maandag in januari mochten Ella en Louise een dagje brossen om mee naar de Efteling te gaan! Helen en Milan - die geen school hadden, oma, opa en tante Nancy waren ook van de partij. De rest van de familie, zijnde papa en nonkel Kris, moesten wel werken en misten deze leuke dag. Koud was het wel, bar koud zelfs, maar daar leken de meisjes niet zoveel last van de hebben zolang we er maar op tijd en stond een warme chocomelk ingoten ;-)

We beleefden dolle pret tijdens de meisjes hun allereerste schaatspogingen, die eigenlijk wel redelijk goed lukten! Het sprookjesbos had bij de olijke tweeling minder succes. Tja, wat wil je: bij elk sprookje komt wel een wolf, draak of heks kijken en ze zijn nu in een fase dat ze van zulke griezelige dingen écht bang zijn. Ze verschuilden zich geregeld achter oma en opa, zoals je kan zien op de foto. Norah daarentegen kon er niet genoeg van krijgen. Die vond de grote draak de max!

Voor de rest gingen we nog een paar keer in 'de patatten' zoals Ella de monorail noemde, gingen we bootje varen (wat toch wat te koud bleek te zijn), gingen we naar de dansende poppetjes kijken die vooral bij Louise erg veel succes oogstten en waagde ik me met Helen en Milan in de Vogelvlucht, waarna het toch wel een half uurke duurde vooraleer mijn maag weer op de juiste plek zat ;-) Ik kocht nog een cd'tje met sprookjes die we in de auto op weg naar huis beluisterden. Toen we thuis kwamen zat papa al te wachten met lekkere lasagne (uit een pakske, haha). Het was een zeer geslaagd dagje waar we allemaal van genoten hebben!

Met Jolien naar de zoo

2010-02-22T19:53:00.002+01:00

Et voilà, enkele kiekjes van ons uitje naar de zoo. Voor herhaling vatbaar!

En hier zijn we dan weer!

2010-02-17T20:06:00.007+01:00

Schandalig gewoon, het nieuwe jaar is al anderhalve maand bezig en ik heb nog steeds niks gepost op de blog...Een paar fans begonnen zich af te vragen wat er van de olijke tweeling en hun minstens zo olijke zusje geworden is (leuk, er zijn dus wel degelijk mensen die de blog lezen ;-).

Om jullie even snel op de hoogte te brengen van wat er zoal gaande is en gaande is geweest ten huize olijke tweeling:

- De laatste dagen van 2009 én de eerste van 2010 waren nu niet direct de tofste; de buikgriep is hier gepasseerd, niet direct een aanrader voor de feestdagen. Norah was er het ergste aan toe, zij heeft er toch wel twee weken over gedaan om helemaal terug op haar plooi te komen. Gelukkig is ze niet uitgedroogd (leve de borstvoeding!!).

- er zijn heel veel nieuwjaarsbrieven beluisterd én voorgelezen. Het was voor Ella en Louise de eerste nieuwjaarsbrief die ze op school geleerd hadden. Ik had hem al gehoord, want ik had zo hard gezaagd tot ze hem opzeiden. Hij was wel véél korter dan die ik hen vorig jaar leerde!

- Ella en Louise gingen een dagje op stap met tante Nancy, nonkel Kris, Helen en Milan. Het was het geschenk van nonkel Kris voor zijn petekind, Louise en het werd dus een ganse 'Louise-dag'! Ze koos er zelf voor om naar Planckendael te gaan, en het werd een groot succes. Wat wil je als je daarbovenop ook nog even naar een binnenspeeltuin mag en daar dan nog een ijsje krijgt ook!!

- oma en opa gingen een weekje naar Gran Canaria en brachten voor de meisjes deze prachtige flamenco-outfit mee, compleet met schoentjes en al:

- we gingen een dagje naar de zoo met Kevin's petekind Jolien. Het weer zat niet zo mee maar het werd toch een gezellig dagje en man man, wat heb je beziens met vier kinderen, vooral op de tram! Hier volgen later foto's van want ik krijg ze momenteel niet gepost...

Tot gauw, met meer nieuws!

Beter laat dan nooit...

2010-02-17T20:04:00.002+01:00

(Het) moe

2009-12-18T13:17:00.002+01:00

Onze dametjes zijn écht niet te genieten de laatste tijd. Volgens mij had de juf gelijk toen ze me gisteren zei dat alle kindjes van de klas doodmoe zijn. Tja, wat wil je...Ella en Louise hun middagdut is compleet verleden tijd. En dat terwijl ze tot een goeie maand geleden nog bijna niet zonder konden! Raak daar maar eens wijs uit. Ook al zijn zie ik duidelijk dat ze moe zijn (ze liggen soms zelfs languit op de vloer in de living), in hun bed krijg ik hen niet. En als het me dan, met véél overtuigingskracht, wél lukt, dan liggen ze wat te spelen of te lachen in hun bed, maar van slapen komt er niks. Zelfs niet als ik met hen in het grote bed ga liggen. Zelfs niet als ik ermee dreig hun knuffels mee naar beneden te nemen. Zelfs niet als ik zeg dat ik, als ze nu niet stil zijn, de deur van hun kamer ga toe doen. En nee, zelfs niet als ik zeg dat ze daarna dan niet naar oma en opa mogen (zowat de ergste straf die ik voor hen kan bedenken).

Aangezien ik hen toch niet kan dwingen en het toch verloren moeite is om hen in bed te leggen, slapen ze dus niet meer in de namiddag. Wat doen ze dan wel? Terug naar school gaan, of op woensdag en bijvoorbeeld ook gisterennamiddag (toen zag ik het niet zitten om hen nog eens terug naar school te brengen door de sneeuw) lusteloos rondhangen. Spelen doen ze niet; zelfs niet met het winkeltje, de micro of de dubbele buggy die de Sint bracht en waar ze zo blij mee waren. Ze willen alleen maar dat mama verhaaltjes voorleest, of dat de tv op gaat. (maar dat proberen we zoveel mogelijk te vermijden). En voor de rest: zagen, wenen, ruzie zoeken, ruzie maken en tegenspreken.

Het avondeten is al helemaal een ramp: ze beginnen gewoonlijk al met te zeggen: 'Ik wil niet eten!', en vervolgens zitten ze maar wat te prikken met hun vork en te spelen, occasioneel belandt er eens een hapje in hun mond, maar veel is het niet. 't Is zelfs zo erg dat ik echt opkijk tegen de maaltijd, omdat we er weer zo gaan moeten achter zitten zodat ze toch iets zouden eten...

Ze gaan op tijd in bed (streefdoel 19u, maar in de praktijk gewoonlijk ergens tussen 19u en 19.30u) na een vermoeiend avondritueel waarbij papa en ik echt elke moment moeite moeten doen om ons geduld te bewaren.

En als ze dan 's morgens eens wat langer zouden slapen, he...maar nee, tussen 5u en 6u horen we gegarandeerd ééntje roepen dat ze wakker is. Ella wordt dan gewoonlijk wenend wakker (waarom????), en weent heel het gezin wakker. Leuk is anders. Bij ons in bed willen ze niet meer, en hen dwingen om nog te blijven liggen lukt vaak ook niet. Naar beneden dan maar...

Soms denken we dat het van de honger is dat Ella zo vroeg wakker wordt, want zij valt altijd als een leeuw aan op het ontbijt. Tja, dan moet ze 's avonds maar wat meer eten. En in Louise krijgen we dan weer helemaal niks in.

Met die vries- en sneeuwtoestanden kruipt er ook veel meer energie in het klaarmaken van de meisjes: kousenbroek onder de broek, extra paar kousen, dikke trui, jas, sjaal, muts, handschoenen, fluovestje, sneeuwlaarsjes, Norah helemaal inpakken en in de buggy krijgen, ... het scheelt makkelijk tien minuten tegenover anders.

Om het helemaal compleet te maken doet Norah er nog een schepje bovenop: om één of andere reden wil zij de afgelopen vier dagen overdag amper slapen. Terwijl ze normaal gemakkelijk twee uur per dag slaapt. Ik krijg hier in huis nog amper iets gedaan. En over de nachten zal ik maar zwijgen...die zijn op z'n minst pittig te noemen ;-)

Gelukkig is het straks vakantie. Ella en Louise hebben nogal een drukke sociale agenda. Hopelijk zijn ze niet te moe om al hun afspraakjes na te komen ;-)

Sintweekend

2009-12-06T21:29:00.005+01:00

VRIJDAG

Eindelijk de grote dag waarnaar alle kleuters al zo lang aan het aftellen zijn....de Sint komt aan in het dorp!! En wel per boot, aan de vaart. Zoals elk jaar trekken de kinderen van de twee scholen hier in het dorp in stoet naar de vaart om de Heilge man en zijn vele Zwarte Pieten te verwelkomen. Zoals elk jaar zijn ook wij van de partij: de kleinste kleuters worden met opzet buiten de drukte gehouden en bereiden in de klas de komst van de Sint voor, maar ze mogen ook met mama of papa gaan kijken aan de vaart. En dan doen we natuurlijk, samen met oma en opa.

Ook zoals elk jaar is het koud en regent het. Maar dat kan de pret niet bederven! Ella en Louise zwaaien verwoed met hun vlaggetje en rapen hopen snoepjes die de Zwarte Pieten al vanop de boot in de menigte gooien. Even later willen ze, in ruil voor een lollie, zelfs een handje geven aan Zwarte Piet. En nog even later, tegen alle verwachtingen in, geven ze zelfs een handje aan Sinterklaas! Dat had ik niet gedacht! Ze schrokken er zelf ook van. Wanneer ik even niet oplet blijkt Norah een close encounter te hebben met één van de Zwarte Pieten, en ze is er niet mee gediend. Ze is nog maar amper van de schrik bekomen of daar komt Sinterklaas haar ook al dag zeggen...oei oei, trauma voor de rest van haar leven!

Na de aankomst zet ik de meiden af op school, waar ik nog snel dit snapshot kan maken:

' Avonds wordt thuis alles in gereedheid gebracht: schoenen worden klaar gezet, wortelen en suikerklontjes voor het paard, thee voor Sinterklaas en een borreltje voor Zwarte Piet. Vol verwachting gaan de kinderen slapen...

(En dan beginnen de hulppieten aan hun werk... er moet nog heel wat speelgoed in elkaar gezet worden. Om 23.30u, ja, HALF TWAALF DUS, staat, na een paar verhitte discussies over welk vijske nu precies waar moet en over het correct interpreteren van een handleiding, alles correct in elkaar...;-)

ZATERDAG

Wat een nacht. Norah heeft geen oog dicht gedaan, en wij dus ook niet. Koorts, hoesten en een verstopte neus. Alleen in mama's armen wou ze slapen en wanneer ze eindelijk eens langer dan een half uur aan een stuk slaapt, krijgen we om zes u bezoek van Ella, die niet meer kan slapen. Gelukkig doezelt ze nog wat weg in het grote bed tot Louise wakker is. Dan trekken we met z'n allen naar beneden...

...amai amai, da's de moeite wat de Sint hier allemaal gebracht heeft! Tja, mama en papa hadden dan ook beloofd dat Sinterklaas een extra cadeautje ging brengen als Ella en Louise hun tut afgaven... Er staat een winkeltje, een dubbele buggy én een micro met discobal! Ja wadde! De kinderen weten niet waar eerst te kijken.

Norah loopt er wat verdwaasd bij...'t kind is snipverkouden, ocharme. Omdat ze hoest en koorts heeft ga ik voor de zekerheid toch maar even met haar langs de dokter van wacht. De longen zijn ok, haar oortjes ook. Dat stelt me gerust. Maar ze moet goed uitzieken, zegt de dokter: géén Sinterklaasfeestjes of familiefeestjes, gewoon rustig thuisblijven. Kijk maar eens hoe zielig ze is...

En zo komt het dus dat papa en de grote meisjes alleen naar de mammie en de pappie gaan, om pistolé's te eten en te kijken wat de Sint daar gebracht heeft...een kassa en een winkelwagentje! Dát komt van pas! Wat een toeval ;-)

Ik kruip ondertussen met Norah in bed, want da's de enige manier om haar wat te laten slapen. Het grootste deel van de namiddag brengen wij daar door.

ZONDAG

Na alweer een haast slapeloze nacht gaan papa, Ella en Louise naar oma en opa ontbijten. Norah is helemaal niet goed, ocharme. En ik ben de enige die ze wil. Ze laat me de rest van de dag amper los. Ook vandaag breng ik dus grotendeels door met haar in mijn armen in bed of op de zetel.

Bij oma en opa bracht de Sint de Zoo van Duplo en van die Playmobil voor peuters. Een groot succes! Ella en Louise blijven er bij oma en opa mee spelen.

Tegen de avond voelt Norah zich weer wat beter, ze hangt eindelijk niet meer lusteloos in mijn armen maar begint weer te spelen. Oef! net op tijd, want morgenvroeg vertrekt papa voor een weekje naar Londen. Als nu die andere twee het niet hebben overgekregen...(nvdr Ella klaagt al van een pijn oortje, dat belooft niet veel goeds...)

Sint en Piet: bedankt voor het speelgoed!!!

(met dank aan onze sponsors ;-)

En stap 4 is ...geslaagd!

2009-12-06T21:19:00.003+01:00

Ja, hoor. We hebben hen van de hele nacht niet gehoord! Flinke, flinke meisjes! En aangezien Sinterklaas alles weet en ziet, stond er vanmorgen een leuke verrassing bij het ontbijt:

Ella en Louise slapen dus al enkele nachten flink zonder tutje! Ella heeft er nog amper naar gevraagd. Louise vraagt er elke avond naar, de eerste twee avonden gevolgd door wat geween, maar sindsdien vraagt ze't eigenlijk gewoon maar voor de lol, de vraag begint al bij het 'naar-bed-ritueel' te horen!

's Nachts gaat het ook goed, ze worden niet meer wakker dan anders. Alleen is Ella 's morgens nogal vroeg wakker: rond half zes, zes uur, en dan kan ze zonder haar tut niet meer terug in slaap vallen.

Maar als 't dat maar is...missie geslaagd!

Bye bye tutje!

2009-12-02T21:08:00.005+01:00

Al wéken zijn we erover bezig: Ella en Louise gaan hun tutje aan Sinterklaas geven. Die geeft het dan verder aan de arme kindjes, van wie de ouders geen geld hebben om tutjes te kopen. En in ruil voor hun tutje krijgen Ella en Louise een extra cadeautje van de Sint!! Mijn meiden zien het volledig zitten, want Louise zou echt álles doen voor een dubbele buggy, zolang hij maar roos is, en Ella wil dolgraag een microfoon. Dus zeggen ze tegen ieder die het maar horen wil, dat ze hun tutje aan de Sint gaan geven.

Natuurlijk heb ik op voorhand grondige research gedaan ;-) ...bij andere mama's geïnformeerd of en wanneer hun kids hun tut hebben afgestaan, en hoe dat verlopen is. Het normale verwachtingspatroon blijkt als volgt te gaan: enkele avonden en nachten moeilijk, maar daarna niks geen problemen meer. Ik ben benieuwd...

6 december komt met rasse schreden dichterbij, en het is de bedoeling dat de meisjes hun tut afgeven enkele dagen vóór de Sint komt. Ha ja, anders weet hij niet of hij extra cadeautjes moet meebrengen. (en eigenlijk omdat papa de dag na Sinterklaas een weekje weg is, en mama het niet zag zitten om alleen door die moeilijke avonden/nachten te komen ;-) Dus vandaag, woensdag, is het zover. De zusjes gaan vanmiddag tijdens hun middagdutje de laatste keer met hun tutje slapen! Tegenwoordig willen ze niet meer slapen in de namiddag, maar wanneer papa 'zich opoffert' om met zijn twee dochters in het grote bed te kruipen, gaan ze maar wat graag mee naar boven. Hoewel...twintig minuten later, wanneer ze plots allebei weer terug beneden staan, blijkt dat papa de enige was die wel een middagdutje kon gebruiken! Soit, ze komen me vertellen dat ze hun tutje willen opsturen en wel nú! Dus, lieve mensen, dit hier is de laatste foto van onze olijke tweeling mét tut :

Nog even proeven van dat lekkere tutje en dan gaan ze de enveloppe in! De brief voor de Sint gaat erbij, en de enveloppe wordt dichtgeplakt...zonder gezeur! Stap 1 is genomen....tot dusver zonder problemen.

Over naar stap 2! We gaan met z'n allen naar de brievenbus, waar onze flinke meiden zonder enige vorm van protest de grote enveloppe in deponeren...flink zo!

Ik krijg zelf even een krop in mijn keel...'t is weeral een periode die wordt afgesloten...maar wanneer ik bedenk welk adres ik op de enveloppe heb geschreven, vind ik het iets minder erg ;-)

Stap 2 is genomen! Op de terugweg zegt Ella de hele tijd: 'Nu is mijn tutje weg! Nu ga ik straks zonder tutje slapen!' Louise blijft er redelijk stoicijns onder...het lijkt haar niet veel te doen.

We eten lekkere (zelfgemaakte) frietjes met stoofvlees om het te vieren. En dan komt stap 3...het is bedtijd. Wanneer we boven komen, is het tot onze grote verbazing niet Ella die weent om haar tut, maar Louise! Ze is echt erg verdrietig...we nemen haar heel serieus en praten er samen nog eens over. Kindjes kunnen niet altijd hun tutje houden...en de arme kleine kindjes gaan er zo blij mee zijn...en denk aan het extra cadeautje! En...wie weet komt de Sint al wel een kleine verrassing brengen, want Sinterklaas weet alles!! Als ze flink zonder tut gaan slapen, zonder te wenen en zonder te zeuren, komt hij misschien al wel eens langs...

Ella is meer onder de indruk van Sinterklaas, en houdt zich sterk...

...waar die goedheilige man allemaal niet goed voor is...het werkt! Onze flinke dochters vallen redelijk snel in slaap, zonder tut! Stap 3 geslaagd!

Nu nog stap 4, 's nachts of 's morgens niet beginnen wenen voor de tut....ik weet jullie morgen te vertellen of ook stap 4 geslaagd is...

Wij willen een hele dag naar school!!

2009-11-20T18:59:00.002+01:00

Ik hou niet van veranderingen. Allez, ik hou er eigenlijk wél van, maar ik heb altijd een beetje tijd nodig om aan het idee te wennen. Volgens mijn ventje is dat één van mijn vele autistische trekjes. Enfin, een lange uitleg om aan te kondigen dat er iets veranderd is: Ella en Louise zijn deze week élke dag (behalve woensdag natuurlijk) een hele dag naar school geweest. En dat is een hele verandering.

Hoe was het dan vroeger?
Vroeger (lees: tot vóór de herfsvakantie) gingen ze in de voormiddag naar school. Dan haalde ik hen op, we aten op ons gemakske, speelden daarna nog wat in de tuin of binnen en tegen een uur of twee lagen ze allebei te knorren in hun bed. Ella sliep gewoonlijk elke dag, Louise dierf al eens overslaan en riep dan stilletjes, zodra ze zeker wist dat Ella sliep, dat ik haar moest komen halen. (alleen gaan slapen willen ze niet, tja, je bent een tweeling of je bent het niet, hè...) Als ze sliepen was dat gemakkelijk bijna twee uur. Eer ze dan goed en wel uit hun bed waren was het vaak al tegen vier uur, dan snel fruit eten en nog wat spelen en dan om 18u avondeten. Om 20u lagen ze dan in hun bed (waar Louise, als ze geslapen had, vaak nog een half uur wakker lag...)

Hoe gaat het nu?
Wanneer ik hen 's middags ga halen weten ze me al te vertellen dat ze nog terug naar school komen! Ik ga er niet op in, want wil eerst zien of ze flink zijn op de terugweg; zeuren of wenen, of zeggen dat ze niet kunnen volgen met de fiets zijn duidelijke tekenen van vermoeidheid waarmee rekening zal gehouden worden met de beslissing of ze wel of niet terug gaan! ;-)
Gewoonlijk fietsen ze flink naar huis (dat was vroeger wel eens anders, vooral bij Ella), eten ongelofelijk veel boterhammen, en verkondigen dan dat het tijd is om terug naar school te vertrekken. En niets of niemand, en al helemaal niet hun eigen moeder, kan hen tegenhouden. Zelfs niet wanneer ik op een gespeeld-verdrietig toontje zeg dat ik hen mis als ze op school zijn en dat Norah en ik hier niet graag alleen zijn. 'Dan moeten gij en Norah ons direct als de bel gaat komen halen, dan zijn jullie hier niet meer alleen!'
Vanmiddag waren ze volgens mij echt wel moe, en ik was vast van plan om niet toe te geven, en hen in hun bed te stoppen. Maar dat was buiten mijn twee vinnige dochters gerekend...Slapen? Niks van! Terug naar school! Waarom? 'Wij willen niet graag thuis blijven, wij willen liever in de klas met de kindjes gaan spelen!!' Een heuse scène werd het hier vanmiddag toen ik zei dat ze eigenlijk moesten gaan slapen. En toen dacht ik: ach ja, als ze per sé naar school willen...dan kan ik mijn sociale beestjes toch niet tegenhouden. 't Was mooi weer, eigenlijk helemaal geen weer om binnen in hun bed te liggen. Dus zwichtte ik. Maar ondertussen waren ze hun schoenen al aan 't aandoen! Niet te houden!

Eigenlijk doen ze het wel heel flink. Geen kindjes die als ze thuis komen in slaap vallen in de zetel, geen kindjes die in slaap vallen tijdens 't avondeten, en eigenlijk niet meer gezaag en gezeur dan anders. Als ze in de namiddag, zoals ze woensdag gedaan hebben, slapen, dan worden ze vaak slecht gezind wakker en tegen dat die bui over is, moeten ze al terug gaan slapen. En een groot voordeel is dat ze nu 's avonds tussen 19.15u en 19.30u in hun bed liggen, zodat ik Norah op tijd kan eten geven en ik, als het wat mee zit, om 20u in mijne zetel zit. Niet slecht.

Toch vraag ik me af of het wel de juiste beslissing is om hen plots heel de week hele dagen te laten gaan. Ik heb de mogelijkheid om hen thuis te houden, en ze moeten nog zo lang naar school gaan. En tot vóór de vakantie sliepen ze haast elke namiddag, dus ze konden hun slaap blijkbaar wel gebruiken...Ik vraag me af of ze zo niet snel heel vermoeid gaan geraken en zo minder weerstand krijgen.

Trouwens, 't is wel een over en weer geloop. Om 11.50u is de school uit, tegen dat wij thuis aan tafel zitten is het kwart na twaalf, en om 13u moeten we al terug weg zijn! En Norah moet altijd maar mee. Plus dat ik haar vaak moet wakker maken als we de grote zussen moeten gaan halen om 16u...

Dus ik denk dat het de volgende weken tot een compromis gaat komen: bijvoorbeeld maandag en donderdag een hele dag, de rest halve dagen. Eens benieuwd of ik dat verkocht krijg...Ik hou jullie op de hoogte!

Leuke fotootjes...

2009-10-27T13:26:00.003+01:00

De juf van Ella en Louise, juffrouw Christel, maakt regelmatig 'actiefoto's ' in de klas. Ze post die dan hier. Ik vind dit een fantastische manier om een idee te krijgen van hoe het er in zo'n kleuterklas aan toe gaat. Het helpt ook om gerichte vragen te stellen en hen, aan de hand van de foto's, meer te laten vertellen over hun dag op school...Bedankt, juf Christel!

Ik plaatste ook een link rechts hiernaast, bij 'Interessante webstekjes'. En U zag toch al de nieuwe 'Dixit'-rubriek??

Waarom???

2009-10-20T15:19:00.004+02:00

Tja, de beruchte waarom-fase...eigenlijk is die bij de olijke tweeling al in de zomervakantie begonnen, maar vooral bij Louise lijkt het maar niet te eindigen en wordt het zelfs alleen maar extremer!! Er zijn dagen dat ik er gewoon gék van word. Gelukkig heeft Ella het slechts in geringe mate, want zo twee van die 'waarommers' zou niet goed zijn voor mijn zen-gehalte. Om een voorbeeld te geven:

Louise: 'Mama, waarom kunnen die meisjes van K3 zo goed samen dansen?'
Ik : ' Omdat die heel veel oefenen.'
Louise: 'Ja? Waarom?'
Ik : 'Omdat als ze heel veel oefenen, ze het goed kunnen. Anders doen ze iets verkeerd en dansen ze niet meer samen.'
Louise: 'Hoe komt da?'
Ik (begin al lichtjes geïrriteerd te geraken) : 'Awel ja, als er één iets anders doet dan de anderen, dansen ze niet meer samen. Maar als ze veel oefenen kunnen ze goed samen zingen en dansen en dat is mooier.'
Louise: 'Ja? Waarom is da mooier?'
Ik : 'Ah da's toch het mooiste, als ze allemaal hetzelfde doen.'
Louise : 'Ja? Hoe komt da?'
Ik (begin nu toch stilaan mijn geduld te verliezen) : 'Omdat dat zo is. Dat is zo!'
Louise: 'Waarom is da zo?'
Ik (nader het kookpunt) : 'Daarom, punt, gedaan, ander onderwerp! Ge moet niet zoveel 'waarom' vragen, Louise!'
Louise: 'Nee? Hoe komt da?'

Aaaaargh!!! Waarom???

Edit: later vandaag gaf ze me een koekje van eigen deeg. Ze kwam thuis van school en ik zag plots een hele klonter lijm in haar haar hangen.
Ik: 'Louise, hebt gij nu lijm in uw haar gesmeerd??'
Louise: 'Ja.'
Ik: 'Allez, waarom doet ge dát nu?'
Louise: 'Daarom! Da ís nu zo!'

Tja. Daar stond ik dan met mijn mond vol tanden.

Onze Stanny is geboren!

2009-10-14T21:11:00.003+02:00

Al heel lang zat er een baby'tje in Tantina haar buik. Om het wat gemakkelijker te maken, kreeg het alvast de 'werknaam' Stanny. En vanmiddag is 'onze Stanny' eindelijk geboren!! O wat zijn we blij, met een ... neefje erbij! Het jongetje heet Arno, weegt 3750 gr, meet 53 cm en is om op te eten! We zijn hem al heel eventjes gaan bewonderen. Toch altijd weer vertederend, zo'n klein boeleke...mijn eierstokken begonnen er op slag van te rammelen ;-)

Proficiat Tantina en Omewes, en lieve kleine Arno: welkom in de familie!! Groei maar goed, zodat je snel je nichtjes kan komen plagen! Dikke kus van Tantingrid en nonkel Kevin ;-)

Hier kan je alvast het geboortekaartje en binnenkort ook enkele foto's bekijken.

Naar de K3 Show!

2009-10-11T20:18:00.002+02:00

Wat een belevenis! Tessa, wiens neef de kapper is van K3, zorgde ervoor dat we zomaar liefst acht gratis kaarten kregen om de nieuwe show te gaan bekijken!!! En óf wij mee wilden! De meisjes keken er al een hele tijd naar uit, en we hadden ze goed voorbereid. De voorbije week vertelden ze dan ook tegen iedereen die het maar horen wilde dat we 'naar de K3 show gaan kijken maar Kathleen is er niet meer bij, het zijn nu Karen, Kristel en Josje!'

Vanmorgen staat de olijke tweeling al om half acht aan ons bed. 'Gaan we sebiet naar K3? Wanneer gaan we naar K3? Ik wil al vertrekken!' Gelukkig kunnen we hen nog even zoet houden met het maken van een mooie tekening om af te geven op de show.

Om half twee treffen we Tessa, Jens, Cara en Nomi voor de Elisabethzaal. Ook Cara en Nomi hebben net als Ella en Louise hun kleine zusje thuis gelaten; dit is alléén voor grote meisjes! Gelukkig liggen de beloofde kaarten inderdaad klaar aan de kassa, en wát voor kaarten: helemaal vooraan in de eerste loge! Wow, wat een luxe plaatsen; we hebben de loge voor ons alleen en er is zelfs nog veel plaats om te dansen ook. Ella is nogal onder de indruk wanneer we de zaal binnen komen: zoveel mensen, en zo hoog dat die zaal is...onze kleine meid heeft het er niet helemaal mee en kruipt veilig op schoot bij mama.

Dan wordt het donker in de zaal en klinkt het: 'Eindelijk is het zover....hier zijn ze dan: Kristel, Josje en Karen...hier is K3!!!' en daar verschijnen ze plots op het draaiende podium en weerklinken de vrolijke tonen van 'Ma masé' door de zaal. Iets te luid naar Ella haar goesting, want die raakt totaal van haar melk! Ze wil zelfs naar buiten gaan. Ik ga met haar even meer achteraan in de zaal staan, waar ze wat tot rust komt, maar ze blijft erbij dat ze na dit liedje naar huis wil. Uiteindelijk krijg ik haar terug tot in de loge waar ze zowat aan mij vastgeplakt blijft zitten. Louise staat ondertussen samen met Cara en Nomi te shaken dat 't niet meer normaal is, die gaat volledig uit de bol, net als Nomi (precies een duracelkonijn, hihi ;-) Wanneer ze 'Alle kleuren' zingen, springt Ella plots van mijn schoot en gaat mee staan dansen alsof ze nooit iets anders gedaan heeft. Maar na dat liedje komt ze toch maar terug bij mij zitten, want er verschijnt een heks ten tonele! Enfin, de show zit heel goed in elkaar, er wordt prachtig gezongen en gedanst en Josje past helemaal in het plaatje. Louise geniet en mama en papa ook, maar Ella blijft halsstarrig volhouden dat ze naar buiten wil, en op het einde van elk liedje, zo elke keer net in die paar seconden stilte, vraagt ze haast smekend: 'Nu gaan we naar buiten? Nu is 't gedaan, nu gaan we naar huis!' Maar elke keer als ze een liedje zingen dat ze kent, gaat ze toch eventjes mee dansen.

Tijdens het voorlaatste nummer mogen de kinderen die iets willen afgeven naar het podium komen. Ik dus met mijn dochters én hun tekeningen naar voor. Louise geeft haar tekening aan Josje en Ella - die nu wel héél flink is - geeft die van haar aan Karen. En dan is 't gedaan!

We gaan nog even iets drinken op de Keyserlei en daarna rijden we naar huis. In de auto zegt Ella: 'Ik was héél errrrrg bang!' Als we dan vragen waarom ze eigenlijk bang was, klinkt het: 'De muziek was véél te luid. Veel te veel lawaai!' En ze voegt er nog aan toe dat Norah in 't vervolg in haar plaats mee mag, en dat zij dan bij oma en opa gaat blijven... Hm, misschien is 'kleuterpop' toch niet echt haar favoriete muziekgenre...volgende keer eens een klassiek concert in de Singel proberen ;-)

Tessa, nog eens merci om voor de kaarten te zorgen, hè! We vonden het superleuk!

Norah's 1ste verjaardag: de dag zelf

2009-10-05T21:52:00.004+02:00

Kweethet, 't is met wat vertraging, maar geloof mij, met drie kinderen van maximum 3 jaar oud komt ge niet gemakkelijk toe aan iets anders dan het huishouden ;-)

Op 15 september is Norah dus 1 jaar geworden. Papa was er die dag niet bij want hij was enkele dagen op bosklassen in de Ardennen. Toch kon ik het niet laten om er voor haar toch al een speciale dag van te maken...

Norah slaapt uit op haar verjaardag, en wanneer ik haar rond 8u eindelijk hoor, ga ik snel met de grote zussen naar boven om al zingend de kamer binnen te komen. Mijn kleine meid is blij verrast! Van de grote zussen krijgt ze alvast een dikke verjaardagsknuffel. In de voormiddag komt Inne, Norah's meter, haar al feliciteren. Die twee beginnen elkaar al goed te kennen, leuk! We halen samen de meisjes van school en na het eten geven die hun cadeautjes aan hun kleine zusje. De dag ervoor was ik samen met hen naar de winkel gegaan en mochten ze allebei een boekje kiezen om aan Norah cadeau te doen. En zoals verwacht, lezen de grote zussen óók nog graag babyboekjes!

Ik bak een stapel pannenkoeken (met spuitwater en sojamelk!) en wanneer nonkel Kris, tante Nancy, Helen en Milan er zijn zet ik er een kaarsje op en zet deze als voorlopige 'verjaardagstaart' voor Norah neer. Ze is onder de indruk, zowel van de pannenkoeken en het kaarsje als van de kroon die ik samen met Ella en Louise voor haar heb geknutseld! Lang blijft hij niet op haar hoofd staan, maar gelukkig wel net lang genoeg voor de foto. Blazen kan ze wel, maar daar heeft ze op dat moment geen tijd voor! De grote zussen moeten helpen blazen, een taak die ze met veel plezier op zich nemen.

Even later arriveert ook peter Christof met Jolien en Wannes. Jolien heeft zelf een mooi bloemstukje gemaakt, en Christof heeft voor zijn petekindje een superschattig pyjamaatje bij. Norah is in haar nopjes met zoveel mensen rond zich heen! Iedereen, ook de jarige, smult van de pannenkoeken. Zo wordt het, ondanks de afwezigheid van papa, toch een leuke dag. Zo'n eerste verjaardag is toch iets speciaals...

Norah 1 jaar

Vriendenboekje

2009-09-27T08:16:00.003+02:00

Deze week hadden Ella en Louise al een eerste vriendenboekje mee om in te vullen! Ik verwachtte dat pas ergens halverwege het eerste leerjaar, maar blijkbaar kan men daar niet vroeg genoeg mee beginnen. Enfin, ik vond het wel leuk om hen de vragen te stellen en hun antwoorden af te wachten. Hier een kleine selectie:

Wat is je lievelingskleur?
E: 'Geel en ook een beetje groen!'
L: (vol overtuiging) 'Roos!'

Wat is je lievelingsbloem?
E: (als logisch gevolg!) 'Gele bloemen!'
L: 'Roze bloemen!'

Wat is je lievelingsdier?
E: 'Een zeehond'
L: 'Een giraf!'

Wat wil je later worden?
E: (een beetje geholpen door papa)'Groter dan mama!'
L: 'Ik word later juf!'

Op wie ben je stiekem verliefd?
E: 'Op papa!' (en twee seconden later:) 'Of nee, op nonkel Geert!!'
L: 'Op papa! En ook op mijn peter!'

Verder nog een fotootje en een tekening erbij, en klaar is kees. Vele boekjes zullen ongetwijfeld volgen ;-)

Norah 1 jaar!

2009-09-15T15:02:00.002+02:00

Lieve Norah,

Terwijl je hier naast mij in het grote bed zalig ligt te slapen, keren mijn gedachten onvermijdelijk terug naar een jaar geleden. Toen zat jij nog in mijn buik. We waren toen al in de kliniek, en ik was al volop weeën aan het opvangen...Spannend, je was eindelijk op komst! De weeën werden heviger en rond twee uur brak mijn water, maar ondanks de vele en krachtige weeën vorderde de ontsluiting niet. Rond 8u had ik nog steeds maar twee cm ontsluiting en drong een keizersnede zich op ...helaas. Veel werd echter goedgemaakt door het feit dat ze me, toen je geboren was, losmaakten en je vrijwel meteen tegen mijn gezicht legden. Vanaf dat moment, Norah, dat allereerste onvergetelijk moment dat ik voor het eerst jouw warme gezichtje tegen het mijne voelde...was het tussen ons grote liefde. Die liefde is blijven groeien en doet dat nog steeds.

Jouw eerste levensjaar is voorbij gevlogen. Ik heb enorm genoten van je babytijd, meer dan bij je zussen. Wat een luxe om maar één baby'tje tegelijk te verzorgen en te vertroetelen. En je was zo'n rustige, tevreden baby. Natuurlijk was het druk, want er liepen hier al twee grote zussen rond, maar ook zij waren superflink en niet in de verste verte jaloers op hun kleine zusje.

Al vanaf de allereerste dag werd me duidelijk dat jij er ééntje ging zijn 'om te verwennen' : de hele dag en de hele nacht lag je in mijn armen. Dat bedje in het moederhuis heb jij niet vaak langs de binnenkant gezien! Ik vond - en vind het nog steeds - zo zalig om je altijd dicht bij mij te voelen. De borstvoeding kwam zo ook geweldig goed op gang, helemaal anders dan bij de grote zussen waar ik vijf dagen heb moeten kolven om de boel op gang te trekken. Vanaf het eerste moment dronk je geweldig goed, en het feit dat je zo goed groeide, en nu al een heel jaar gegroeid bent op mijn melk, maakt me enorm trots. Het zorgde ook meteen voor een unieke band tussen ons twee. We waren (en zijn dat eigenlijk nog) onafscheidelijk. Jij bent een echt mama's kindje en daar geniet ik enorm van!

Thuis zette ons leven zich voort in dezelfde trent. De grote zussen kregen ruimschoots de aandacht terwijl jij sliep, ze hielden zich rustig bezig terwijl jij aan het drinken was, en wanneer je in de vooravond je huiluurtje had, stopte ik je in de draagdoek waarin je dan meteen heerlijk dicht tegen me aan in slaap viel.

's Nachts sliep je in de draagwieg naast ons bed en naarmate je groter werd en je luier 's nachts niet meer hoefde verschoond te worden, gebeurde het meer en meer dat je na je voeding in het grote bed, tussen papa en mij in, verder sliep. En dat is tot op de dag van vandaag nog steeds je favoriete plekje.

Per toeval ontdekte ik dat die manier waarop wij met je omgingen (en nog steeds omgaan) een naam heeft : Attachment Parenting of Natuurlijk Ouderschap. Het houdt onder andere in dat je borstvoeding geeft, je baby geregeld in de draagdoek draagt, op een natuurlijke manier tegemoet komt aan baby's behoeften en samen slaapt. Ik ontdekte dat ik niet de enige mama was die haar kind op zo'n manier 'verwent', want zo wordt het door de buitenwereld vaak gezien. In mijn omgeving zijn er veel mensen die er niet bij kunen dat ik mijn kinderen niet naar een crèche of onthaalmoeder wil brengen. Dat ik liever thuisblijf om er te zijn voor mijn gezin, hoewel ik een universitair diploma op zak heb. Er zijn ook veel mensen die er niet bij kunnen dat ik jou, op je eerste verjaardag, nog steeds borstvoeding geef, ook al houdt dat in dat ik de ononderbroken nachten van het voorbije jaar op één hand kan tellen. Er zijn mensen die er niet bij kunnen dat ik je altijd het liefst dicht bij mij heb. Maar voor mij voelt het zo natuurlijk, ik zou het niet anders kunnen en niet anders willen. Baby's hebben hun mama nodig, zo simpel is het volgens mij. Ik voldoe graag in al jouw behoeften, en ik ben blij dat ik de kans heb om je zo lang borstvoeding te geven. En stiekem ben ik wel fier op het feit dat ik je, sinds je geboorte nu een jaar geleden, elke melkvoeding 'life' heb gegeven, want van flesjes moet je niks weten!

Na zes maanden uitsluitend borstvoeding op vraag, waarbij het volledig up to you was om te beslissen wanneer en hoeveel je zou drinken, leek de Rapley-methode ons de meest logische manier voor de introductie van vast voedsel. Vanaf dat je zo'n 6,5 maanden was, zat je dus met ons mee aan tafel en legden we geregeld wat lekkers voor je neus: een stronkje broccoli, een stukje banaan, boontjes, worteltjes, meloen, ...allemaal in grote grijpklare stukken. Wat was het boeiend om te zien hoe je daarmee omging! Eerst wat verkennen, plat duwen, héél veel op de grond gooien, maar al gauw slaagde je er tot onze grote verbazing in het eten naar je mond te brengen, te kauwen met je tandvlees en door te slikken. In het begin met wat gekokhals, maar al snel ging het vlotter en vlotter. Veel kreeg je natuurlijk niet binnen, maar alle nodige voedingsstoffen haal je nog steeds uit de borstvoeding.

Nu je 1 bent, doen we het eigenlijk nog steeds zo. Je eet mee wat de pot schaft, en gemiddeld zo'n vier à zes keer per etmaal geniet je bij mama aan de borst van je lekkere melkje. Ik vind het een ongelofelijk voorrecht om hier zolang van te mogen genieten.

De momenten met jou waarvan ik het meest geniet, lieve Norah, zijn de momenten waarop je na het drinken je hoofdje tegen m'n schouder legt en zo, dicht bij mij, in slaap valt. Dan lijkt het alsof er niet zoveel veranderd is sinds die eerste dag, toen je de hele dag zo tegen me aan lag te slapen. Toch is er een jaar voorbij gegaan, waarin je hebt leren omrollen, kruipen en sinds een paar weken ook stappen. Een jaar waarin je bent opengebloeid tot een vrolijke, altijd goedgezinde, zelfzekere meid (hoewel ik je toch iets té zelfzeker vind wanneer ik je voor de 66ste maal van de vensterbank moet plukken ;-). Stilaan, lieve schat, zal je nog zelfstandiger worden en mij minder nodig hebben...Maar dat komt vanzelf, op z'n eigen tijd. 'Hou me vast, 'lees ik in je grote ogen, 'loslaten doe ik vanzelf wel, als ik er klaar voor ben'. Maar ook dan, wanneer je verder opgroeit, zal ik er nog steeds voor je zijn, net zoals ik er altijd zal zijn voor je flinke zussen Ella en Louise. Ik wil samen met papa voor jou een veilige thuishaven zijn, waarnaar je altijd kan terugkeren.

Lieve Norah, je hebt ons leven ongelofelijk verrijkt met je komst.
Je maakt me ongelofelijk gelukkig.
Ik zie je ongelofelijk graag, nu en voor altijd.

Gelukkige eerste verjaardag!

Liefs,
Mama
xxx

En nog één...

2009-09-11T20:40:00.003+02:00

We zijn al een tijdje bezig om Ella en Louise te doen wennen aan het idee zonder tutje te slapen. Zo schaften we ons al het boekje 'Anna gooit haar tutjes weg' (zonder veel resultaat) aan en 'Cajoline doet haar tutje weg' (idemdito). We zouden eigenlijk graag hebben dat ze ten laatste op het einde van het jaar 'tutvrij' zijn. Daarom vertellen we hen regelmatig dat, als ze hun tutje aan Sinterklaas meegeven, ze een extra cadeau van hem zullen krijgen. En zo kan de Sint hun tutje aan arme kindjes geven die geen tutje hebben.
Dat extra cadeau zien ze wel zitten, zo dachten wij toch. En toen ik onlangs met Louise in een speelgoedwinkel was, zag ze daar een prachtige dubbele buggy staan, in 't roos dan nog wel, toevallig (?) haar lievelingskleur. Ze was er meteen weg van. Ik haal natuurlijk meteen heel het verhaal van Sinterklaas en het extra grote cadeau en het tutje aan. Hm, voor die buggy heeft ze precies wel wat over...

Maar of het echt zover gaat komen blijkt vandaag maar zeer de vraag te zijn, want tijdens het avondeten hebben we het er nog eens over. Louise beweert dat ze die dubbele buggy van de Sint gaat krijgen.
'Ja maar,' protesteren papa en ik, 'dan moet je wel je tutjes aan de Sint geven en in 't vervolg altijd zonder tutje slapen, hè'.
Dat ziet ze toch niet zo goed zitten....
'Dat ga ik toch maar niet doen, hoor, ' verkondigt ze vervolgens, ' wij hebben al speelgoed genoeg!'

Wordt ongetwijfeld vervolgd...

Licht en donker

2009-09-10T21:08:00.002+02:00

De laatste tijd zijn Ella en Louise nogal bang in 't donker. We laten dus altijd het licht in de gang branden, maar het licht in hun kamer gaat uit (hoewel ze de laatste twee babysit's ervan konden overtuigen dat mama en papa het grote licht in de kamer altijd de hele nacht áán laten...).
Gisterenavond speelde zich het volgende af:

Louise: 'Niet donker maken, hè mama!'
Ikke (neem haar kin vast met mijn handen en draai haar gezichtje naar me toe) : 'Louise, kijk eens naar mij? Het grote licht in de kamer gaat uit maar het licht op de gang blijft branden, dan wordt het hier niet donker'.
Louise (pakt mijn kin vast en draait mijn gezicht naar haar toe) : 'Hey mama, kijkt gij nu is naar mij? Ni op da wit knoppeke duwen hé want dan wordt het hier wél donker!'

Te slim voor haar leeftijd.

Terug naar school

2009-09-01T21:59:00.002+02:00

't Is weer voorbij die mooie zomer...
...allez, de vakantie toch. Die twee maanden zijn echt voorbij gevlogen. Aan het begin van de grote vakantie had ik zoiets van: 'Oh nee, die twee elke dag thuis, wat gaat dat geven??' maar het is supergoed meegevallen. We hebben allemaal met volle teugen genoten van de vakantie (binnenkort een paar vakantieblogjes).

Om zeven uur is er vanmorgen al volop leven in de brouwerij ten huize Olijke Tweeling. Ella en Louise staan te popelen om naar school te vertrekken, want ze mogen nu immers naar de eerste kleuterklas, bij juffrouw Christel! Papa kan nog even helpen de ochtendspits in goede banen te leiden, en moet dan zelf ook naar school vertrekken. Maar de meisjes zijn flink, doen zelf hun pyjama uit en hun kleren aan (of doen daar toch een poging doe ;-) en om 08.15u, een kwartier te vroeg, staan ze al klaar om te vertrekken: 'Gaan we nu naar school? Mama, wanneer gaan we naar school vertrekken? Ik wil al naar school!'

Ze mogen met hun 'grote' fiets naar school fietsen en zijn superfier wanneer ze de poort door rijden en hem tussen de andere fietsen mogen parkeren. De eerste dag mogen de kleuters tot in de klas gebracht worden, waar juf Christel hen opwacht. Ze vraagt me nog even wie wie is, en hoe ze hen kan herkennen. Tja, hoe leg je dat nu uit? Louise heeft een iets langer gezichtje en iets donkerder haar, Ella lijkt wat meer op mij, ... Ik zeg haar wie wie is, en druk mijn meisjes op het hart dat ze de juf niet mogen beetnemen, want tegenwoordig weet je maar nooit met die twee ;-) Voor ik hen goed en wel een kus heb kunnen geven zijn ze al weg, al het nieuwe speelgoed gaan ontdekken!

O wat is het rustig als ik met Norah terug thuis kom, en wat rustiger wanneer zij even later slaapt! Da's lang geleden, dat ik nog eens even volledig 'kindvrij' ben geweest! Ik was al haast vergeten hoeveel je dan gedaan kan krijgen.

Al gauw is het tijd om hen te gaan ophalen. Ze zijn heel flink geweest, zegt de juf...zo hoor ik het graag! Ze zijn wel moe maar fietsen toch nog flink naar huis, en nadat ze een boke ('t is te zeggen, een boke...een heel brood!!) hebben opgegeten, komen ze er terug door, maar daartegen is het al te laat om nog terug naar school te vertrekken (daar moeten we nog wat op trainen ;-). En bovendien regent het. Dus ik laat hen even spelen en stop hen dan in bed...waar ze twee uur lang slapen!

Wanneer ook Norah een dutje doen komt oma oppassen en ga ik naar de kapper...waar ik me een véééééél te kort kapsel laat aanmeten...dju toch, een té impulsieve beslissing!! Norah herkent me niet meer, en ook mijn ventje kijkt maar bedenkelijk...dat 't maar snel terug wat langer wordt.

Maar soit. Het schooljaar is ingezet...

Fietsende tweeling!!!

2009-08-27T12:17:00.004+02:00

Jullie hebben nog een paar vakantieblogjes te goed, maar hier alvast één van de hoogtepunten: Ella en Louise kunnen fietsen, en er kwamen géén zijwieltjes aan te pas! Toen ze 2 werden, kregen ze van oma en opa loopfietsjes. Ze hadden de techniek vrij snel onder de knie en hebben er nu gedurende het hele jaar enthousiast mee rondgereden. We merkten dat hun evenwicht beter en beter werd; soms lieten ze zich op hun twee wielen bollen met de voeten naar omhoog. Toen ze onlangs een dagje bij Inne en Niki waren, hebben ze daar even op Eva's fietsje, ook zonder zijwieltjes, gereden en dat ging naar 't schijnt heel vlot. 'Een namiddagje oefenen en ze zijn ermee weg, ' volgens Niki. Dat wilden wij wel eens zien, en dus huurden we tijdens onze kampeervakantie in Nederland een klein fietsje zonder zijwieltjes. Oma en opa die toen net op bezoek waren, waren er getuige van hoe de meisjes als het ware opstapten en wegreden!! Na een kwartier reden ze zo goed als alleen, ongelofelijk!! Alleen het vertrekken en het stoppen ging nog niet. Maar na een half dagje oefenen hadden ze ook het alleen stoppen onder de knie, en moesten we er dus niet meer heel de tijd vlak naast lopen. Zoals gewoonlijk was Louise iets banger en meer gespannen, maar Ella reed rond alsof ze haar hele leven niks anders gedaan had dan fietsen, en dat op hun drie jaar. Wij stonden versteld.

Thuis gekomen zijn we dan meteen het internet gaan afzoeken en zo vonden we twee roze fietsjes, één met een rode bel en één met een blauwe bel, zodat ze ze uit elkaar kennen. Wat een verrassing voor onze meisjes toen ze op een avond bij oma en opa (zelf grote fietsfanaten die hun kleindochters maar wat graag hun eerste échte fiets cadeau deden)in de garage hun fietsen ontdekten! En wat een kick voor de meisjes om het al zo goed te kunnen. Ze zijn er vol van!! Nu oefenen we elke dag. Klik maar eens op het filmpje (gemaakt toen ze de fietsjes pas gekregen hadden en nog niet alleen konden vertrekken)om een fietsende olijke tweeling te zien:

In de bus zit je knus...de meisjes hun 3de verjaardagsfeest!

2009-07-22T21:49:00.004+02:00

't Heeft even op zich laten wachten, maar dan hier eindelijk toch een verslagje van de meisjes hun 3de verjaardag...Die is gevierd op de dag zelf, 4 juli - het lijkt ondertussen al een eeuwigheid geleden!

Onze verjaardagsbeestjes zijn vandaag weer vroeg van de partij en om 07.30u sta ik met dochter 1 (Ella) al slagroom te kloppen om de verjaardagsbiscuits die ik gisteren gebakken heb te versieren. Even later wordt ook dochter 2 wakker, die mee komt helpen, terwijl papa dochter 3 entertaint ;-). Dank zij al die hulp raakt alles en iedereen op tijd klaar en om 10u gaan we naar oma en opa. Daar is namelijk de plaats van afspraak met de genodigden want...we gaan met de bus rijden!! Tja, als er toevallig een autocarbedrijf in de familie is, moet je daar natuurlijk van gebruik maken. De meiden zijn trouwens dol op bussen, én op speeltuinen. En dat is nu nét waar we met die bus naartoe rijden!

Iedereen zoekt een plekje uit (hoewel er tijdens de rit wel wat gewisseld wordt ;-), nonkel Kris neemt plaats achter het stuur, een cd'tje van K3 wordt opgezet, en hup, daar gaan we! Ella zingt een liedje door de micro (Louise doet dat op de terugweg), en na een uurtje rijden zijn we op onze bestemming: provinciaal domein Kessel-Lo. (eerst wilden we naar domein Puyenbroeck, maar toen we hoorden dat daar vandaag iets te doen is van Radio 2, hebben we onze plannen gewijzigd!).

Terwijl we even een kijkje nemen bij de diertjes, brengen tante Nancy en co, de caterservice van dienst (waarvoor nog eens heel veel dank!!), de pick-nick. We zoeken een leuk plekje uit in de schaduw bij de speeltuin, en iedereen begint van al het lekkers te smullen. Wat is picknicken toch leuk, zeker met dit mooie weer!

De kinderen zoeken al gauw de speeltuin op. Ella en Louise zijn in hun element!! Zo'n leuke speeltuin, en zoveel kindjes om mee te spelen!! Hét favoriete speeltuig van de jarige tweeling is overduidelijk de tunnelglijbaan. Eerst gaan ze samen met Milan en Helen, maar al gauw willen ze het alleen proberen. Opa vat beneden aan de uitgang post om hen op te vangen - da's nodig ook, want ze komen er met een serieus vaartje uitgevlogen! Dolle pret, telkens en telkens opnieuw!

Ook Norah amuseert zich met naar de kindjes te kijken, ze eet ook flink mee van de picknick en zit een paar keer bij mama in de nieuwe ringsling om ook eens een kijkje op de speeltuin te nemen. Ze doet een dutje in de buggy.

Even halen we alle kids van de speeltuin om taart te komen eten...dat lusten ze wel! Ella en Louise doen nog wat cadeautjes open (dat gaat allemaal tussen de bedrijven door!), dan nog even spelen en rond 16u, wanneer de kinderen wat moe beginnen te worden, zoeken we terug de bus op en rijden we huiswaarts met aan boord heel wat slapende kindjes! Maar de olijke tweeling?? Slapen? Nee, hoor! Liever wat gek doen met iedereen!

Het was een geslaagd dagje, ik denk dat iedereen ervan genoten heeft. En Ella en Louise? Die hebben het nog steeds over de bus en de speeltuin en de cadeautjes...bedankt, iedereen!!

3 jaar

Mijmeringen bij jullie 3de verjaardag...

2009-07-04T22:40:00.002+02:00

M'n lieve grote meisjes,

Drie jaar geleden lag ik op dit moment in het moederhuis. Jullie waren toen enkele uurtjes oud, en het drong toen nog niet goed tot me door dat ik mama was geworden, van een tweeling dan nog wel. Ik keek links van mij en zag een kindje, en ik keek rechts van mij en zag een kindje. Het kindje met de blauwe beer in haar bedje was Ella, het kindje met de gele beer Louise...Eén keertje had ik de beren eens van bedje verwisseld en papa trapte erin ;-) We moesten jullie nog leren kennen en hadden nog geen idee van hoe jullie karakters waren en wat voor kindjes jullie zouden worden.

Nu, drie jaar later, zit ik hier nog na te genieten van jullie leuke verjaardagsfeestje. Jullie waren de sterretjes van de dag, lieve schatten, en mama was superfier op jullie! Het was fantastisch jullie te zien genieten van de aandacht, de cadeautjes, het spelen met de kindjes en het ravotten op de speeltuin.

Jullie karakters worden ons elke dag meer duidelijk. Elke dag zien we hoe verschillend jullie wel zijn, en daar zijn we blij om! Ella is onze speelvogel, onze zotte mie, onze meid-met-pit die graag de show steelt, en die al heel goed weet wat ze wil (en ook wat ze niet wil ;-) Louise is ons zacht, lief, zorgend meisje, dat niet zo houdt van veel drukte en dat vaak meer begrijpt dan wij denken. Samen verwekt, samen negen (euh...acht) maanden gegroeid in mijn buik, samen ter wereld gekomen, samen al drie jaar geworden...en toch zo verschillend zijn, 't is straf.

Het voorbije jaar was voor jullie een jaar met veel veranderingen. Jullie zijn grote zussen geworden toen jullie zelf nog maar net twee jaar waren. Maar oooh, wat waren jullie vanaf de eerste moment lief voor jullie kleine zusje Norah! Papa en ik zijn heel fier op jullie omdat jullie zo'n flinke grote zussen zijn. Norah hoorde er direct bij, we merken tot nog toe niks van jaloezie en jullie staan altijd klaar om mama te helpen, bijvoorbeeld door haar tutje te geven als Norah weent, of een propere pamper te brengen. Norah heeft geluk met zo'n twee kleine moedertjes erbij! Jullie hebben er geen problemen mee de aandacht te delen. Gelukkig maar, want ik kan jullie soms niet alle aandacht geven die ik zou willen geven...daar voel ik me wel wat schuldig over. Als Norah wat groter is, halen we dat wel weer in, beloofd!

Een andere grote stap dit jaar was de stap naar de kleuterschool. Sinds januari hebben we twee kleine kleutertjes in huis. De eerste weken waren soms wat moeilijk, maar jullie gaan supergraag naar school en hebben er al heel veel geleerd en veel vriendjes en vriendinnetjes gemaakt. Ik geniet van jullie verhalen over school en van jullie cadeautjes met moederdag ;-)

Wat opvalt, is dat jullie de laatste maanden zo fijn samen kunnen spelen. Jullie zijn twee handen op één buik, en ondernemen samen allerlei dingen. Jullie zo bezig te zien met elkaar, is puur genieten. Jullie zijn de beste vriendinnetjes. Wat is een tweeling toch fantastisch...jullie hebben zoveel aan elkaar en groeien samen op. Wij hopen, lieve meisjes, dat jullie altijd zo goed met elkaar zullen kunnen opschieten.

Lieve Ella en Louise, jullie zijn schatten. Ook al hebben we met jullie vaak onze handen vol, we zouden jullie voor geen geld ter wereld willen missen!! Papa en ik zijn blij dat jullie onze dochters zijn. Al drie jaar maken jullie onze leven elke dag weer boeiend...en vermoeiend ;-). Jullie groeien op tot twee prachtige persoontjes, die ons enorm gelukkig maken. Wij zijn blij dat jullie er zijn, lieve meiden, en we houden zielsveel van jullie.

Gelukkige 3de verjaardag!

Papa en mama
xxx

Nog meer kinderpraat...

2009-06-19T21:43:00.003+02:00

Woensdag is het dierendag op school (zucht). Alle kinderen mogen dus hun huisdier meebrengen (nogmaals zucht - ziet ge mij al naar school lopen met drie kinderen, een konijn en een kieken!?). Ik leg het uit aan mijn meiden en vraag daarna aan Ella welk diertje ze woensdag mee naar school wil nemen. Waarop zij, heel enthousiast:
'Ik een olifant meenemen!!'
'Jamaar,' probeer ik haar duidelijk te maken, er mogen alleen huisdieren mee. Welke dieren hebben wij hier?'
Ella: 'Konijntjes!'
Ik: 'Juist, ja. En wat nog meer?'
Ella :(denkt even na)...kippen!'
Ik:' Inderdaad. Welk diertje ga je dan meenemen?'
Ella: 'Ik een olifant meenemen!!!'

En weerom....zucht ;-)

De waarheid komt uit een kindermond...;-)

2009-06-17T22:05:00.002+02:00

Vanmorgen, aan het ontbijt. Op woensdag moet Kevin wat later beginnen en brengt hij de meisjes altijd naar school met de fietskar.

Louise : 'Papa, gaat gij ons vandaag naar school brengen?'
Papa: 'Ja, natuurlijk!'
Louise: 'Ah da's goe, want mama is altijd te laat...'

!?!?!

P.S. Eigenlijk heeft ze nog gelijk ook; de laatste twee weken zijn we al een keer of drie nét te laat gekomen...dat moet dus bij deze gedaan zijn!!

Eerste schoolreis

2009-06-16T21:09:00.005+02:00

Beste ouders,

Op dinsdag 16 juni '09 vertrekken alle kleuters en peuters op schoolreis. Zij reizen met de bus naar Grobbendonk, waar zij in de speeltuin 'De Kloek' te gast zijn. We hebben de speeltuin voor onze school alleen. We maken er een fijne dag van. (...)

Spannend, zeg...de eerste schoolreis van de olijke tweeling! En meteen de eerste keer boterhammetjes meenemen want ze vertrekken om 9u en zijn rond 15u terug aan de school.

Mijn twee meisjes zien het alvast volledig zitten. Binnenspeeltuinen vinden ze gewoon super. En als er dan ook nog eens een buitenspeeltuin bij is, kan het helemaal niet meer stuk. Bovendien gaan ze er met de bus naartoe, de bus van opa! En helemaal te gek is natuurlijk dat opa rijdt!!

Bussen kennen ze maar al te goed; wanneer ze bij oma en opa zijn, gaan ze geregeld eens een kijkje nemen in de garage, en natuurlijk mogen ze dan vaak achter het stuur van zo'n grote bus zitten, en iets door de micro zeggen. Verder dan efkes vooruit en achteruit op de parking, en eens efkes 'blokske rond' zijn ze er echter nog niet mee meegereden. Ook dat wordt dus best spannend voor hen!

Ik sta vroeger op dan anders want er moeten lunchpakketjes gemaakt worden!! Papa merkt - terecht - op dat ik dat voor hem niet doe, en voor mijn kinderen wel ;-) Natuurlijk zijn het sandwiches (zo van die mini-sandwiches van de Colruyt, zijn ze dol op!) en ik stop er in elk (nieuw) brooddoosje drie. Plus een speculaasje.

Wanneer ik hen op de speelplaats bij juf Inge achterlaat, verschijnen er plots traantjes bij Ella...wordt de spanning haar teveel? Gelukkig kan ze weer volop lachen wanneer ze even later per twee door de poort naar de bus stappen.

Opa wordt natuurlijk direct opgemerkt, maar hij rijdt met de achterste bus, en de meisjes moeten in de voorste bus. Gelukkig maken ze hier geen problemen rond (oef!) en ze stappen flink mee de bus op met de andere kindjes van hun klas.

Samen met vele andere ouders en grootouders sta ik even later vanop het voetpad enthousiast te wuiven naar mijn twee kapoenen. Louise zit helemaal achteraan, Ella twee rijen ervoor. Zoals ik al wist, zitten ze niet altijd naast elkaar (wat ik goed vind!). Zie ze daar zitten, mijn flinke dochters! Hun eerste schooluitstapje...ik moet toch weeral efkes slikken ;-) En dan vertrekt de bus...en Ella en Louise maar zwaaien en lachen naar mama!

Een uur later krijg ik al 'inside information' via opa: ze zijn goed aangekomen, hebben dag gezegd tegen opa en zijn flink mee gaan spelen. Handig toch ;-) (ik herinner me dat ik als kind altijd zo fier was toen opa de chauffeur was op onze schoolreizen...ik bevond me dan toch altijd wat in een bevoordeelde positie ;-)

Voilà, dochter 1 en dochter 2 de hele dag weg...tijd om te gaan shoppen met dochter 3! Leuk, zo eens wat langer van huis kunnen. Met Norah's meter koop ik nog wat spulletjes voor op vakantie, en 's middags genieten we van een lekkere lunch. Norah zit heel de tijd braaf in de buggy en slaapt zelfs wat. Heerlijk toch...

De tijd vliegt voorbij en al gauw sta ik terug aan de schoolpoort te wachten tot de bussen aankomen. Vol enthousiasme stappen mijn meiden uit de bus. Ze zien er eigenlijk nog niet al te moe uit, tot mijn grote verbazing. Het is heel leuk geweest, beamen ook de kleuterjuffen (hoewel het voor hen toch ook supervermoeiend geweest moet zijn!) Snel stap ik met mijn dochters bij opa in de bus, en we rijden mee tot aan de garage waar oma al staat te wachten om alle verhalen te horen. Het was een leuke speeltuin, met 'véééééél schuifaffen', een ballenbad waar ze met de juf zijn in geweest, schommels en nog veel meer. Louise vertelt dat Thijs (een jongetje uit de straat, twee jaar ouder dan E en L) haar geholpen heeft in de speeltuin ('en Thijs deed zo zijn arm rond mijn nek, da's lief hè mama' ;-) . Ik kijk hun rugzakjes na; al het eetbare wat erin zat, is op!! Wanneer ik vraag wat ze gedronken hebben, zeggen ze allebei glunderend 'cola!' Pardonexcuseer!?! Hola! Daar ben ik niet mee akkoord! Zou het waar zijn?? Even later vraag ik het nog eens, en dan zegt Louise dat ze water gedronken heeft. 'Ik ook geen cola gedronken, 'zegt Ella. Waarop Louise: 'Jawel, ik heb dat toch gezien!' Aaaaargh...leuk hoor, zo'n tweeling, maar als ze mekaar beginnen tegenspreken...Ik weet niet wat ik ervan moet geloven, maar wat ik wel weet is dat cola dan alleen is voor op schooluitstapjes...voorlopig toch ;-) (en eigenlijk vind ik het toch wel straf dat men daar in de speeltuin aan zo'n jonge kleutertjes al cola geeft...maar soit, we gaan ni moeilijk doen).

Tegen alle verwachtingen in zijn ze niet supersupermoe, ze spelen zelfs nog flink tot papa thuis is en we frietjes eten. Misschien krijgen ze morgen pas hunne klop, en ik kan ze niet thuis houden want het is 'klaswissel' : na de speeltijd wordt elke klas bevolkt met de klasgroep van volgend schooljaar, m.a.w. ze mogen eens gaan proberen in het klasje van volgend jaar, bij de juf van volgend jaar (dat wordt dan juf Lieve of juf Christel...)

Dat zit er weeral op, hun eerste schoolreis...'t was geslaagd!

Norah op ontdekking...

2009-06-15T22:48:00.006+02:00

Norah 'kruipt', 't is te zeggen: ze verplaatst zich sinds een week of twee door zich met haar handjes af te duwen. Zo gaat ze - vaak tot haar grote frustratie - dus achteruit in plaats van vooruit. Zo achteruit kruipend komt ze echter ook overal waar ze wil geraken. En uiteraard is dat gewoonlijk bij het speelgoed van de Grote Zussen...dat vráágt er gewoon om om ontdekt te worden!!

"Hmm...kijk 'ns aan, kijk 'ns aan! Mooi, mooi!"

"Een kastje met schuiven....wedden dat daar interessante dingen in zitten! En hoogst waarschijnlijk dan nog dingen waar ik nog niet mee mag spelen. Interessant, interessant...."

"Ahaa!! Ziede wel, ik wíst het, hè. Wat hebben we hier..."

"Doktersgerief! Cool!"

"Kan ik nu niet net aan die hogere schuif? Daar moeten ook leuke dingen in zitten, want ze denken waarschijnlijk toch dat ik daar niet aan kan...eens proberen..."

"Yes!! Gelukt! Hee...een tasje!'

"Kijk is, mama! Ik vind hier allemaal superleuk speelgoed! Da mag, hè, als de grote zussen niet thuis zijn..."

Toiletconversaties...

2009-06-14T21:32:00.002+02:00

Sinds mijn kinderen kunnen lopen ga ik nog zelden alleen naar het toilet ;-). Leuke boel is het dan altijd wel, en interessante gesprekken worden er ook gevoerd:

Louise : 'De deur moet toe want 't gaat hier stinken.(doet de deur toe) Zo. Nu zitten wij hier gezellig, hè!'
Even later, zeer geïnteresseerd :'Mama, hebt gij een poep?'
Ik : 'Euh...ja natuurlijk!'
Louise: 'Ah. Oma ook.'

Schoolfeest

2009-06-07T22:05:00.002+02:00

Ik weet nog goed dat ik vorig jaar dacht : 'Oh lieve help, volgend jaar doen mijn meiden ook al mee...' En vandaag is het dus al zover! Wat is de tijd gevlogen, gisteren nog zaten ze met twee in mijn buik en vandaag staan ze al te dansen samen met de andere kindjes van het instapklasje op het schoolfeest...

Mijn meiden zijn echte podiumbeesten. Geen idee van wie ze dan hebben ;-) Wanneer ze wakker worden zijn ze al meteen in form. Ze gaan optreden! Louise is ervan overtuigd dat zij alleen gaat optreden en dat iedereen, ook Ella, gaat kijken! De afgelopen week hebben ze veel moeten oefenen. We kregen thuis soms wel eens het één en 't ander te zien van hun dansje, maar we zijn reuzebenieuwd wat ze voor ons in petto hebben. Het thema van het schoolfeest is 'Landen', en de kleinste kleutertjes werken rond Mexico. Ella heeft de hele week 'Mexico....Mexiiiiiiiiicooooo!' lopen zingen, dus ik veronderstel dat ze op dat liedje gaan dansen.

's Middags trekken we al richting school voor een heerlijke barbecue. Na het eten vlieg ik in de afwas ; Kevin en ik hadden ons allebei opgegeven om te helpen. Papa brengt de meisjes naar hun klasje waar ze zich moeten klaarmaken voor het optreden. Gelukkig stond ik toen nog steeds af te wassen, want naar het schijnt was het er één en al geween! Iets voor twee uur begint het toch wel te regenen zeker...het hele optreden door blijft het regenen, en met momenten valt het zelfs met bakken uit de hemel...ocharme de kinderen, ze zijn helemaal doorweekt! Gelukkig hebben mijn meiden hun jasje aan én hun kap op.

Ze mogen als tweede groep optreden, en ja hoor, het liedje van Mexico weerklinkt, zoals verwacht. En daar stappen mijn flinke meisjes, met een zelfgemaakte mexicaanse cape en een bloem in hun haar! Ze stappen flink mee, wuiven, klappen, dansen, ... ik ben zooooooo trots!! Stiekem pink ik een traantje weg...weeral een mijlpaal in hun jonge leventje, hun eerste schooloptreden...

Nadat alle klassen gepasseerd zijn, is er een gezamelijke line dance met heel de school. Zelfs de directeur doet mee. De kleutertjes staan vooraan, en proberen zo goed en zo kwaad als het kan de juffen en grotere kindjes na te doen...hilarische taferelen levert dat op!! Daarna mag ik mijn twee kleine showbeestjes gaan ophalen in hun klasje. Ze mogen nog even eendjes vissen, krijgen en ijsje en dan keren we huiswaarts. Doodop zijn ze...papa stopt hen in bed en wanneer ik amper twee minuten later nog een kusje ga geven, ligt Ella zowaar al te snurken! Jaja, het leven van een artiest is hard...;-)

Enkele fotootjes :

Schoolfeest 2009

Doop van Norah

2009-06-07T21:29:00.004+02:00

't Kind is ocharme al 8,5 maanden en 't is nog altijd niet gedoopt...door alle drukte is het er nog niet van gekomen. Maar op 31 mei is het dan toch eindelijk de grote dag voor haar.

's Morgens zijn meter Inne en co al vroeg van de partij om mee het koud buffet klaar te maken. Tante Nancy en haar gevolg ontfermen zich ondertussen over de tafelzetting en de decoratie (weer prachtig natuurlijk!!). Kevin en Niki zetten de partytent op in de tuin, en 't zal nodig zijn; niet om in te schuilen voor de regen, maar als bescherming tegen de zon want die brandt serieus! We hebben echt chance met het weer.

Na de middag kruip ik met mijn drie dochters in de badkamer, we moeten ons allemaal klaarmaken! (manlief, bij nader inzien moeten we op termijn toch écht wel een grotere badkamer hebben, hoor...). Nadat ik mijn grote meisjes hun rokjes heb aangetrokken, heis ik Norah in haar doopkleed. Dat is een echt familiestuk, want oma heeft het zelf gemaakt van haar eigen trouwjurk!! Nonkel Kris en ikzelf zijn er ook allebei in gedoopt. Ella en Louise zijn er niet in gedoopt; die zijn gedoopt in kleedjes gemaakt van míjn trouwkleed, maar ik wou graag dat ze later als ze het huis uit gaan alle drie hun eigen doopkleedje kunnen meenemen. (dus nee, er kan geen vierde komen want de doopkleedjes zijn op ;-)

Met een hele bende wandelen we richting kerk, waar we net op tijd arriveren. Iedereen geniet van de viering! Oma leest een mooi verhaal voor met grote prenten op een diascherm, de pastoor vertelt ook nog een verhaaltje, er zijn een boel mooie teksten en foto's van Norah en haar meter en peter. En Norah? Die is in haar nopjes!! Ze zit de hele tijd naar iedereen te lachen! Zelfs wijwater over haar hoofdje kan haar niet van haar stuk brengen. Geen traan heeft ze gelaten, geen kik gegeven!! Dat konden we bij het doopsel van de grote zussen niet zeggen: die hebben gedurende hun hele doopviering zo hard geweend dat de pastoor hen na afloop al meteen lid wou maken van het kinderkoor ;-)

Een paar keer moet ik serieus slikken, onder andere wanneer meter en peter hun - zelfgeschreven - beloftes aan hun petekindje voorlezen...Norah boft maar met zo'n lieve meter en peter!

Na de mis trekken we huiswaarts. Eerst receptie met cava en hapjes. De kids spelen erop los en als ze honger krijgen, eten ze samen aan het kleine tafeltje hot dogs. Grappig, zo zes blonde kindjes...'t zou familie kunnen zijn! Daarna genieten de grote mensen van het koud buffet. Eigenlijk hadden we de hele straat kunnen uitnodigen, want er was véél te veel... Nog een ijsje als dessert en dan keert iedereen stilaan huiswaarts. Ella en Louise zijn doodop, en na het verhaaltje van tante Nancy vallen ze meteen in slaap. Norah daarentegen heeft in de namiddag nog een flinke dut gedaan en is nu klaarwakker. Het is al tegen 22u wanneer ook zij in slaap valt en papa en ik ook uitgeteld in de zetel kunnen neerploffen...het was een leuke maar vermoeiende dag!

Klik voor fotootjes:

Doop Norah

Ontdek de ster ;-)

2009-05-18T22:01:00.002+02:00

Met het hele gezin op de fiets!

2009-05-10T22:40:00.004+02:00

Puur genieten was het dit weekend, dank zij flinke kindjes en dank zij...onze fiets! Eindelijkkunnen we met het hele gezin gaan fietsen, en het is super. Vóór we kinderen hadden, reden Kevin en ik wel redelijk wat met de fiets. Kevin deed meerdere buitenlandse reizen per fiets, en samen fietsten we eens van hier naar Parijs. Toen we nog maar twee kindjes hadden, trokken we er geregeld op uit met de meisjes in de fietskar. Ook ik legde zo met hen heuse afstanden af (was altijd wel stikkapot;-) Tijdens de zwangerschap van Norah kon ik echter al snel niet meer goed fietsen (door een combinatie van dikke buik en korte benen ;-) en eigenlijk was het dus al meer dan een jaar geleden dat ik nog eens verder dan de beenhouwer in 't dorp gefietst had.

Maar vorige week kochten we in de Decathlon een fietsstoeltje, zodat één van de grote meisjes bij mij achterop kan, en de andere met Norah bij papa in de fietskar. En nu kunnen we dus met het hele gezin gaan fietsen!

Gisteren deden we een korte proefrit naar ' Het lekker koeike' en iedereen vond het leuk. Wat een vrijheid!! Geen geknoei meer met kids in de auto krijgen en Norah telkens 'overladen' van de maxicosi naar de buggy. Gewoon hup de fiets op, en rijden maar!

Vandaag, zondag, willen we naar de zoo. Louise vraagt al een hele tijd om nog eens naar de diertjes te gaan kijken. 't Is mooi weer, dus we wagen het erop van met de fiets te gaan! Een hele onderneming, zo met drie kleine kindjes, maar we zien het volledig zitten. Gepakt en gezakt vertrekken we om 09.30u richting Antwerpen. Norah valt al snel in slaap, knus in de fietskar tegen grote zus Ella aan. Het gaat erg vlot en na een uurtje staan we al in de Zoo!

We genieten er met volle teugen van. Het is niet te druk, en de olijke tweeling is in vorm! Louise is zelfs niet meer bang van de luipaarden en wil er zelfs bij poseren voor een foto. Ella loopt de ganse dag te zingen, hoewel dat even overgaat in brullen tijdens de zeeleeuwenshow! 'De zeeleeuw mag niet naar mij komen, hè,' zegt ze altijd maar. Ook de leeuwen hebben veel succes bij onze meiden. Twee leeuwinnen zijn het. 'Papa leeuw is naar school gaan werken, ' volgens Louise ;-)

Ook onze kleinste spruit is de hele dag su-per-braaf!! Geen kik geeft ze, altijd maar rondkijken of slapen. De vissen vindt ze fantastisch (dat vonden E en L ook op die leeftijd). 't Kind heeft gene moment geweend, van heel de dag niet! Ik wijt dat toch wel aan het feit dat ze aan de borst kan zoveel ze maar wil. Heb haar een drietal keer eten gegeven, telkens maar enkele minuutjes. Toch handig, hoor, altijd je eten bij de hand hebben en het op elke moment en plaats kunnen geven. En de draagdoek hebben we ook weer goed gebruikt. Eerst goed rondkijken, en dan lekker dicht tegen mama aan in slaap vallen...zalig toch!?

De terugrit verloopt ook vlotjes. Louise zit nu in de kar met Norah, en Ella zit bij mij achterop. En maar zingen : 'Mooi, de wereld is mooi, zo mooi, zo mooi, ...!' We houden een stop bij de speeltuin in het Rivierenhof, waar Jolien nog even mee komt spelen. Daarna keren we huiswaarts, helaas voor mama is het windop langs het kanaal, pffff, mijne fysiek is toch écht niet meer wat 't geweest is... En als afsluiter van deze mooie dag eten we natuurlijk frietjes.

Om 19.45u liggen ál ons kinderen te snurken...zo kunnen papa en ik in alle rust nog wat napraten en nagenieten van deze heerlijke dag!

Gezinsuitbreiding!

2009-05-07T22:21:00.003+02:00

Jaja, 't moest er eens van komen, hè. Jullie dachten toch niet dat we gingen stoppen bij drie!

We weten nu hoe het is om één kindje tegelijk te krijgen. En voor een tweeling, daar draaien we ook onze hand niet meer voor om. Daarom gaan we nu resoluut voor ... drie tegelijk!!! We hebben erop gewacht, er naar uitgekeken, al het nodige in huis gehaald, en dan plots, verleden woensdag, dienden ze zich aan. En schattig dat ze zijn...ik zou ze het liefst heel de dag op m'n schoot houden. Voor drie is er nét genoeg plaats. Ze lijken erg op elkaar, maar we zien toch duidelijk enkele verschillen. Alledrie hebben ze hun eigen karaktertje! De kleinste is de hevigste, de donkerste de bangste, en de lichtste het grappigst. Tandjes hebben ze al. Véél, en scherpe. Ze kauwen op alles wat ze tegenkomen.

Dat is voornamelijk gras.

Jaja, beste lezers, de olijke tweeling proudly present......

.......ONS KONIJNEN!!!!!!

Ze kregen de klinkende namen Huppel (konijntje van Ella), Hopla (van Louise) en Snuffel (Van Norah). Met uitzondering van Norah hebben de kinderen de naam voor hun konijntje zelf bedacht. De eerste kennismaking verliep nogal heftig: wat is zo'n konijntje snel, en wat heeft het scherpe nageltjes! Ella en Louise moesten toch even eerst hun angst overwinnen alvorens ze het dierven aaien! Norah daarentegen zou het arm beest ocharme doodgeknuffeld hebben! Ze zag het meteen zo graag dat ze het bij zijn pels in een houdgreep hield en niet meer loste ;-) Gelukkig kon het beest in kwestie er nog mee lachen.

Bij deze willen wij alvast een oproep lanceren voor eventuele rabbit-sitters wanneer wij in juli op vakantie gaan. Gelieve uw kandidatuur te plaatsen bij 'reacties' ;-)

Zeg nu zelf...zijn ze niet om op te eten?? ;-)

Tandjes!

2009-05-01T22:30:00.003+02:00

Sinds anderhalve week staat het eerste tandje erdoor, en sinds begin deze week het tweede! Ze is daarmee sneller dan haar zussen. Als ze 't nu maar niet in dat schattige kopje van haar haalt om mij te bijten terwijl ik haar eten geef... ;-)

Gezondheidsupdate

2009-04-28T21:29:00.002+02:00

Eindelijk woelige Paasvakantie achter de rug. Zeggen dat we er niet van genoten hebben, zou overdreven zijn, want er zaten wel leuke dagen tussen. Maar 't feit dat we op amper een week tijd drie keer bij de dokter hebben gezeten, droeg natuurlijk niet erg bij tot de vakantiepret :-(.nog eens tijd gevonden om jullie op de hoogte te brengen van de laatste ontwikkelingen op vlak van gezondheid hier ten huize Francken...

Het begint met Ella, die de laatste dag vóór de vakantie erg hangerig en moe is. Tijdens het weekend is ze soms goed, soms moe, soms héél zeurderig en soms heeft ze wat koorts. De dokter van wacht raadplegen vinden we niet nodig, dus 's maandags maar naar de huisarts. We kennen het ondertussen al: als ze zegt dat ze buikpijn heeft, mogen we er donder op zeggen dat het weer een oorontsteking is. En inderdaad, zoals we al voorspeld hadden: nóg maar eens een dubbele oorontsteking. En haar keel ziet ook wat rood. De dokter schrijf een speciale neusspoeling voor met locale antibiotica, een zelfgemaakte hoestsiroop en druppels Panotile. Een heel andere behandeling dus dan bij de kinderarts, eens benieuwd of dit goed zal helpen.

Op Paaszondag is Louise niet in haar doen. 's Maandags, wanneer we aan zee zijn, heeft ze wat koorts en ze wil niks eten (behalve een ijsje op de dijk, hihi). De volgende dag dus maar met haar naar de huisarts. Idem als Ella, alleen is het bij Louise meer op haar keel dan op haar oren geslagen. Zelfde behandeling als Ella (makkelijk, hebben we allemaal al in huis ;-)

Tegen 's woensdags is Louise voldoende hersteld. Het wordt mooi weer en we besluiten een dagje naar Planckendael te gaan. Succes!! Alleen jammer dat er nog zoveel mensen hetzelfde idee hadden: je kon er werkelijk over de koppen lopen! Toch amuseren de meisjes zich te pletter met naar de diertjes te kijken en te spelen op de vele speeltuintjes. Ook Norah kijkt haar ogen uit, rechtzittend in de buggy! De dag eindigt echter in mineur: 's avonds maakt Norah plots 39,5° koorts...in eerste instantie vraag ik me af of ze misschien een zonneslag heeft...ze heeft nochtans nooit lang in de zon gezeten en altijd een hoedje op gehad, dus dat lijkt me onwaarschijnlijk. Ik vond overdag al dat ze het warm had, maar ja, het was dan ook een warme dag... Gelukkig zakt de koorts met een perdolan suppo.

De volgende dag had ik 's middags al een afspraak bij de acupuncturist. Ik bel 's morgens of we niet vroeger kunnen komen en dat kan. Papa gaat mee, hij wil de man ook wel eens aan het werk zien. Norah had vanmorgen weer 39,5° koorts. Na een kort onderzoek stelt hij vast dat het dit keer haar keel is, en niet haar oren. Na de behandeling zegt de acupuncturist, zoals hij vorige keer ook had gezegd, weer dat haar temperatuur nog kan stijgen de komende uren, maar dat we dan best niks geven; zo kan ze de infectie 'uitzweten'. Pfff, ik heb het er toch niet mee, hoor...ze is al zo ziek, wie weet wat staat er ons de komende uren nog te wachten...

In de loop van de voormiddag neemt de koorts niet meer toe, maar ook niet af; ze blijft de hele tijd 39,5 hebben. Ik vind dat toch wat veel. En ik vind haar ook wel behoorlijk suf; drinken doet ze al helemaal niet goed. Twee uurtjes kan ik het aanzien, en dan word ik bijna zot van de twijfels. Wat doe ik mijn kind aan?? Er is mij altijd gezegd dat koorts bij een baby zo snel mogelijk de kop moet ingedrukt worden. En nu mag het niet!! Dat druist regelrecht in tegen mijn moedergevoelens!! Als ik nu een suppo geef, geef ik de acu eigenlijk geen kans. Kevin probeert me te overtuigen toch nog even te wachten. Hij stelt zijn vertrouwen in de acupunctuur, iets wat ik blijkbaar toch niet kan: die man heeft een paramedsich diploma, dat wel, maar dat maakt hem nog geen dokter...

Op den duur kan ik het echt niet meer aanzien (wie weet hoeveel pijn heeft ze...)en ik geef haar een perdolan suppo. Oef...nu gaat mijn popje zich hopelijk snel wat beter voelen. Ik besef dat ik niet in staat ben te vertrouwen op de acupuncturist. Nee, er is maar één man wiens mening ik nu wil en wiens raad ik nu broodnodig heb: mijn eigen vertrouwde huisarts. Ik ben hem en half in tranen leg ik uit dat ik zo snel mogelijk met Norah wil langskomen. Gelukkig kan het over een half uurtje. Ella nemen we ook maar mee, want die heeft weer 'buikpijn'...

Een vol uur zijn we in de spreekkamer geweest. En op dat uur zijn we heel wat wijzer geworden. Ik som even op wat we geleerd hebben:

- Ella's oortjes zijn weer rood vanbinnen, en haar keel ook
- Norah's oortjes zijn inderdaad ok, maar haar keel ziet vuurrood met witte tikkeltjes
- huisartsen schrijven minder snel antibiotica voor dan kinderartsen. Huisartsen hanteren de regel: onder de zes maanden koorts = direct AB, tussen 6m en 1 jaar = AB na drie dagen koorts, boven het jaar: AB na 5 dagen koorts. Naar het schijnt verwijten de kinderartsen de huisartsen dat ze niet snel genoeg AB voorschrijven (heb ik inderdaad al gemerkt).
- bij acupunctuur is bewezen dat het echt werkt in twee gevallen: pijnstilling en spierontspanning. De rest kan, maar daar kan mijn huisarts zich niet over uitspreken
- een kind een infectie laten 'uitzweten' is niet meer van deze tijd; gevaarlijk voor koortsstuipen, dus ik heb er echt wel goed aan gedaan toch die perdolan te geven! Koorts heeft in feite geen functie, en voor het comfort van het kind moet het onderdrukt worden.
- mijn huisarts werkt samen met een andere NKO-arts dan die waar ik onlangs met Norah ben geweest. Het zou een arts zijn die niet snel buisjes aanraadt, dus we gaan volgende week eens bij hem een second opinion vragen.
- diezelfde NKO-arts heeft die neusspoeling ontwikkelt die Ella al heeft gehad, en naar het schijnt heeft hij door die spoeling al veel kinderen buisjes kunnen besparen. Dus vanaf nu: drie keer per dag met de speciale neusspoeling spoelen bij Norah! Verder Panotile geven (mag ook bij geperforeerd oor volgens diezelfde NKO-arts)
- bij de alternatieve geneeswijzen weet je nooit echt wat er nu eigenlijk geholpen heeft: de behandeling, of is het gewoon vanzelf over gegaan. Inderdaad...

Na dit leerrijk uurtje voel ik me veel beter en veel geruster. Mijn besluit staat vast: vanaf nu nog maar één adres! De kinderarts laat ik voorlopig even links liggen, en ik zie nog wel of ik de acupunctuur verderzet of niet.

's Avonds krijgen we echter nog de schrik van ons leven wanneer Norah plots begint te bibberen, amper wakker te krijgen is en slijm overgeeft. Van slapen komt er die nacht niet veel in huis, evenmin als de volgende nachten. Haar neusje zit zodanig verstopt dat ze niet aan de borst kan drinken, ze moet constant lossen om te ademen. Op één of andere manier slaagt ze erin toch een toeschietreflex op te wekken, maar veel krijgt ze niet binnen. Dat haalt ze 's nachts in...zo'n vier keer eten per nacht is gedurende enkele nachten schering en inslag. Ze 'slaapt' tussen ons in en uit ongerustheid doe ik geen oog dicht. Overdag gaat het nogal, 't is zo'n flinke, maar ik ben stikkapot. Als ze zondag nog koorts heeft, moet ik terug naar de huisarts (hij is van wacht dit weekend).

Zaterdag begint de koorst wat te zakken naar 38,5°, en op zondag heeft ze geen koorts meer. Ongelofelijk, onze kleine meid heeft deze infectie helemaal zelf overwonnen, zonder AB!! Ik ben apetrots op haar. Wel heeft ze een loopoor, wat ik al voelde aankomen met al dat snot dat los begint te komen. De volgende dag loopt het ander oortje ook en ik laat haar toch maar eens checken. Panotile druppelen, junifen tegen de eventuele pijn en speciale neusspoeling!

's Woensdags, dus na een volledige week ziek zijn, kan ze eindelijk terug goed drinken...oef! Nu de productie terug wat opkrikken want 't is nodig, madammeke wil haar schade inhalen! De patatjes gaan nu ook heel goed en na twee dagen heel veel aanleggen krijgt ze weer genoeg van haar geliefde mamamelkje. Je ziet haar haast bijkomen! En nu maar hopen dat ze goed blijft...ze heeft precies altijd wel wat snot, en een kriebelhoestje, maar zolang het daarbij blijft ben ik content, hoor!

Ondertussen is 't school weer begonnen en de meiden zijn al met hun eerste verkoudheid thuis gekomen. Hoesten tegen de sterren op, en Ella niest veel en heeft tranende ogen (ik begin al te twijfelen of ze niet allergisch is voor iets). Laat ons hopen dat Norah gespaard blijft nu!!

Tweelingpraat

2009-04-23T22:22:00.002+02:00

Tussen al die depri-berichten mag er eindelijk nog eens een vrolijke noot zijn, hè :

Ik ben aan het werk in de tuin. Ella en Louise hangen de poppenwas op hun eigen wasdraadje. Plots hoor ik er ééntje zeggen dat ze kaka moet doen en wanneer ik even later opkijk zijn ze alletwee verdwenen. Stilletjes sluip ik achter hen aan het huis in en luister hun gesprekje af dat ze op het toilet voeren (Ella zit op het groot toilet en Louise ernaast op een potje) :

Ella: "Louise, gij een piemel?"
Louise: "Nee, en gij?"
Ella: "Nee, maar als ik groot ben, dan ik wel een piemel."
Louise: "Neeeeee!!!! (efkes later, heel serieus:) Gij zijt een rare."

Twijfels...

2009-04-11T21:46:00.002+02:00

Hoe gaat het nu met Norah ?

- heeft geen koorts
- drinkt wel redelijk goed maar altijd kleine beetjes
- is vrolijk als ze wakker is, speelt goed
- is wel heel snel terug moe, doet telkens korte dutjes
- pakt soms naar haar rechteroortje
- wil niet liggen op haar linkerzij om te drinken (dus moet haar naast mij leggen om haar aan de rechterkant te laten drinken)
- eigenlijk ziet ze er niet echt ziek uit, is niet zeurderig of zo
- vraagt ’s nachts meerdere keren een voeding (zucht)

En wat de antibiotica betreft: ik vond het eerst wat riskant om ermee te stoppen. De acupuncturist had nochtans gezegd dat ik het gerust kon laten, ’t zou toch niet meer nodig zijn. Inderdaad, ze lijkt niet meer zoveel last te hebben. Zowel Kevin als oma en opa raadden me aan om mijn vertrouwen nu eindelijk eens te stellen in één behandelingsmethode, en daarbij te blijven. Met acupunctuur zou ze na een stuk of 5 behandelingen van de klachten verlost moeten zijn. Zonder antibiotica. Als ze terug een acute oorontsteking krijgt, moet ik niks geven maar direct langskomen (die man is trouwens altijd bereikbaar, wat van veel dokters niet gezegd kan worden...). Hij is ook de voorzitter van de vereniging van Belgische acupuncturisten, dus hij zal wel weten waarmee hij bezig is, zeker? Dus okee, na lang piekeren volg ik mijn buikgevoel en stop met de antibiotica. Het is telkens ook zo’n gevecht om het erin te krijgen, precies of Norah weet dat het een ongezond goedje is!

Maar ’s nachts komen de twijfels weer opzetten...wat als de ontsteking nog lang niet weg is? Wat als ze daardoor complicaties krijgt (gehoorverlies of zelfs hersenvliesontsteking)? Wat als ze eigenlijk nog pijn heeft? Zou ik toch nog niet één keer de antibioticakuur uitgeven? Misschien is ze daarna voldoende hersteld?

...en dan denk ik weer: hoe meer antibiotica, hoe meer haar weerstand wordt aangetast. En het doel van de acupunctuur is juist de eigen weerstand opbouwen, dus nog meer antibiotica geven zal de behandeling misschien niet ten goede komen. En als ik zie dat ze weer meer last krijgt, kan ik misschien gewoon terug de AB opstarten...Trouwens, als ze terug zieker wordt, ga ik toch direct naar die acupuncturist...

...om vervolgens weer te denken: waarom doe ik niet gewoon zoals iedereen en laat ik gewoon buisjes steken. Die NKO-artsen zullen ook wel weten wat ze doen. Misschien is alle leed dan ineens geleden. En één keertje narcose zal wel geen kwaad kunnen...En misschien kunnen we dan eindelijk weer terug goed slapen en ons normale leven terug opnemen.

...maar ze is nog zo klein, nog geen 7 maanden!! En gezien de hoeveelheid slijm die zij aanmaakt, is de kans groot dat ze meerdere malen zal moeten laten buisjes steken. Ik zie al zo’n miserie voor me met buisjes die loskomen, niet meer goed zitten, vocht dat eruit blijft lopen, ...Bovendien zal ze met buisjes nog wel oorontstekingen blijven krijgen.

...en zo loop ik hier nu al dagen en dagen rond. Ik kan haast aan niks anders meer denken! Waar doe ik goed mee? In wie stel ik mijn vertrouwen? Of beter gezegd: in welke geneeswijze. Want er zijn er zoveel en uiteindelijk beweren ze allemaal dat ze het bij het rechte eind hebben. Waarom wordt de traditionele westerse geneeskunde hier als de enige volwaardige gezien? Is dat omdat het echt zo is, of omdat er een ganse industrie rond gebouwd is? Eigenlijk is het net zo met de godsdienst: wij nemen het christendom als enige juiste weg aan, maar in feite kan je kiezen uit wel honderden verschillende godsdiensten. Alleen doen wij dat niet omdat het christendom zo met onze cultuur verweven is. En zo zal het misschien ook wel zijn met de traditionele geneeskunde (en met de politiek, haha!).

In China is acupunctuur de voornaamste geneeswijze, en iedereen daar vindt dat de vanzelfsprekende oplossing. Terwijl hier alle ‘alternatieve’ geneeswijzen al snel door traditionele geneesheren worden afgedaan als ‘kwakzalverij’. Wat wel een feit is, is dat acupunctuur van alle ‘alternatieve’ geneeswijzen blijkbaar het vaakst resultaat geeft. Als het dan toch zo goed werkt, waarom gaan dan niet alle ouders die een baby met chronische oorontsteking hebben naar een acupuncturist? Ik veronderstel omdat het onvoldoende gekend is, of omdat het afschrikt, omdat artsen het nooit aanraden, of omdat het niet terugbetaald wordt door het ziekenfonds (toch niet door CM, wel door bv Onafhankelijk Ziekenfonds). Of...omdat het inderdaad niet werkt?

Onlangs hoorde ik bij de schoolpoort een mama met een baby van enkele weken oud zeggen dat het meisje haar hoofdje altijd naar dezelfde kant legde. En dat haar schedeltje op die plaats al wat afgeplat was. Reflux had ze ook. Ik raadde die mama aan ermee naar een osteopaat te gaan, maar dat vond ze maar niks. ‘ Het zal er wel uitgroeien’, zei ze. Terwijl een voorkeurshouding wel degelijk ernstige gevolgen kan hebben op latere leeftijd, en twee beurten osteopatie het kunnen oplossen. Ik verwijt die mama niks en ze is zonder twijfel een goeie mama, maar wat ik hiermee wil zeggen is dat als je geen weet hebt van al die mogelijke alternatieve behandelingsmethoden, je waarschijnlijk ook in al die symptomen minder problemen ziet, aangezien ‘gewone’ artsen ze gewoonlijk inderdaad omschrijven als iets ‘dat eruit groeit’. Hoewel meer en meer blijkt dat kinderen vaak met een blokkage door een moeilijke geboorte blijven zitten, die dan – als ze niet behandeld wordt – op latere leeftijd vaak ADHD, NLD, ASS of andere gedragsstoornissen tot gevolg heeft.

Maar er altijd alles over willen weten en altijd overal mogelijke oplossingen zoeken, zoals ik nu aan het doen ben, is misschien ook niet goed. Soit, we proberen nu de acupunctuur en gaan daar volledig voor (tja, dat zeg ik nu, maar als ze morgen weer vol snot blijkt te zitten, denk ik dat ik wel snel terug naar de antibiotica zal grijpen...dat is iets waar je direct resultaat mee hebt. Maar... ook altijd maar tijdelijk, zoals al vaak is gebleken). Ik hoop in ieder geval dat het snel allemaal beter gaat, want mijn kleinste meisje slorpt momenteel zoveel van mijn energie op, dat ik veel minder toekom aan de grote zussen, ocharme...

De familie Snot

2009-04-09T21:54:00.004+02:00

...we zouden beter onze naam kunnen veranderen, want amaaaaai, 't is hier al wat geweest deze winter. Eigenlijk is er sinds eind november constant wel iemand ziek of verkouden geweest hier in huis.

Het begon met Ella en Louise die zwaar verkouden waren eind november. Norah kreeg het van hen over, maar bij haar werd het een RSV-bronchiolitis waarvoor ze zelfs in het ziekenhuis heeft gelegen. In januari kregen we allemaal de griep, mama en papa incluis. En dan begonnen de meiden naar school te gaan en was het al snot wat de klok sloeg. Hoesten, vieze gele snottebellen en vooral héél veel oorontstekingen...

Vooral Ella en Norah zijn hier blijkbaar heel gevoelig aan. Sinds januari heeft Ella op dit moment haar 5de oorontsteking. Twee keer heeft ze er al antibiotica voor moeten nemen. En Norah? Dat kan ik al niet meer tellen...zij krijgt de kans niet voldoende te recupereren en is eigenlijk al enkele maanden chronisch verkouden. Telkens gaat het een weekje of zo goed, en dan begint heel de miserie van voor af aan: verstopte neus, slechter drinken, slecht slapen, beetje koorts en dan een oorontsteking of een loopoor. Enkele malen kreeg ze al antibiotica, soms kan het met druppels locale antibiotica opgelost worden, ze kreeg ook al eens Sofrasolone voorgeschreven, iets dat normaal enkel vanaf 12 jaar gegeven wordt. Maar toen ik dat enkele dagen gegeven had, kon ze niet meer goed drinken, volgens mij was dat goedje te straf voor haar. En dat alles is dus al maanden aan de gang...

Er is een periode geweest dat ik drie keer per week met één van mijn kinderen bij de kinderarts stond, twee of drie keer moesten we al naar de kinderarts van wacht in de kliniek tijdens het weekend. Niet alleen met Ella en Norah, ook met Louise, weliswaar niet voor haar oortjes: zij had al twee keer een blaasontsteking en we moesten een foto van haar buik en een echo van haar nieren laten nemen. Haar nieren zijn gelukkig ok, maar de buikfoto wees uit dat er heel veel ontlasting in haar darmen zit die er moeilijk uit kan (kan kloppen want ze kon al een tijdje moeilijk kaka doen). We moeten nu een maand aan een stuk twee keer Forlax geven, en een ontsmettingsmiddel om een nieuwe blaasontsteking tegen te gaan. Zij klaagt geregeld van buikpijn. Het vocht achter haar trommelvliezen is (hopen we toch!) gelukkig wel fel verminderd, dankzij het vele spoelen en syroxil.

Ik denk dat we per dag in totaal meer dan een uur bezig zijn met het spoelen van neuzen, druppels in oren doen, siroopjes geven en temperatuur opnemen...en dit, zoals ik al zei, nu al maanden aan een stuk. Ik kan me niet herinneren wanneer ik de laatste keer langer dan 4 uur aan een stuk heb kunnen slapen. Ik heb het gevoel dat dag en nacht hetzelfde zijn. Ik kijk al lang niet meer uit naar een goeie nachtrust omdat ik weet dat dat toch ijdele hoop is. Ik ben het punt voorbij dat het woord 'doorslapen' nog maar in me opkomt! Elke nacht is er wel ééntje die hoest of een verstopte neus heeft, of oorpijn heeft, of pipi moet doen of honger heeft. Het wordt tijd dat het betert, want ik zit bijna door mijn reserves. Al drie weken loop ik rond met een verkoudheid: eerst was 't een keelontsteking, dan een zware sinusitis. Na de tweede week schreef mijn huisdokter me een week rust voor: iemand anders voor mijn kinderen laten zorgen, en zelf slaap inhalen. Hm, makkelijk gezegd, maar niet zo makkelijk gedaan...thuisblijven van 't werk was op dat moment helaas geen optie. Ook deze vakantie moet ik werken. Jammer, want nu Kevin ook verlof heeft is het voor mij natuurlijk dé moment om het zelf thuis wat rustiger aan te doen...

Enfin, ik was al die snottoestanden en al die antibiotica zo verschrikkelijk beu, dat ik de alternatieve weg ben ingeslagen. Ik ging met Norah naar een osteopaat die craniologie toepast: door zachte druk en bewegingen wordt er meer ruimte gecreëerd in de voorhoofdsholten zodat de druk van de slijmen afneemt en ze makkelijk kunnen afvloeien. Norah werd er alleszins heel rustig door, en ik heb de indruk dat ze daarna toch merkelijk beter kon drinken. Heb wel nog maar één sessie gedaan, de tweede moest ik afbellen.

Wat ik nog deed op aanraden van een collega-tweelingmama, is met haar naar een homeopaat gaan. Ik had daar al zoveel goeie dingen over gehoord dat ik het wou proberen. De homeopathe had het over de slechte invloed van preventieve vaccinaties en stuurde me naar huis met een soort 'zuiveringskuur' (waar ik mee moest wachten tot Norah terug perfect gezond was - nog niet dus tot hiertoe), twee soorten druppels en een voorschrift lymfedrainage via 9 beurten kine. De kine heeft zeker geholpen, en de druppels denk ik ook, want er zijn sindsdien geen poliepjes meer in haar neusje. Het was wel enkele dagen doorbijten, want de homeopathe had gezegd met alle andere medicamenten (syroxil, nessivine) te stoppen en enkel de druppels te geven. Een heel weekend ging het van kwaad naar erger, ze werd precies nog zieker en ik kon mezelf wel iets doen omdat ik per sé die homeopathie wou proberen. Maar de derde dag kwam er plots beterschap. Oef! Toen ik de volgende keer bij de kinderarts kwam en haar vertelde van de homeopathie, vond ze dat zelfs een goeie zet.

Helaas blijven de oorontstekingen zich voordoen: twee weken geleden begon haar rechteroortje te lopen. Dat duurde bijna tien dagen. Net toen het gestopt was, begon enkele dagen geleden haar linkeroortje te lopen...Toch maar een afspraak gemaakt bij de NKO-arts. Die zoog de slijmpjes uit haar beide oortjes, terwijl Norah het uitkrijste van de pijn ('Dat doet niet pijn, hoor, 't maakt alleen veel lawaai!'....ja, 't zal zijn!), stelde vast dat beide oren ferm ontstoken zijn en gaf me daarna met behulp van een reuzegrote afbeelding van de binnenkant van een oor uitleg over het voordeel van het laten plaatsen van buisjes...ik had al wel gedacht dat ze daarover zou beginnen. Wanneer ik haar vertel dat ik 6 maanden toch nog een beetje jong vind en al vaak gehoord heb dat die buisjes los kunnen komen, zegt ze dat de kans inderdaad groot is dat ze verschillende keren opnieuw moeten geplaatst worden. Stel je voor: verschillende keren per jaar onder narcose!!! Bovendien zijn buisjes slechts een lapmiddel: ze zorgen ervoor dat het vocht makkelijk weg kan, maar de oorontstekingen zelf zullen blijven komen. De buisjes zorgen er eigenlijk alleen voor dat er niet elke keer antibiotica moet genomen worden.

Die buisjes vind ik maar niks. Eerst wil ik proberen de onderliggende oorzaak op te lossen, zodat die oorontstekingen zich minder gaan voordoen. Als ze zo de zomer kan doorkomen, zien we volgende winter wel weer verder. Oma hoorde onlangs van een andere oma iets over een acupuncturist die bij baby's en kinderen werkt met lasertherapie. Na een telefoontje met die oma in kwestie, wat opzoekwerk op het internet en een telefoontje met de man zelf, besloten we het erop te wagen: het resultaat van die behandeling zou namelijk spectaculair zijn. Ik kon vandaag nog met Norah bij de acupuncturist terecht. De behandeling is kort: op enkele acupunctuurpunten, gelegen op meridianen, wordt enkele minuten geschenen met een laserpen: op haar polsen, achter haar oren, op haar neus en op haar buik. Enkel op haar duimen zijn eventjes naalden nodig, enkel even erin en eruit. Na de behandeling verzekert de Wonderdokter me dat ze er binnen dit en twaalf uur vanaf moet zijn. Haar afweersysteem gaat nu op volle toeren draaien, het kan zijn dat ze daardoor gaat zweten maar dat is goed want zo worden de afvalstoffen afgevoerd, het kan zijn dat ze wat meer koorts gaat maken maar daar kan ik best niks tegen geven, zo gaat ze het sneller 'uitzweten'. Dat maakt me toch wel wat ongerust...hoeveel koorts gaat ze maken? En wat als ze daardoor zo doodziek wordt dat ze niet meer wil drinken? De man ziet dat ik me ongerust maakt, en zegt dat ik altijd mag bellen als er iets is. Hij verzekert me nogmaals dat ze er morgen vanaf gaat zijn, en dat ik de antibiotica gerust mag stoppen omdat het toch niet meer nodig zal zijn...Enkel nog een keer of vijf behandelen wanneer ze gezond is (om haar weerstand meer op te bouwen), en als ze nog eens een acute oorontsteking heeft moet ik ook direct langskomen om haar te laten behandelen. Na enkele maanden zou het probleem van de oorontstekingen zo goed als verdwenen moeten zijn...

Ik ben benieuwd. Na de behandeling van vanmiddag heeft Norah vooral geslapen. Lang geleden dat ze nog eens meer dan twintig minuten aan een stuk heeft geslapen overdag. Verder heeft ze redelijk goed gedronken, en was ze opvallend vrolijk. Heel wat anders dan vanmorgen...zou het kunnen?? Ik hoop nog niet té hard, en wacht nog af tot morgen. Ik hou jullie op de hoogte!

Mama's mmmmmmmelkje

2009-04-04T21:41:00.004+02:00

Ik ben er best wel een beetje trots op, want het is me gelukt: Norah heeft 6 maanden uitsluitend borstvoeding gehad!!!! Voor haar geboorte had ik nooit gedacht dit te kunnen halen, maar het is gelukt en we genieten er allebei nog steeds met volle teugen van - zij doet dat zelfs letterlijk ;-)

Ik was sowieso van plan om haar borstvoeding te geven, maar had er geen idee van hoe dat zou lopen. Ik heb de tweeling ook borstvoeding gegeven, maar dat is allesbehalve van een leien dakje gelopen in het begin (achteraf bekeken wist ik er toen gewoon te weinig over). Na een tijdje gaf ik hen afwisselend fles en borst, wat minder stressy was, waardoor ik het toch tot hun 8 maanden heb volgehouden. Bij Norah zou ik het sowieso proberen, en wel zien hoelang het zou lukken. Ik wist niet hoe de meiden zouden reageren wanneer ik Norah borstvoeding zou geven: ik had van vriendinnen al een heleboel indianenverhalen gehoord over oudste kindjes die allerlei kattekwaad beginnen uitsteken terwijl mama broer of zus borstvoeding geeft...

Na de (ongeplande) keizersnee heb ik haar van zodra ik op de kamer was aangelegd, en mevrouwtje hapte van de eerste keer goed aan en begon te zuigen! De borstvoeding kwam snel op gang, en Norah kwam enorm hard bij in het moederhuis. 'Gij hebt room, zeker?' grapten de vroedvrouwen. Norah en ik genoten er van de eerste keer van! Eén kloofje heb ik maar gehad, terwijl dit bij de grote zussen toch een hele lijdensweg was.

Ook thuis bleek de borstvoeding goed te lukken. De meisjes kwamen braaf bij mama en Norah een boekje lezen of speelden mooi verder terwijl ik Norah voedde. Ze vonden het zelfs zo intrigerend, dat ze toen Norah gedaan had met drinken soms kwamen zoeken waar ze die melk nu precies uithaalde ;-) En ze gaven ook hun poppen borstvoeding, zodat we met z'n drietjes op een rij op de zetel zaten te voeden! Het liep dus allemaal op rolletjes. Op dat moment begon ik een beetje met het idee te spelen haar zo lang mogelijk uitsluitend borstvoeding te geven.

Norah is een rustig kind. Lief, altijd tevreden. Ze huilt niet gauw, zelfs niet als ze honger heeft. 's Nachts werd ik wakker doordat ze wat in haar bedje begon te woelen en wat sneller ademde: dat was het signaal dat ze honger had! Overdag liet ze soms wel 5 uur tussen de voedingen, en ook 's nachts sliep ze al door op twee maanden. Ik gaf haar borstvoeding 'op verzoek', en zo kwam ik nog maar aan 4 voedingen per etmaal. Wat een luxe, dacht ik, zo kan het dus ook! De arts van Kind en Gezin wees me erop dat 4 voedingen per dag wel erg weinig zijn voor een baby van 3,5 maand oud...maar op dat moment kwam ze heel goed bij, sliep ze de nacht door en maakte ik me dus geen zorgen. Toen enkele weken later mijn productie plotseling drastisch verminderde en ze meerdere keren per nacht wakker werd, realiseerde ik me dat ik eigenlijk niet echt borstvoeding 'op verzoek' gaf, want ik zag niet alle hongersignalen. Ik was - waarschijnlijk zoals zovelen - in de overtuiging dat mijn kind alleen gevoed moest worden wanneer ze daar expliciet om vroeg. Dat heeft Norah eigenlijk nooit echt gedaan. Had ik goed opgelet, dan had ik bijvoorbeeld kunnen zien dat in haar slaap haar mondje kleine zuigbewegingen maakte. Op zo'n moment had ik haar eigenlijk moeten wakker maken, en aanleggen. Maar ik maak nu éénmaal niet graag slapende kindjes wakker...

Niet dat ze niet meer genoeg bijkwam, maar door haar vaker te laten drinken had ik die productiedip kunnen voorkomen. En zo ontdekte ik dat je dus niet alleen moet rekening houden met het gewicht van je baby, maar ook aan je eigen melkproductie moet denken, tenminste als je van plan bent lang zelf te voeden. Ach, enkele daagjes 9 (negen!!) keer aanleggen en het leed was geleden. En sindsdien geef ik haar een stuk of 7 voedingen per dag. Waarvan 1 's nachts. Zo'n voeding duurt soms maar enkele minuten, ongelofelijk hoe snel ze haar portie naar binnen kan werken!

Naast die zware productiedip hebben we samen nog enkele andere problemen overwonnen: ik had een paar keer een verstopt melkkanaaltje en op een bepaald moment zelfs een dubbelzijdige borstontsteking (die gelukkig met enkele ouderwetse huismiddeltjes over ging) en nog niet zo lang geleden ging Norah in 'zuigelingenstaking' : ze wilde niks meer van mijn borsten weten, draaide haar hoofd om zodra ik haar aanlegde of stopte al na enkele keren zuigen. Alles was plots veel interessanter dan eten en ik kon haar alleen nog maar voeden wanneer ze zo moe was dat ze half slapend kon drinken. Wanneer ze de zussen nog maar van ver hoorde, liet ze al los om hen te zoeken. Haar voeden op verplaatsing was totaal niet meer mogelijk, en voor de tv lukte het ook al niet meer. Frustrerend!! Gék werd ik ervan! Ze kreeg nog wel genoeg binnen want 's nachts, zonder enige afleiding, kwam ze haar schade inhalen...Ik vroeg raad aan iemand van borstvoedingsorganisatie La Leche League (had bij de productiedip ook beroep op hen gedaan) en dankzij hun tips was dit probleem na een week zo goed als opgelost. Oef!

Het was dus zeker niet altijd makkelijk en op enkele momenten was ik de wanhoop nabij en vast van plan om te stoppen. Twee keer heb ik zelfs ten einde raad een flesje kunstvoeding voor haar gemaakt (sinds die grote productiedip heb ik hier een doos Nutrilon HA klaar staan...), wat ze resoluut weigerde. Wat mij telkens weer de energie gaf om door te gaan. Er zitten allergieën in de familie, Louise heeft hardnekkige eczema, ... 6 maanden uitsluitend borstvoeding geven zou de kans op allergieën drastisch verminderen. Dat was mijn oorspronkelijke drijfveer, maar borstvoeding is zoveel meer dan dat... het is het meest natuurlijke dat je je kind kan geven. De natuur heeft het zo bedoeld en...het is zoooooooooo genieten. Zelfs in het midden van de nacht, wanneer mijn kleinste meisjes dicht tegen me aan ligt en ze, me zachtjes strelend met haar kleine handje, genietende geluidjes maakt terwijl ze drinkt. Of die blik in haar ogen wanneer ik haar overdag voedt...ze lijkt dan wel half in trance, zo geniet ze ervan! Bovendien is het erg makkelijk: ik kan haar praktisch overal voeden, zonder te moeten sleuren met flesjes en zoeken naar microgolfovens.

Kindjes die borstvoeding krijgen, zijn minder ziek zegt men over het algemeen. Dat gaat voor Norah niet op: sinds december heeft ze de éne verkoudheid na de andere. De grote zussen brengen die mee van school, en op den duur werd dit bij Norah een chronische verkoudheid. Borstvoeding is jammer genoeg geen wondermiddel...maar wie weet wat heb ik door het geven ervan kunnen voorkomen.

En zolang zij en ik ervan genieten, gaan we door...

Krokusvakantie in de Lommerbergen

2009-03-10T21:00:00.003+01:00

Eindelijk efkes tijd om jullie te verblijden met een verslagje van onze midweek in Nederland! We gingen naar Landal De Lommerbergen in Reuver. Een échte aanrader voor gezinnen met kleine kindjes! Onze meiden hebben zich geweldig geamuseerd en wij ook. Echt uitgerust waren we niet, maar ja, dat moet je dan ook niet verwachten als je met drie kids onder de 3 jaar op vakantie gaat ;-) Een samenvatting van onze vakantie :

Maandag
Het inladen duurt langer dan verwacht, maar gene rush want we kunnen toch pas in de namiddag in ons huisje. Dus vertrekken we pas na de middag, nadat we bij oma en opa nog een boke hebben gegeten. De rit verloopt rustig, drie brave meisjes op de achterbank. Kunnen we al eens oefenen voor als we in 't groot verlof naar Frankrijk gaan ( 't is maar 750 km maar ik zie dat dus ECHT ni zitten in één dag...) Net voor we er zijn moeten we met een veerpont de Maas over. Attractie! Norah wordt er wakker van en Louise houdt tijdens de korte overtocht haar handje vast en zegt dat ze niet bang moet zijn ...(smelt, smelt). In het park aangekomen geeft ik Norah nog eten in de auto (zalig makkelijk toch, die borstvoeding...) en dan kunnen we naar ons huisje. 't Is een leuk, net groot genoeg, en onze grote meisjes hebben een gezellig kamertje. Ze installeren er zich alvast met hun speelgoed en poppen, en de deur moet toe!! We mogen vooral niet komen kijken. Aan hun gesprekken te horen zijn ze hun poppen in bed aan 't steken...(wanneer we 's avonds aan tafel zitten, roept Louise ineens met een hoog stemmetje :'Ella, Louise'... en dan : 'Hoor! De poppen zijn wakker!' waarop ze met z'n tweeën hun kamer in stormen) Verder is er ook nog een supergroot hoeksalon. Zelfs Kevin kan languit in de zetel liggen, wat wel handig is want zo kunnen onze drie dochters tegelijk bij hem op schoot!

Na wat organiseren trekken we op verkenning: eens zien hoe het zwembad eruit ziet, alle speeltuinen uittesten, ...en daarna eten we lekkere spaghetti in ons gezellig huisje. Aangezien de meiden geen middagdut gehad hebben, zijn ze redelijk uitgeteld en om 7.30u is het al stil in hun kamertje. Een uurtje later gaat ook Norah onder zeil en hebben mama en papa die megagrote zetel voor zichzelf!

Dinsdag
Gisteren stonden ze er al voor te springen, dus vandaag kunnen we er echt niet onderuit: we gaan zwemmen!! Met 2 ondernemende peuters en een baby vereist dat heel wat organisatie en logistiek denkwerk ;-) We doen hen alle drie in het huisje alvast hun badpakjes aan en ik schiet ook al snel in het mijne. Zo verloopt het omkleden redelijk vlot en zitten we al gauw in het zwembad. En hier krijgen we de verrassing van de week: onze bange wezels zijn veranderd in echte waterratten!!! Ik weet niet hoe het komt, misschien door de zwembandjes, maar voor we het weten zitten ze met z'n tweeën al in het water. En niet in het peuterbadje, hoor, nee nee, in het grote bad! Ze gaan zelfs mee naar het diep!! Wie had dat nu verwacht... Het is trouwens een fantastisch zwembad voor kleine kinderen: enkele peuterbadjes, glijbanen en speeltoestellen maken het helemaal compleet. Norah kijkt rustig toe vanuit een maxicosi die je daar mag gebruiken. Ik laat haar enkel wat met haar voetjes in het water spetteren, wat ze geweldig vindt. Ella en Louise hebben ondertussen al vriendjes gemaakt en mama en papa kunnen rustig aan de kant zitten toekijken! Ella gaat zelfs met papa van de grote tunnelglijbaan...'Wie ben jij en wat heb je met onze dochter gedaan!!', wil ik haar vragen ;-)

Ella barst gewoon van de energie deze vakantie. Ze wil zelfs niet slapen in de namiddag, dus ga ik al met haar en Norah naar de speeltuin terwijl papa met Louise, die wel een dut kon gebruiken, achterna komt. Het is een avontuurlijke speeltuin met een wiebelbrug over het water! Ella gaat er vlotjes alleen over, Louise durft op den duur ook aan papa's hand. Bij de kinderboerderij zingen ze echter allebei een toontje lager: de schaapjes en geitjes komen ietske te dicht naar goesting ;-) Wegwezen daar!

's Avonds eten we worteltjes met gebakken patatjes en besluiten dan dat we de volgende dagen niet meer gaan koken, wegens geen afwasmachine!

Woensdag
Je kan hier in het park allerlei fietsen huren, en we besluiten eens een klein fietsje met zijwieltjes te huren. Ella en Louise rijden al sinds ze 2 werden met een loopfiets (een echt fietsje maar dan zonder trappers) en we zijn eigenlijk eens benieuwd of ze al kunnen trappen. Louise ziet het niet zo zitten: het ding wiebelt wat te veel voor haar, ze heeft het er niet mee. Ella daarentegen vindt het fantastisch en is er na een uurtje oefenen al goed weg mee. En fier dat ze is! Ze is er niet meer af te krijgen en wil nu overal met de fiets naartoe. Ze neemt zelfs Louise mee, achterop!

Om elf uur worden we verwacht aan de receptie want we boekten een tochtje met een huifkar! We installeren ons in de kar, Norah is mee in de maxi cosi en geeft gedurende de hele rit geen kik!! Dat had ik met mijn twee andere krawaten toch niet moeten proberen, hoor! De 'chauffeur' vraagt of er kindjes mee vooraan 'op den bok' willen komen zitten, en zowaar, onze Ella wil dat maar al te graag proberen! Wat die deze vakantie heeft, is ons een raadsel! Ze is plots zo zelfstandig geworden!! En daar zit ze dan, tussen de grote kindjes helemaal vooraan! Ze kijkt geregeld eens om en haar stralende ogen doen mijn moederhartje smelten. Wat geniet ze hiervan!

In de namiddag doen we (Ella met de fiets natuurlijk) nog eens de toer van de 3 speeltuinen, en daarna gaan we naar de Park Plaza want daar is de kinderdisco aan de gang!! Eerst kijken we toe vanop een afstandje maar dan wil de olijke tweeling wel eens dichterbij gaan kijken samen met papa. Norah en ik zien vanop een afstandje hoe ze eerst de boel aanschouwen, daarna Ella mee begint te dansen en even later ook Louise de dansvloer mee onveilig komt maken! Wééral zo'n overwinning, dat zouden ze enkele maanden of zelfs weken geleden niet gedurfd hebben. Waar naar school gaan al niet goed voor is. Ze beleven dolle pret, vooral met het liedje 'Chi chi wa' en met de Hokey Pokey. Shaken dat ze doen! Echt grappig om te zien dat ze alles van de grote kindjes nadoen, maar telkens enkele seconden later ;-) Ze zijn niet van de dansvloer af te krijgen!

Van dansen krijg je honger, dus installeren we ons alvast op het terras van de pizzeria op de Park Plaza. Kids kunnen er rondlopen en spelen in het huisje. Zalig, lijkt wel of we ergens in Italië of zo op een terrasje zitten! Dit is de eerste keer dat we uit eten gaan sinds Norah er is en het gaat eigenlijk vrij goed. Alleen is onze kleine meid te zeer afgeleid om zelf te eten! Ach, ze haalt het vanavond of vannacht wel in. We bestellen voor Ella en Louise elk hun eigen kinderpizza. Ze hebben zelf gekozen: Ella éne met ananas en Louise éne met tomaten en kaas. Ze eten er redelijk goed van, Ella eet hem zelfs bijna helemaal op! En nadien kan mama écht niet weerstaan aan de verleiding van een heerlijk ijsje... helaas moet ik het nogal snel opeten want de olijke tweeling wordt moe, en Norah ook. Maken dat iedereen in z'n bed steekt is dus de boodschap!

Donderdag
We hebben ons ingeschreven voor het peuteruurtje in het Kinderhofje, de kinderclub van het park. Van 09.30u tot 10.30u zijn de allerkleinsten hier welkom, weliswaar onder begeleiding van mama en/of papa. Het wordt nog rushen om op tijd te zijn (lijkt wel school ;-) maar daar aangekomen is het dolle pret! De meisjes schilderen, plakken en kleuren. Leuk om hen bezig te zien! Zo hebben we er een ideetje van hoe ze in school bezig zijn. Norah wordt wakker en geniet er mee van. Het is lachen geblazen wanneer we de verkleedhoek ontdekken: enkele minuten later hebben we een Bumba-Louise en een Mega-Ella!! Geweldig!! Je krijgt dan wel hilarische taferelen: 'Allee, bumba, kom is van de schuifaf!' 'Ja, Megamindy, gij mij aanpakken, hè!' Hier valt het ons net als in het zwembad op dat de meisjes heel snel contact zoeken/ maken met andere kindjes. Leuk om weten dat ze niet alleen maar met elkaar willen optrekken. Gewapend met een piratenhoed, vingerverfschilderijtjes voor opa en een plakwerkje keer ik terug naar het huisje om Norah te voeden, terwijl Kevin nog eens met de meisjes naar de speeltuin gaat.

In de namiddag gaan we nog een keertje zwemmen. Ook deze keer weer dolle pret! Ik wil ook wel eens met Ella op de glijbaan, maar ik heb enorme hoogtevrees. Ik zeg haar dat ik wel mee wil, maar dat ze dan wel mijn handje moet vasthouden omdat mama een beetje bang is! Dat ziet ze volledig zitten: ' Mama nie bang zijn, is ni erg!' Op weg naar de trappen komen we voorbij het bad waar we dadelijk in gaan uitkomen. 'Kijk, mama daar uitkomen, ni erg!' We gaan de trappen op en hoewel ik doe alsof ik het speel krijg ik toch weer knikkende kniën (stomme hoogtevrees!!) Gelukkig stelt mijn dochter me gerust: 'Nie bang zijn mama, sebiet naar beneden, ik heb u vast!' Uiteindelijk komen we heelhuids beneden aan. In het andere kinderbad is er ook een glijbaan, ook een tunnel maar niet zo'n hoge. Ik ga er met Ella naartoe en de eerste keer gaan we er samen op. Wanneer we een tweede keer willen gaan, zegt Ella: 'Ik alleen!!' Ik schrik me een hoedje en laat haar gaan. Ik volg haar vanaf de kant, en zie haar aanschuiven om naar beneden te glijden. Wanneer ik haar daar zo zie staan met die andere grotere kindjes, denk ik bij mezelf dat het toch ongelofelijk is hoe zelfstandig ze op deze paar dagen al geworden is. Kleine meisjes worden groot... Ik zie haar niet meer, dus ze zal wel vertrokken zijn zeker? En ja, hoor, daar komt ze uit de glijbaan, met ne smile van hier tot in Tokio en 't eerste wat ze zegt is: 'Ik alleen, ik alleen!!!' Su-per-fier!!! Die blik in haar ogen...goud waard!! Ik ben zo trots op haar! Wanneer ik het aan papa vertel, wil die dat ook wel eens zien, en dus gaat Ella nog een keertje alleen. Ook hij is danig onder de indruk!

Na het zwemmen eten we lekkere frietjes. Vooral de meisjes, want hoewel we twee grote frites besteld hadden, schiet er voor mama en papa niet zoveel over ;-) Eten dat die kunnen, en dan vooral Louise. Die kan er echt van blijven eten!

Wanneer een uurtje later iedereen slaapt, pakken wij al wat in en genieten van onze laatste avond in die goeie grote zetel.

Vrijdag
Papa haalt de auto van de parking en we beginnen in de laden. De meisjes lopen over en weer van de auto naar het huisje, maar al gauw willen ze in hun autostoel zitten en naar oma en opa. het plan was eigenlijk om hier nog tot na de middag te blijven, en eigenlijk is dat ook best ivm de voedingen van Norah, anders moeten we misschien onderweg stoppen. Dus gaan we toch nog maar naar de speeltuin en duiken zelfs nog even in de binnenspeeltuin. Die is toch meer gericht op grotere kinderen, hoor. Ik moet er een paar keer achteraan omdat ze de uitgang niet vinden;-) En aangezien papa het niet echt ziet zitten om door die smalle gangetjes te kruipen... Ze zijn echter heel moe, en wij ook , dus eten we gauw buiten onze bokes op en stappen dan maar in de auto, het begint trouwens toch te regenen. We stoppen nog in een Nederlandse supermarkt voor Roosvicee 50/50 en keren dan, met drie schone slaapsters op de achterbank, terug naar huis...

Het was een deugddoende vakantie, een échte familievakantie! Ik hoop dat dit een voorsmaakje was van wat ons deze zomer in Frankrijk te wachten staat! Bedankt oma en opa, nonkel Kris en tante Nancy voor dit leuke cadeau!!

Hectische ochtend

2009-03-06T22:48:00.002+01:00

‘t Is me toch wel wat, die ochtenden. Zo drie kids van beneden de drie jaar grotendeels alleen klaar krijgen op een beperkte tijd is toch wel een stressy aangelegenheid. Sta me toe een doorsnee ochtend te beschrijven. En bevestig daarna dat stalen zenuwen van pas zouden komen ;-)

De laatste tijd slapen ze vrij lang ’s morgens. Gewoonlijk moet ik ze zelfs gaan wakker schudden (letterlijk!! Enkel de gordijnen opendoen helpt niet!).
Gelukkig heeft papa voor hij vertrok Norah al aangekleed. Nu enkel nog haar siroxyl geven, neusje spoelen en uitzuigen en nog even aanleggen zodat ze ertegen kan tot een uur of 10.

Wanneer papa net weg is, wordt Louise wakker. Siroxyl geven, neus spoelen, nessivine geven. Ik laat haar alvast een boke eten. Met kaas. Of nee, met vleesje. Of toch kaas...grrrmpf!Ondertussen vul ik haar koekendoosje en vloek ik op de drinkbusjes waarvan ik de ‘teut’ niet meer terug inéén krijg (is normaal papa z’n job maar die was dat in de haast vergeten). Ik moet er zelfs de gebruiksaanwijzing bijhalen vooraleer het me lukt...vrouwen en techniek!!

Ondertussen begint Norah moe te worden én begint Ella wakker te worden. Prioriteiten stellen!! Ik steek Norah snel in haar skipak en leg haar alvast buiten in de buggy. Daar brult ze de boel bijeen terwijl ik Ella uit haar bedje haal. Oef, die heeft goed geslapen en is te genieten,want o wee als die nog moe is als ze wakker wordt...kanjer van een ochtendhumeur...(jaja, dat heeft ze van mij, ‘k zal ’t al maar zelf zeggen ;-)

Wanneer ik met Ella beneden kom, geef ik Norah nog eens haar tutje en gelukkig valt ze nu meteen in slaap. Eén klaar, nog twee te gaan. En de klok tikt verder...het is al 8u.

Ik geef Ella siroxyl, maak haar oortje proper en doe er druppeltjes in. Gelukkig is ze redelijk flink. Ondertussen zie ik dat Louise gedaan heeft met eten en geef ik haar haar antibiotica die ze nog moet nemen voor haar blaasontsteking. Daarna geef ik haar de opdracht om op de mat haar pyjamabroek alvast uit te doen. Ik krijg een koppig ‘nee’ als antwoord. Terwijl ik voor Ella een boterham smeer (die ze weigert op te eten) probeer ik Louise te overhalen dat toch al te doen, omdat we anders te laat bij de juf gaan zijn. Ik vind, de dingen die ze zelf kunnen, moeten ze zelf doen, zeker wanneer ik nog met andere dingen bezig ben. Louise weigert echter resoluut, en zo komt ze dus in de hoek terecht waar ze – oh dramaqueen die ze is – theatraal door haar knieën zakt en jammert alsof ze kweetniwa heeft meegemaakt. Maar wanneer ik haar nog eens vraag of ze haar pyjamabroek gaat uitdoen, zegt ze nog steeds ‘nee’. ‘Okee, ‘zeg ik tussen het leegmaken van twee potjes pipi door, ‘dan ga je maar in je pyjama naar school’. Dat ziet ze toch niet zo zitten, dus met haar staart tussen haar benen gaat ze toch maar doen wat ik haar gevraagd heb. Mama wint ;-)

Ondertussen maakt Ella gebruik van de afleiding om maar wat met haar boterham te zitten prullen, maar wanneer ik ermee dreig hem mee te geven in haar koekendoosje ipv een koekje, begint ze er toch van te eten.

En de klok tikt...08.20u...

Ik smeer Louise in (tegen haar eczema), kleed haar aan, was haar gezichtje, doe een staartje in haar haar. Ik zie dat Ella de helft van haar boterham op heeft en geef haar alvast haar Junifen (tegen de zwelling van het slijmvlies door haar loopoortje). Spoel haar neus. Kleed haar aan, staartje in het haar. 'Ik zélf een rekkertje kiezen!' Zucht. Diep ademen, mama. Tot tien tellen.

Tussendoor pak ik alles in want ik moet vandaag gaan werken en dus moet heel de pillenrommel mee naar oma en opa, naast de gewone dingen zoals fruit en knuffels. Ik kan de avond tevoren jammer genoeg nog niet echt iets klaar leggen want ze hebben alles ’s morgens nog nodig.

Het is nu 08.30u en als we nog op tijd op school willen geraken moeten we nu écht beginnen doorgaan. Ik doe hen snel zelf hun schoenen en jas aan. Plots zegt Louise: 'Ik nog eten. Ik nog boke mé choco!' Waar die dat allemaal blijft steken weet ik niet. Ze heeft duidelijk een groeispurt want ze heeft al anderhalve boterham op, en gisteren was het ook al zo. Ik maak een compromis: ze krijgt een cracotte voor onderweg. 'Ik ook één!!' Ach ja, de charmes van een tweeling...

Ze staan allebei buiten klaar. Ik zie plots dat Ella nog een melkbaard heeft van haar Fristi. Zoek snel een nat doekje in de zak en maak haar proper. Inne minne mutte doen voor wie er in de buggy mag zitten. Louise wint. Ella moet dus op 't stoeltje achter de buggy. Maar waar is dat??? Oh nee, hebben we er gisteren af gedaan en hangt er nog niet terug aan...In gedachten vloek ik op mijn ventje, hoewel hij er niks aan kan doen, hij wist waarschijnlijk nog niet eens dat het eraf was. Maar 't had geholpen als hij er dat al had aangehangen. Natuurlijk sta ik ermee te knoeien. Mijn attente dochter Louise suggereert dat ik het aan Bob de Bouwer moet vragen ;-)

We kunnen eindelijk vertrekken. Ella : 'Ikke stappe!' Zucht. Kalm blijven. Goeie dingen aanmoedigen. Stappen is een goed ding. Compromissen sluiten. 'Okee, je mag stappen tot op de hoek'. Tergend traag stapt Dochter 1 voor de buggy uit tot op de hoek. Dan gaat ze op het stoeltje, waar ze onderweg absoluut toch nog een keertje af wil om nóg eens tergend langzaam voor mijn wielen te stappen ;-)

Ik hoor de bel gaan en we zijn nog nét op tijd door de poort. Oef, 't is me weer gelukt...Wat een kick ;-) Mijn meisjes gaan flink naar hun juf, en ik wandel met Norah door naar oma en opa. Die korte wandeling heb ik nodig om terug op mijn positieven te komen. Uitgeput plof ik neer op mijn bureaustoel. Mijn werkdag kan beginnen...

Louise, vanmiddag aan tafel

2009-03-04T22:31:00.002+01:00

Ik: 'Mama heeft hier gekuist toen jullie naar school waren.'
Zij: 'Ja? Mama gekuist?'
Ik: 'Ja, kijk maar eens rond.'
Zij (wijzend op wat kruimels die twee minuten daarvoor naast haar stoel op de grond waren gevallen) : 'Kijk! Daar nog een beetje vuil, mama!'

Grrrrmpffff....

Huwelijk juf Ines

2009-03-04T14:17:00.003+01:00

De eerste zaterdag van de vakantie trouwde juf Ines! Ik had het idee om voor deze gelegenheid alle kindjes van haar peuterklasje iets in elkaar te laten knutselen dat ze dan konden afgeven bij het buitenkomen uit de kerk. Maar wat?? Wat bladeren in een knutselboek bracht raad: ik vroeg aan alle kindjes om samen met mama en papa een papieren bloem te maken. Kleuren, plakken, schilderen, ...alles mocht, als de bloem maar rond de 15 à 20 cm diameter was. Iedereen deed mee, wat ik heel tof vond, en toen ik de 15 bloemen verzameld had, plakte ik ze op een karton en knutselden we er een vaas bij (met de hulp van onderwijzer papa ;-) Het resultaat was zéér groot, kleurrijk en eigenlijk best wel imponerend!

De dag van het huwelijk zelf gingen wij naar de mis, waar Ella, Louise én Norah heel flink waren. 'Juf Ines heeft een mooi kleed, 'fluisterde Louise, 'precies een prinses!' Er waren nog een aantal kindjes van hun klasje en na de mis droegen ze samen het kunstwerkje naar de juf, die er heel blij mee was. Als beloning kreeg iedereen een leuke beker gevuld met lekkere koekjes.

Helaas komt Juf Ines na de vakantie niet meer terug...helaas voor Ella en Louise, want ze waren gek op haar, maar goed voor haar en haar man want ... er is een baby'tje op komst! Kleuterjuffen moeten dan meteen stoppen met werken wegens het gevaar voor besmetting met het cytomegalovirus. Juf Katrien neemt het van haar over. Zij is net afgestudeerd, en dus hopelijk super gemotiveerd!

Ons zonnetje in huis

2009-02-17T13:58:00.002+01:00

Norah is toch zo'n vrolijke baby! Vanaf het moment dat ze je ziet, begint ze te lachen. Ze lacht zelfs al flink hardop. Maar op wie lijkt ze nu eigenlijk??

Nieuwe hobby: kampen bouwen...

2009-02-17T13:55:00.000+01:00

Zoek de olijke tweeling ;-)

Drie op 'n rij

2009-02-17T13:47:00.000+01:00

Nog eens een recent fotootje van onze drie prinsesjes...

Vorig weekend: Ella op haar best...;-)

2009-02-17T13:36:00.002+01:00

Situatie: iedereen zit aan tafel, we eten sandwiches. Ella is dol op sandwiches, ze vraagt er meermaals per week naar. Tijdens het eten moet ze naar het toilet (what's new!?).

Zij: 'Ik kaka doen. Mama sandwich nie opete?'
Ik : 'Nee, hoor.'
Zij, ondertussen van haar stoel klimmend: ' Nee? Echt nie?'
Ik : 'Nee, echt niet.'
Zij: 'Beloofd?'
Ik: 'Beloofd!'
Zij: 'Ah, dan is't goe'
Papa en ik schieten in de lach.
Zij, vanop haar potje: 'Da was voor te lache?'
Wij: 'Ja!'
Zij: 'Oei...Sandwich nie opgegete?'

Zalige leeftijd.

't Vervolg...

2009-02-16T21:54:00.002+01:00

Gelukkig doen ze alle drie een flinke middagdut van een uur en een kwart, Ella zelfs nog iets langer. Ik slaag erin zelf ook een half uurtje te slapen...dat doet deugd!

Om 15.45u worden we verwacht bij de kinderarts. Oma komt op Norah passen, Louise neem ik mee want ik wil haar ook ineens laten onderzoeken; we hebben al een tijdje de indruk dat Louise niet goed hoort, en ik wil eens in haar oortjes laten kijken.

Het resultaat:
Ella: er zit vocht en etter in haar oortje, een restant van de vorige oorontsteking. Om het volledig weg te krijgen moet ze nu een week antibiotica nemen. Verder spoelen met een speciale neusspoeling, dexir hoestsiroop, nessivine en siroxyl.

Louise: er zit inderdaad vocht achter haar rechter trommelvlies! Dat verklaart waarom ze vaak niet reageert als we haar iets vragen en waarom ze altijd maar vraagt of de tv 'een beetje luider' mag! Om dit op te lossen: drie weken nessivine en syroxil en drie keer per dag neus spoelen. Verder piept ze een beetje, dus gedurende 5 dagen puffen met duovent...

Ik moet echt een schema gaan opstellen van wie er wat wanneer moet innemen of ik kan er niet meer aan uit...voor zieke kinderen zorgen: een fulltime job...En nu kruip ik in mijne nest, hopend op een minimaal gestoorde nachtrust ;-)

Het is weer zover...

2009-02-16T09:56:00.002+01:00

...na amper twee weken zonder zieken, is het hier weer 'snot en companie'!
Donderdag begon Norah plots te wenen van de pijn, ze wou niet liggen en kon niet in slaap geraken. Ik voelde al aan mijne groten teen hoe laat het was...de volgende dag dus maar vlug met haar langs de kinderarts. Het verdict: een gesprongen trommelvlies, aan de kant waar ze de weer ervoor een oorontsteking had... Ik was nochtans na een week antibiotica terug op controle geweest met haar en volgens de kinderarts was alles ok en mocht ik dus stoppen met de medicatie. Maar na een paar dagen merkte ik dat ze toch nog veel slijmpjes had, en die hebben zich blijkbaar weer vatsgezet op haar oortje. Ofwel heeft er toch nog iets gesluimerd van die vorige oorontsteking. Terug een week antibiotica dus. Gelukkig heeft 't kind er niet veel last van en eet, speelt en slaapt ze terug goed. Donderdag terug op controle!

En dan de olijke tweeling. Ze waren allebei al een tijdje aan het hoesten, en Louise had zaterdag en zondag veel last van snottebellen. Onvermijdelijk krijgt Ella het dan over. De vorige nachten zijn ze allebei wel even wakker geweest, maar niet zo extreem als vannacht! Het begon rond 21.30u, net wanneer ik in mijn bed wilde kruipen. Ella krijgt één van haar gigantische hoestbuien. We hadden hen nochtans in bed gestopt met gespoelde en uitgezogen neusjes, nessivine en dexir hoestsiroop. Ella een beetje drinken gegeven. Daarna een eucalyptus kruidensuppo. Daarna nog een druppeltje nessivine, telkens met een half uur tussen. Nog kon ze niet slapen, dus uiteindelijk besluiten we haar even mee in ons bed te nemen. Maar o wee...Louise wordt ook wakker en wil natuurlijk ook mee. Papa dus met Ella in het grote bed, ik even bij Louise verhaaltje vertellen over de prinses op het kasteel, en dan proberen weg te sluipen. Tevergeefs!! Ze wordt wakker en wil, nee, EIST dat mama bij haar blijft. Ik kruip dus maar in Ella haar bed en lig daar te bibberen van de kou want die babydonsdekens waar ze onders slapen zijn veel te klein voor mij. Soit, uiteindelijk valt Louise terug in slaap en ik kruip bij papa en Ella in het grote bed. Na een poosje wil Ella terug in haar eigen bed...oef rust! Het is ondertussen 01.00u.

Amper een kwartier later herhaalt dit hele scenario zich, maar dan zijn de rollen omgedraaid: Louise belandt in ons bed. De charmes van een tweeling...ok kruidensuppo, drinken, ... Rond 02.30u kunnen we haar half slapend terug in haar eigen bed leggen en kunnen we eindelijk zelf slapen...

Maar dat was buiten onze jongste dochter gerekend! Norah wordt wakker en wil eten...tja, dat kan er daar ook nog maar bij. Rond drie uur kan ik eindelijk, zij het met Norah in mijn armen, ook slapen...niet voor lang want rond half zes wordt ze terug wakker om nog wat te eten. En een uurtje later zijn die twee andere dames ook alweer wakker...Even de optelsom maken? Ik heb vannacht amper 2,5 uur geslapen...

We besluiten de meisjes thuis te houden, met zo'n snottebellen stuur ik hen liever niet naar school. En ze zijn trouwens supermoe. Louise houdt zich nog vrij goed maar Ella leg ik terug in bed. Na een half uur besluit ze toch niet te slapen. Resultaat: twee moe-e meisjes zitten nu voor de tv...maar voor hoe lang! Ik heb de vorige zin amper getypt of ze staan hier al met twee te zeuren...allemaal duimen dat ze snel beter zijn!

Op bezoek bij Tessa en co

2009-02-14T21:24:00.003+01:00

Een tijdje geleden gingen we even langs bij Tessa, onze tweelingvriendinnetjes Cara en Nomi en ons superschattig babyzusje Lyna. Het was lang geleden maar de meisjes kenden elkaar nog en begonnen meteen te spelen! Het was de eerste kennismaking tussen Norah en Lyna. Lyna is twee maanden te vroeg geboren, ongeveer een weekje na Norah. Ze woog 820 gr en heeft drie maanden in de couveuse gelegen. Maar ze is een vechtertje en doet het thuis heel flink! Nu is er nog een groot verschil tussen de twee meisjes, maar als Lyna zo flink verder doet zal ze Norah snel ingehaald hebben!

sjilderen

2009-02-14T21:14:00.003+01:00

Toen Ilse onlangs op bezoek kwam, had ze voor de meisjes een leuk cadeautje bij: een knutselset! Ze gaf het hen met een quasi 'gemeen' glimlachje naar mij: 'Hèhè, we zullen mama eens aan het werk zetten!' ;-)

Vormpjes uitsteken met de klei zag ik nog net zitten, maar het schilderen heb ik netjes op papa afgeschoven. Vorige zaterdag moest ik werken en deed Ella toevallig een lange dut en Louise geen dut, het moment bij uitstek om eindelijk eens met Louise te knutselen, want ze wou al zo lang thuis eens 'sjilderen'... Het resultaat: een pennenhouder in de vorm van een mannetje, om op oma haar bureau te zetten. Louise heeft het flink bijna helemaal alleen gedaan, aldus de papa. Kijk maar eens hoe fier ze er op is!

Zoals in Afrika!

2009-02-14T21:09:00.002+01:00

Bij Ella en Louise ben ik er gewoon niet aan begonnen, maar Norah heeft sinds haar geboorte al vaak in de draagdoek gezeten! Vooral de eerste paar maanden bracht ze er veel tijd in door; ze werd er onmiddellijk rustig in en ik had m'n handen vrij voor de twee grote zussen. Toen ze te groot werd om in de 'bananenhouding' te dragen, ben ik er een tijdje mee gestopt, maar nu ze groot genoeg is om andere houdingen uit te proberen, heb ik mijn doek terug boven gehaald. Op de rug vindt ze best leuk, en ik ook: het geeft zo'n 'oergevoel'! Ik kijk al uit naar de zomer, zodat ik met haar in de doek te voet de meisjes naar school kan brengen...

Moedertje Louise

2009-02-12T19:43:00.002+01:00

Louise vertelt haar kleine zus over de kleuterschool....watch it and melt ;-)

Naar de zoo

2009-02-10T09:46:00.003+01:00

Ik ben het beu om 's zondags gewoon thuis te zitten. De drie meiden zijn gezond, dé moment dus om nog eens een uitje te maken. Aangezien we onlangs een gezinsabonnement voor de Zoo en Planckendael wonnen (met dank aan oma en opa ;-), weten we direct waar naartoe.

Papa gaat nog snel naar de bakker om sandwiches en naar de beehouwer om lekkere slaatjes voor de picknick terwijl ik mijn drie meiden klaarstoom. We zijn vóór tien uur de deur uit!

Het is rustig in de zoo. Zo rustig dat ik zelfs in het apengebouw mijn kleine aapje rustig borstvoeding kan geven terwijl papa aap met de tweelingaapjes naar de andere apen gaat kijken ;-). Daarna wil Ella per sé naar de giraffen en Louise naar de olifanten. Superenthousiast zijn ze, en daarna zien we nog een heleboel andere diertjes. We gaan ook voor het eerst met hen in het reptielengebouw, waar ze de schilpadden fantastisch blijken te vinden. Twee exemplaren zijn elkaar aan het duwen, duidelijk een machtsstrijd. Ze moeten van Louise 'in den hoek', haha!

Hoewel het frisjes is, eten we onze pistolés en sandwiches toch buiten op. Het smaakt, ook bij Ella en Louise die elk zomaar twee stuks wegsteken! Er blijft amper genoeg over voor papa en mama!

Rond een uur of één keren we huiswaarts en doet iedereen een flinke dut: Ella en Louise in hun bedje en papa, Norah en ik beneden op de zetel. Zalig... daarna moet papa gaan basketten en speel ik met mijn drie meiden. We maken puzzels, spelen met de poppen en doen enkele spelletjes Memory, iets wat al heel goed lukt. Gelukkig is papa op tijd thuis om de meiden mee in bed te stoppen.

Het was een leuke zondag!

Inne minne mutte...

2009-01-31T20:30:00.002+01:00

Pijne oortjes part II

2009-01-30T10:56:00.002+01:00

Na alweer een slapeloze nacht voor Norah, mama en papa (van donderdag op vrijdag) zijn Kevin en ik het erover eens: er scheelt iets! Maandag ben ik met Norah naar de kinderarts geweest en was er buiten een 'goei valling' eigenlijk niks aan de hand. Maar sinds maandagavond heeft ze nu en dan wat verhoging, ze slaapt té veel overdag en té weinig 's nachts, huilt continu als ze wakker is (zijn we helemáál niet gewoon van haar!!) en ze drinkt niet meer goed. Ik maakte me al sinds woensdag serieuse zorgen, maar ja, ik was toch pas bij de kinderarts geweest met haar...ze zal gewoon wel last hebben van haar verkoudheid. Maar vrijdagochtend hou ik het écht niet meer langer uit en maak ik opnieuw een afspraak bij de kinderarts. 'Verwend, hè, ' besluit opa wanneer ik hem vertel dat Norah de voorbije nachten alleen nog maar rechtopzittend in onze armen wil slapen. Waarop ik prompt voorstel haar eens een nachtje bij hen te laten ;-)

Gelukkig kunnen we snel bij de kinderarts terecht. En mijn moedergevoel blijkt juist te zijn: er scheelt wel degelijk iets met ons kleine popje. In haar rechteroortje ontdekt de dokter een grote blaas op haar trommelvlies...een mega-oorontsteking dus. Zeer pijnlijk moet dat zijn...ocharme ons dutske! Zo'n pijntjes gehad de voorbije dagen...niet moeilijk dat ze niet kon slapen, plat liggen doet pijn. En drinken ook, en slikken ook... arm meisje! Maar nu zal het hopelijk snel beteren want er wordt antibiotica opgestart. Ik protesteer niet (wat ik bij de meisjes in den tijd zeker wel gedaan zou hebben) want ik wil dat ze er zo snel mogelijk vanaf is. Eigenlijk ben ik wel opgelucht dat het 'maar' een oorontsteking is want in mijn kopke had ik er weeral vanalles anders van gemaakt.

Na twee dosissen antibiotica ziet ons kleine zusje er al een pak beter uit. Meer nog:ze lacht weer, iets wat ze een week niet gedaan heeft! Ook het eten gaat alweer iets beter, en het slapen ook. De nacht van vrijdag op zaterdag slaapt ze zelfs enkele uren in haar bedje. Ook zaterdag gaat het duidelijk beter met haar: ze speelt en lacht weer, zalig!

Ook de twee grote zussen zijn er weer wat beter aan toe. De voorbije dagen waren die echt niet te genieten. Ze maakten over alles ruzie en niks was nog goed. En voor alles direct beginnen te wenen...donderdagnamiddag ben ik het echt grondig beu. Ik heb ook geen sikkepit geduld en om nog meer scènes te vermijden, vraag ik aan oma en opa of ze de meisjes ALSTUBLIEFT kunnen komen halen omdat ik ze beu ben. En ze moeten ze niet terugbrengen, zeg ik erbij ;-) Ja, 't zit me echt hoog...Wanneer de meisjes weg zijn, doe ik met Norah een wandelingetje in de zon, lekker rustig. En ik kan in alle rust het eten klaarmaken. Tegen dat ze terug komen, ben ik weer wat gekalmeerd en heb ik voldoende moed verzameld om me door de avondspits te worstelen.

Zaterdagvoormiddag ga ik met hen bij Jolien en Wannes spelen. De andere omgeving doet hen - en mij - duidelijk deugd. Ze knutselen leuk samen aan tafel. Ik sta versteld over wat ze eigenlijk al kunnen! We moeten dringend ook eens wat knutselgerief in huis halen.

's Middags doen Ella en Louise een flinke dut van twee uur. Ik doe met Norah in m'n armen ook een dutje op de zetel. Alles gaat er veel ontspannender aan toe nu iedereen zich weer wat beter voelt. Er wordt weer genoten van het leven en van de kids ten huize Francken...kijk maar naar de filmpjes die volgen!

Zombie

2009-01-29T10:44:00.003+01:00

Zo voel ik me al enkele dagen. En hoe komt dat? Omdat ons kleinste zusje ons al meer dan een week aan een stuk wakker houdt ' s nachts. Sinds ze verkouden is eet ze overdag minder en vraagt ze dus 's nachts weer om een voeding. Dat tot daartoe. Maar de laatste zes nachten is het niet meer gewoon: ze wordt wakker rond 01.00u, ik geef haar dan eten, maar daarna slaapt ze erg onrustig en rond een uur of vijf is ze al terug wakker. Ze slaapt enkel goed als ze recht kan zitten in onze arm. Dus Kevin en ik slapen al enkele nachten om beurten half rechtzittend tegen een kussen met madammeke in onze arm...da's de enige manier om zelf ook wat te kunnen slapen.

Gisterenavond kroop ik om 21u uitgeput in bed. Helaas kon Norah niet slapen en om 22.30u kwam Kevin er ten einde raad boven mee aan. Heb haar dan even aangelegd, en nadien is ze in mijn arm in slaap gevallen. Maar wanneer ik haar een tijdje later in haar bedje wou leggen, werd ze weer wakker. Ten einde raad heb ik dan nog maar eens een keer haar neusje gespoeld, nog eens aangelegd (zonder dat ze veel dronk) en uiteindelijk besloten om haar een suppo perdolan te geven. Ze zal toch wel voor iets wenen, misschien heeft ze pijn. En - 't klinkt verschrikkelijk - maar ze wordt er misschien slaperig van zodat wij eindelijk ook wat kunnen slapen want het is ondertussen al 02.00u. Uiteindelijk heb ik de hele nacht half rechtzittend met haar in bed gezeten, nu en dan wegdommelend. Om 06.30u doe ik nog eens een poging haar naast mij op het kussen te leggen, maar oh nee, dat is niet goed. Er zit niks anders op dan met haar naar beneden te gaan.

Tussendoor is Ella ook nog een paar keer wakker geweest, en om 06.30u is zij ook al van de partij, zij het met een kanjer van een ochtendhumeur.

Het slaaptekort begint nu echt wel door te wegen. Ik merk dat ik minder geduld heb met de kinderen, ik kan me niet meer concentreren en ik raak ook maar niet van die hoest vanaf. Kevin krijgt zijn schoolwerk niet meer gedaan omdat hij 's avonds te moe is. Pffff, wat een winter. Is dat nu bij iedereen zo? En wat scheelt er toch met Norah. De kinderarts heeft me verzekerd dat er niets ernstig aan de hand is. Maar waarom weent ze dan zoveel en slaapt ze 's nachts zo slecht? Heeft ze last van haar neus, of is het de reflux waar ze weer mee te kampen heeft? Broeit er bij haar ook een oorontsteking? Of heeft ze niet meer voldoende met de borstvoeding en weent ze telkens van de honger? Lijkt me onwaarschijnlijk want overdat laat ze wel met gemak 4 uur tussen. Kon ze het maar eens zeggen...

Het enige wat ik nu écht graag zou willen, is eens een nachtje kunnen doorslapen. Ook al was het maar van 00.00u tot 06.00u. Zo'n zware nachten hebben we met de tweeling zelfs zelden gehad.

En die winter blijft maar duren.

Pijne oortjes

2009-01-27T21:40:00.002+01:00

De dokters verdienen goed aan ons! Gisteren zat ik nog met Norah bij de kinderarts, vandaag ging ik met Ella naar de huisdokter.

Na een slechte nacht voor iedereen (Ella sliep weer heel onrustig, net als Norah, die bijna de ganse nacht bij ons in bed heeft gelegen) merk ik 's morgens al snel dat Ella niet echt in staat is om naar school te gaan; ze is nog heel moe en heeft heel veel last van haar verkoudheid. Louise is echter springlevend en wil absoluut naar school gaan, dus bel ik een hulplijn. Oma blijft even bij Norah en Ella terwijl ik flinke Louise naar school breng. Heel eventjes weent ze wanneer ik haar achterlaat bij de juf, maar ze verbijt haar traantjes en wuift nog flink.

Ella ligt al terug in haar bed. Die zou de hele dag slapen als ik haar zou laten doen. Tegen 11u maak ik haar toch maar wakker want zodadelijk moet Norah eten en daarna moeten we Louise al van school gaan halen, en ik kan toch moeilijk elke keer een 'hulplijn' bellen. Maar wanneer ik met Ella beneden kom merk ik dat haar rechteroortje vol etter zit...dát was dus het probleem: ze heeft een oorontsteking en nu is het trommelvlies geperforeerd en loopt het vuil eruit! Dat wil wel zeggen dat ze nu van de pijn vanaf is. Ze heeft echter nooit iets gezegd de voorbije dagen van een pijn oortje. En wij ons maar afvragen wat het probleem was! Ik maak het een beetje proper en bel dan toch maar een hulplijn, want ik kan haar toch zo niet mee door de kou nemen. Snel een lepeltje junifen en dan laat ik haar en Norah even achter bij opa zodat ik snel naar de winkel kan en Louise kan gaan afhalen.

Die is heel flink geweest alleen in de klas! Ik ben best wel fier op haar: alleen, 't is te zeggen zonder haar tweelingzusje, naar school geweest! Flinke meid! Ze is heel enthousiast en thuisgekomen vraagt ze aan Ella:'Gij goe geslape?' en vertelt dan wat ze allemaal op school heeft gedaan.

In de namiddag doen alle kindjes een fikse dut zodat ik even tijd heb om snel te kuisen en het avondeten alvast klaar te zetten, want ik ga vanavond met Ella naar de dokter. Toch maar eens naar dat oortje laten kijken. Wéér moet ik een hulplijn bellen want Kevin heeft natuurlijk net vandaag vergadering en gaat niet voor 18u thuis zijn. Om 17.20u zit ik met Ella in de wachtkamer en hoewel de kindjes voorrang hebben moeten we toch een uur en een kwart (!) wachten eer het aan ons is. Ondertussen wordt Ella moe en krijgt ze honger, en ik zit zelf ook mijn kas op te vreten omdat ik weet dat Norah nu ongeveer moet eten...

Neusje spoelen en hoestsiroop nemen is de boodschap voor Ella, druppeltjes zijn niet nodig en antibiotica ook niet want ze heeft geen koorts. Ik voel me wel wat schuldig: had dat kind begot een oorontsteking en ik had dat langs geen kanten door...wie weet hoe pijn deed dat, ocharme...

Ella is heel flink bij de dokter en mag daarna een speeltje kiezen dat ze thuis heel trots aan Louise laat zien. We eten snel nog patatjes met spinazie en dan ...iedereen het bed in. Norah heeft vandaag wel redelijk veel geslapen, maar de momenten dat ze wakker was, weende ze. Ze heeft nog steeds wat verhoging, ik vrees dat ze ook een oorontsteking heeft of toch wat grieperig is. Heb haar net een perdolan gegeven en nu ligt ze te slapen op papa's schoot. En ik ga nu ook in mijn bedje kruipen, want wie weet wat voor nacht word het weer...

Lente, lente, waar blijf je toch??

Update!

2009-01-26T21:03:00.002+01:00

Dag 5 op school: niet geweest!

Ze waren zooooo moe dat ik hen 's morgens echt niet in gang kreeg. Vooral Ella had het moeilijk; Louise wou graag naar school gaan, maar alleen als Ella ook meeging. Die wou eigenlijk ook wel mee, maar dan moesten ze van mij allebei een boterham eten alvorens te vertrekken. En nadat ik ze dan met veel moeite aan tafel had gekregen, besloten ze toch maar niet te eten en wilden ze toch niet naar school...

Ik heb hen dan maar een dagje thuis gehouden, want 's avonds vertrokken we immers naar Molenheide voor een weekendje!

Weekend Molenheide
...ondergetekende heeft voornamelijk de binnenkant van de bungalow gezien; ik was namelijk ziek, de griep. Donderdag voelde ik me al wat grieperig maar met de nodige dafalgans (zowat het enige dat je mag nemen tijdens de borstvoeding) dacht ik me er wel door te kunnen slaan. En vrijdag voelde ik me wel wat beter. Zaterdagmorgen had ik echter koorts (een echte uitzondering voor mij!), en de rest van de dag heb ik voornamelijk in bed doorgebracht op een wandelingetje naar het zwembad na. Ons kindjes hebben zich gelukkig wel goed geamuseerd dat weekend. Nonkel Kris en tante Nancy (zij hadden ons uitgenodigd), Helen, Milan, oma en opa waren er ook bij dus voor Ella en Louise kon het al niet meer stuk! Ze zijn gaan wandelen, naar de reuze-binnenspeeltuin geweest, gaan zwemmen, ... Ze hebben er redelijk goed geslapen, ook in de namiddag.

Zondagochtend was het dan aan papa Kevin om in z'n bed te blijven liggen...tja, als ge bij den hond slaapt, ... Nu had hij dus ook griep. We zijn er toch nog in geslaagd mee een wandelingetje in het wildpark te maken en in de namiddag ben ik zelfs even mee gaan zwemmen.

Mama en papa ziek!
Maandag heb ik de huisdokter laten komen, ik wilde eigenlijk ineens iedereen eens laten onderzoeken want Ella en Louise liepen al enkele dagen met een lelijke hoest. Maar de dokter liet nogal lang op zich wachten en Kevin en ik hingen meer dood dan levend in de zetel en waren niet echt in staat om Ella en Louise, die niet naar school waren wegens te moe na het weekend, bezig te houden. Dus is opa de meiden komen halen. Norah was ondertussen ook weer aan het hoesten, dus liet ik ineens naar haar longetjes luisteren. Gelukkig kraakte ze niet, enkel wat gepiep, dus met drie keer aerosollen zou ze er snel vanaf moeten zijn. Kevin moest drie dagen rusten, ik kreeg wat langer rust voorgeschreven omdat ik er naast de symptomen van griep en een vreselijke hoest ook nog een borstontsteking bij had gekregen...niet van de poes. Een dubbele dan nog wel, langs twee kanten. Ik moet zeggen dat ik me al beter gevoeld heb...Als ik hoge koorts zou krijgen, zou ik antibiotica moeten opstarten, en dat wilde ik natuurlijk kost wat kost vermijden, dus nam ik mijn toevlucht tot huismiddeltjes : koude en warme compressen, en platte kaas smeren (geen zicht maar 't helpt wel) op de pijnlijke plekken. En wonder boven wonder was ik er drie dagen later vanaf, zonder medicijnen!

Schoolgaande jeugd
De rest van de week zijn Ella en Louise gewoon naar school geweest, met veel plezier trouwens. 's Morgens zijn er vaak nog wat traantjes bij het afzetten, maar er zijn ook al dagen geweest dat ze lachend nog even zwaaien en een kusje gooien. De juf zegt dat ze heel flink mee doen in de klas, vooral wanneer ze een liedje of gedichtje leren. En dat het flinke meiden zijn. Dan zwelt m'n moederhart van trots! Ze zijn ook altijd heel enthousiast wanneer ze 's middags van school komen. Ze vertellen min of meer wat ze gedaan hebben, zeggen dat ze het leuk vonden en dat ze na één keertje slapen terug naar de juf gaan! Super, vind ik dat. Het nieuwe ritme is wel voor iedereen wennen: onze vroege vogels zijn niet vroeg meer, ik moet hen gewoonlijk om 07.45u uit hun bed sleuren, en dan maar spoeien, spoeien om om 08.30u de deur uit te kunnen met m'n drie kadeekes...nie simpel, zenne. Alles moet dan ook de avond tevoren klaar liggen, anders haal ik het niet! In de namiddag slapen de meisjes één à twee uurtjes en 's avonds liggen ze er ten laatste om 19.30u in, anders zijn ze de volgende morgen niet uitgeslapen. Dat houdt dus in dat we ten laatste om 17.30u moeten eten. De avondspits is dus hectisch, hectisch, hectisch, zeker wanneer ik ook moet werken want ik ben ondertussen terug begonnen (halftijds).

The difference...
Het verschil tussen onze tweelingdochters wordt eens te meer duidelijk: Ella is supermoe sinds ze naar school gaat. Gisteren, zondag, was ze zo moe dat we haar om 10u terug in bed hebben gelegd. Om 16.30u zijn we haar maar gaan wakker maken. En de volgende nacht heeft ze ook heel de nacht doorgeslapen tot 07.45u. Ook vanavond was ze weer zo moe: om 18.15u lag ze al in bed. En dat terwij Louise nog barst van de energie en heel de avond heeft staan dansen op de cd van K3...raak daar maar eens wijs uit. Ik maak me eigenlijk wel zorgen over Ella: is dat nu normaal dat die zó moe is?? Ze heeft wel weer een verkoudheid, maar zoveel slapen heeft ze nog nooit gedaan. Bovendien klaagt ze de laatste tijd over jeuk op haar buik en rug. Ze wordt dan soms 's nachts wakker en vindt dan haar draai niet meer van de jeuk. Ik smeer haar dan in met een crème tegen de droge huid, en soms geven we haar Fenistil-druppeltjes en dat lijkt wel te helpen. Vanmorgen was ze goed wakker, en overdag eigenlijk ook, alleen 's avonds is ze volledig op. Zou het dan echt zoveel van haar vragen, naar school gaan? En hoe komt het dat Louise daar dan veel minder last van heeft?

Norah
Met Norah ben ik vandaag toch even langs de kinderarts gepasseerd. Haar hoest blijft maar duren, ze eet veel minder dan anders en slaapt heel veel. Ik merk echt dat er iets niet in de haak zit. Volgens de kinderarts heeft ze een virale infectie, misschien is ze ook wat grieperig. Koorts heeft ze niet gehad tot daarnet, dan had ze plots 38°. Haar longetjes zijn wel vrij, alleen haar neusje zit danig verstopt. Overdag eet ze eigenlijk telkens maar kleine hoeveelheden de laatste week, wat dan weer als gevolg heeft dat ze 's nachts weer wakker wordt om te eten...al een week of twee geef ik dus weer nachtvoedingen. Slaat dat tegen, zeg...ik geraak gewoon niet uitgerust. Vannacht is ze veel wakker geweest door het hoesten, en heb ik haar om 1u en om 4u aangelegd. Na die tweede voeding heb ik nog amper geslapen.

De onderbroken nachten, het feit dat er constant iemand ziek is, de grote verandering van het naar school gaan en ik die terug aan het werk ben, ...het is wat veel aan het worden. Tijd voor mezelf is een utopie. Een hele nacht doorslapen ook. Kevin en ik komen vaak per dag niet aan meer dan 'goeiemorgen' en 'slaapwel'... die stomme winter ook. Was het al maar lente zodat we eindelijk wat meer buiten kunnen, in de tuin kunnen spelen, ...de winterblues slaat serieus toe. Waren we al maar een paar maanden verder...

Dag 4 : niet meer brullen maar gewoon wenen ;-)

2009-01-15T12:56:00.003+01:00

Het gaat dus de goede richting uit! De ochtendspits verloopt rustig vandaag want om 06.30u zijn ze al alle drie wakker. Dit keer is het Louise die nog heel moe is. Ze wil niet eten en ze wil ook niet naar school. Gelukkig bedenkt ze zich nog ;-) Norah heeft om 5u al een beetje gegeten maar ik heb haar maar één kant gegeven zodat ik nu, rond 7u, de tweede kant kan geven. Dat komt beter uit en ze lijkt ermee te kunnen leven. Toch is het altijd nog spoeien die laatste momenten voor we naar school vertrekken. Heb ik hun boekentassen met aller erin? Alles voor Norah (want moet vandaag ook weer werken)? Alles voor de meisjes deze namiddag bij oma en opa? In alle drukte vergeet ik mezelf klaar te maken met als gevolg dat ik halverwege de straat al lopend moet terugkomen omdat ik mijn handtas vergeten ben...

We zingen 'Chacha loco' op weg naar school, en ze zien het allebei goed zitten. Op de speelplaats aangekomen stapt Ella zelfs al alleen naar haar juf wanneer ze die ziet! Ze weten ondertussen al goed wat er volgt, en beginnen allebei te wenen nog voor ik hen een afscheidszoen heb gegeven. Snel vertrekken is de boodschap... Lang duurt het echter niet en even later zie ik hen flink naar hun klasje stappen samen met de juf en de andere kindjes. Mijn flinke meiden!

Wanneer ik bij oma en opa aankom, zie ik plots Louise's boekentasje nog onder de buggy liggen...oeps, vergeten! Ik breng het snel met de fiets achterna (zonder dat ze me zien want de bakken voor eten, drinken en boekentassen staan in de gang).

Oma en opa gaan hen 's middags weer afhalen en Ella en Louise vertellen weer honderduit: ze hebben geschilderd 'met een klein borsteltje', en dat vonden ze precies heel plezant! Louise is heel moe (vanmorgen al) maar toch eten ze allebei flink en gaan dan hun bedje in.

Hun eerste schoolweek zit er al bijna op...en ik? Ik ben stikkapot. Ben zelden zo moe geweest als nu. Zijn het de emoties, de stress die nu toch wel serieus meespeelt of de onderbroken nachten, ik weet het niet, ik weet alleen dat ik overal in slaap zou kunnen vallen.

Dag 3: al iets minder brullen

2009-01-14T13:08:00.003+01:00

Op woensdag moet Kevin later op school zijn (turnuren), dus sta ik er vanmorgen niet alleen voor in de ochtendspits. Toch moeten we ons, zelfs met z'n tweeën, nog haasten. Om 07.35u ligt de olijke tweeling nog rustig te knorren. We moeten hen wakker maken - iets wat nog nooit gebeurd is bij onze normaal zo vroege vogels! Louise is meteen goed wakker maar Ella heeft een kanjer van een ochtendhumeur. Niks is goed, ze wil geen pap, geen boke, niks. Ze wil alleen maar heel hard brullen, zodat ze even later de gang in vliegt. Even later is ze gekalmeerd en wil ze eten. Ondertussen moet Norah ook nog eten, mik ik nog van ver de was op het droogrekje en zet het vlees en de kaas terug in de koelkast en stipt om 08.30u stappen we met z'n allen de deur uit. Oef, ook vandaag weer op tijd!

Een nieuwe test vandaag: papa die hen mee wegbrengt naar school! De meisjes laten heel flink aan papa zien waar de juf staat, maar dan zie ik plots Louise's onderlipje trillen en daar komen de tranen. Wanneer Ella dat ziet, doet ze uit sympathie maar mee met haar zus; je bent een tweeling of je bent het niet ;-) ! We geven hen snel nog een kusje en gaan dan maar door, het beste wat je kan doen naar 't schijnt op zo'n moment, maar makkelijk is het verdorie niet! Zeker niet wanneer we hen tot aan de poort horen brullen. Op den duur gaan ze ons al kennen : 'Ha, da's die brullende tweeling!' Het duurt echter maar een paar minuutjes en even later stappen ze flink met de juf mee naar binnen, elk aan een hand.

Ik moet werken dus 's middags mogen oma en opa hen van school gaan halen. Daar kijken ze al lang naar uit (wegbrengen zien ze niet goed zitten ;-) Onze meisjes zitten braaf op de bank te wachten en zijn blij oma en opa te zien. Die mogen zelfs zien wat ze vanmorgen gescheurd en geplakt hebben; hun kunstwerkjes hangen aan de muur! De juf zegt dat ze nog maar eventjes geweend hebben en voor de rest flink meegedaan hebben. Oef! Ze zijn trouwens weer dolenthousiast wanneer ze van school komen; da's zeker een goeie zaak. Dus...wie weet morgen zonder tranen??? We'll see!

Dag 2 : Brullen!

2009-01-13T13:25:00.002+01:00

Het is me gelukt, de ochtendspits in m'n eentje. Haasten, stressen, sakkeren op twee kleuters die per sé nóg een boterham met choco willen terwijl we over een kwartier moeten doorgaan en ze nog niet aangekleed zijn. En natuurlijk willen ze zich nét nu zelf aankleden... Maar wat een kick om hen dan toch tijdig op school te krijgen ;-)

Het regent, dus het regenzeil over Norah's draagwieg, Ella in de buggy onder de kap en Louise op het stoeltje onder de paraplu. Wat een gedoe. Juf Ines staat aan de poort; ze heeft bewaking, dus kan ik de meiden niet bij haar 'afgeven' op de speelplaats...enkele andere juffen zijn maar al te graag bereid mijn meisjes 'in ontvangst te nemen' ('Haa, daar is de tweeling!'), maar zij zelf denken daar duidelijk anders over. Ik blijf nog even staan tot Juf Ines eraan komt. Ondertussen heb ik Ella al op de arm, ze wil me niet meer loslaten. Plots zet Louise, die aanvankelijk flink op de bank was gaan zitten, het op een brullen wanneer ze beseft dat ik zodadelijk door ga. Juf Ines neemt haar mee, juf Lieve neemt Ella mee. Nu ja, nemen: ze moeten ze letterlijk uit mijn armen trekken. Ik geef het nog een kus en ga maar snel door, onnodig het afscheid te rekken. Vanop veilige afstand zie ik hoe ze mijn dochters als twee kleine krijsende varkentjes mee naar binnen nemen...slik! Zelfs wanneer ze al in de kleuterhal zijn, hoor ik hen nog brullen. Ocharme toch...laat ons hopen dat het snel over is, en vooral: dat het niet elke dag zo zal gaan! Tja, ze hadden me verwittigd: de 2de en 3de dag zijn het moeilijkst...

Ik ga met Norah boodschappen doen en geef haar eten, maar toch dwalen mijn gedachten steeds af naar Ella en Louise op school: zouden ze nog lang geweend hebben? Nu is het speeltijd, zouden ze nu niet terug aan het wenen zijn? Nog 68 minuten. Nog 35 minuten. Een kwartier op voorhand sta ik al klaar met mijn jas aan. Eindelijk kan ik vertrekken!

Wanneer ik in de klas kom, zitten ze allebei flink op de bank te wachten. Ella zwaait al met een brief die ze hebben meegekregen. En Louise loopt naar vanachter in de klas en haalt Jules, de klaspop, om die aan mij te laten zien. Ben ik blij dat ze enthousiast zijn, zeg! Ik had echt verwacht dat ze allebei rond de juf zouden hangen. Juf Ines vertelt dat het wenen 'toch nog een tijdje geduurd heeft'. Ik weet niet goed wat ik onder 'nog een tijdje' moet verstaan, en wil dat eigenlijk ook niet weten ;-) Tijdens de speeltijd hadden ze weer even geweend, maar toen ze terug in de klas kwamen was het meteen gedaan. Ze hadden gekleurd, gestempeld, gespeeld, en zonet aan tafel kreeg ik het 'Goedemorgen'- liedje te horen! Ze zijn superdruk, en eten als leeuwen. Ik had 5 sandwiches, die zijn nu allemaal op en ik heb er zelf maar anderhalf gegeten!

Nu liggen ze weer uitgeteld in hun bed. Vooral Ella was heel moe. Norah slaapt ook nog, dus effe rust voor de mama. Ik heb de indruk dat het naar school gaan het allemaal nog drukker maakt...Morgen meer nieuws!

Eerste schooldag

2009-01-12T10:28:00.005+01:00

10.29u

Hier zit ik dan. Op een maandagvoormiddag, voor mijn computer. Rustig te typen...want Ella en Louise zijn op school en Norah slaapt. Het is hier ongelofelijk stil in huis!

De ochtendspits is rustig verlopen. Om 07.30u horen we pas de eerste geluidjes uit de kamer van Ella en Louise. Louise moet nog effe wakker worden, maar Ella is meteen volledig in haar nopjes. Beneden gekomen wil Ella per sé haar flesje (hoewel we het beginnen afbouwen), maar Louise wil meteen corn flakes eten en chocomelk uit een beker drinken. Terwijl ze zitten te ontbijten, laat ik hen nog even zien wat er allemaal in hun boekentasje zit: reservekledij, hun drinkbus en een doosje met Zoo-koekjes. Na het eten mogen ze hun mooie nieuwe kleren aandoen en dan is oma er al om even bij Norah te blijven. Natuurlijk neem ik nog enkele foto's van mijn meisjes vóór het begin van hun eerste schooldag, en dan zijn we weg! Voor de gelegenheid hebben we de buggy nog eens omgebouwd zodat ze er allebei in kunnen zitten. Onderweg overloop ik nog eens hoe de dag gaat verlopen. Ze zien het volledig zitten!

Normaal mag je de eerste dag meegaan tot aan de klas, maar aangezien de andere kindjes al een week bezig zijn, besluit ik Ella en Louise ook bij haar op de speelplaats te laten, anders ben ik de enige mama die meegaat naar de klas en dan denken ze misschien dat ik dat altijd ga doen. Juf Ines ziet ons al aankomen. 'Dag juf Ines!,' zegt Louise. Ella is teveel bezig met het kijken naar de andere kindjes! Ik vraag of ze bij de juf gaan blijven en met haar mee naar binnen gaan. 'Ja!,' zegt Louise. En daarna: 'Mama terug naar huis gaan werken.'....Allé lap, zeg! Ik geef hen allebei nog een dikke kus, zeg dat ik hen straks kom halen, zwaai nog even en loop de poort uit. Even later zie ik samen met de andere mama's hoe de kleutertjes in stoet naar hun klasje gaan. Ik zie Louise voorop lopen, met grote enthousiaste stappen. Ella loopt achter de juf, maar geeft geen handje dus ik veronderstel dat ze niet aan het wenen was. Flinke meiden! Ook mama is tot hiertoe al flink geweest, maar dat is misschien wel anders als ik hen één van de dagen wenend moet achterlaten...

Over een half uurtje komt oma om weer even bij Norah te blijven zodat ik hen kan gaan halen en rustig even met de juf kan praten. Update volgt...

21.00u

Hij zit erop, de eerste schooldag! En ik mag zeggen dat het eigenlijk wel is meegevallen.

Het vervolg van daarstraks : wanneer ik de klas binnenkom om hen op te halen, zie ik Louise bij Juf Ines op de arm zitten. Ella zit op de bank op mama te wachten en vertelt me voor alle duidelijkheid dat de school nu uit is ;-) Louise heeft duidelijk verdriet... Voor de speeltijd is het goed gegaan, vertelt de juf me, maar na de speeltijd hadden de kleuters turnen, met enkele klasjes samen, en dat was ineens wat veel voor mijn meisjes. De kinderverzorgster, juf Inge, heeft hen dan maar mee terug naar het klasje genomen waar ze tot rust konden komen. Maar Louise vond het vanaf toen niet leuk meer... Wanneer de juf zegt dat het morgen geen turnen is en vraagt of ze dan terugkomt, zegt ze echter wel heel overtuigend 'ja' !

Ik wandel met hen de klas uit en vraag waar hun jassen en boekentasjes zijn, en ze zijn trots dat ze me kunnen tonen waar ik die kan vinden. Koekendoos en drinkbus terug in de boekentas, jassen aan en hup, de buggy in. Onderweg beginnen ze (na licht aandringen van mama ;-) al te vertellen. En thuis vertellen ze ook nog wat tegen oma die dan op haar beurt thuis alles aan opa gaat vertellen. Maar druk dat ze zijn!! Vooral Louise is helemaal door het dolle heen. Het lijkt wel of ze alle emoties plots even moet afreageren : ze vertelt honderduit, daarbij zo luid roepend dat Norah er helemaal van overstuur raakt. Het lukt me amper hen aan tafel te laten stil zitten!

Ik vind dat ze eigenlijk al vrij veel vertellen. Dit ben ik al te weten gekomen : Ella heeft met de poppen gespeeld, ze wou met een buggy spelen maar andere meisjes waren daarmee aan het spelen. Dan heeft ze gevraagd of zij eens mocht, en dat mocht. Louise heeft volgens haar zelf met 'niks' gespeeld. Tijdens het turnen was er een grote trampoline, en muziek van Samson en Gert : 'Mooi, het leven is mooi'. Ze zijn naar de toiletjes geweest maar hebben geen pipi gedaan. De juf heeft de knop van hun broek terug dicht gedaan ('natuurlijk, mama!'). Er waren nog kindjes aan het wenen. Ze hebben een versje geleerd (waar ik geen jota van begrijp maar het begint blijkbaar met 'miauw, miauw, poesje'). En ze hebben al hun Zoo-koekjes opgegeten, behalve ééntje.

Toch niet slecht voor een eerste schooldag. Na een dut van 1,5 uur zijn ze weer springlevend. En druk. Héél druk. Vermoeiend...Maar morgen gaan ze terug naar de juf, zo hebben ze ons verzekerd. En ik? Ik moet morgen nog niet werken. Kan ik voort strijken, want Norah had vandaag en groeispurt en heeft om de twee uur gegeten, zodat ik nog niet door die berg heen ben geraakt. Nu maar hopen dat ze morgenvroeg niet te veel wenen, want de tweede dag is 't ergste, heb ik me door de andere mama's laten vertellen. Ik hou jullie op de hoogte!

Morgen voor het eerst naar school!

2009-01-11T23:01:00.002+01:00

Eindelijk is het dan zover: mijn grote kleine meisjes gaan morgen voor het eerst naar school! Vanaf morgen hebben we twee kleine kleutertjes in huis...

In augustus zijn we hen al gaan inschrijven, met de bedoeling hen na de kerstvakantie of na de krokusvakantie te laten starten. Ik zag het eerst niet goed zitten om hen al in januari te laten starten: 't is dan nog zo donker buiten, en koud, en daarbij: dan zijn ze nog maar net dag op dag 2,5. Als je dan nog in aanmerking neemt dat ze eigenlijk 3 weken te vroeg geboren zijn, vroeg ik me af of het niet wat te vroeg zou zijn om hen al aan hun schoolcarrière te laten beginnen; ze moeten tenslotte nog zo lang naar school gaan.

Maar gaandeweg werd duidelijk dat onze olijke tweeling er écht wel klaar voor was: ze begonnen 'naar school gaan ' in hun spel te verwerken. Zo namen ze een tasje, stopten daar wat speelgoed in, riepen: 'Dag mama, wij naar school!' en verdwenen dan met z'n tweetjes in de gang om enkele minuten later weer tevoorschijn te komen met de mededeling dat de school uit was ;-) Nadat ik met hen in december naar de kijkdag was geweest, werd het me helemaal duidelijk: dit kan ik hen niet langer onthouden! Ze waren amper binnen of ze stoven al elk een andere kant op om te beginnen spelen. Ze betrokken zelfs al andere kindjes bij hun spel: 'Kom, mee spelen?' Louise zei zelfs tegen de juf: 'Dag juf Ines, ik ben Louise Francken'. En Ella ging al aan de juf haar mouw trekken om te vragen of de zandbak open mocht ;-)

Er werd dus beslist hen na de kerstvakantie te laten starten, maar helaal hebben we een weekje vertraging opgelopen omdat ze allebei ziek waren. Dus de eerste dag van hun schoolcarrière heb ik al naar de directeur gebeld om hen beiden ziek te melden :-( Maar nu zijn ze allebei alive and kicking en er - hoop ik toch! - volledig klaar voor. De laatste tijd wordt het huis hier soms te klein: het lijkt wel of ze een beetje uitgekeken geraken op hun speelgoed, zeuren me soms de oren van de kop, ...kortom: ze zijn duidelijk toe aan een nieuwe uitdaging. Het sociale contact met de andere kindjes zal hen ook deugd doen denk ik, aangezien zij niet naar een onthaalmoeder gaan.

Of de mama er klaar voor is...da's een andere vraag! Langs de éne kant ben ik ervan overtuigd dat dit de juiste moment is om hen te laten starten. Langs de andere kant heb ik totaal geen idee hoe zijn gaan reageren wanneer ik morgen terug naar huis ga en hen in de klas achterlaat...ik ben er vrij zeker van dat er paniek gaat zijn. Ze zijn het wel gewend bij mensen te blijven die ze heel goed kennen, maar hun juf en de andere kindjes hebben ze nog maar één keertje gezien...Ach, misschien gaan ze zo in de ban zijn van al het nieuwe dat ze amper merken dat ik vertrek.

Alles staat klaar voor morgen: boekentasjes gevuld met reservekledij en koekendoosje, hun jassen, mutsen en sjaals liggen klaar met hun namen erin gestreken, ik naaide nog net hun handschoentjes in hun jas, hun nieuwe kleren liggen klaar en de ontbijttafel is gedekt. Ik ben dus klaar voor de Grote Rush morgenvroeg ;-) Eens benieuwd of we hier om 08.30u gaan kunnen vertrekken...de school begint om 08.45u en is (als ik doorstap met de buggy) op een dikke vijf minuten van hier. Kevin vertrekt echter al rond 07.30u dus ik zal de ochtendspits alleen moeten zien door te komen. Norah heeft haar laatste voeding gehad rond 21u dus normaal gezien zal zij rond een uur of 7 terug moeten eten, zodat ik hopelijk eerst haar kan eten geven en dan de meisjes kan klaarstomen. Nu maar hopen dat ze goed geslapen gaan hebben en 'in hunne goeie' zijn...

Voor mij betekent het begin van mijn oudste dochters hun schoolcarrière het afsluiten van een hoofdstuk: een boeiend, mooi, vaak moeilijk en vermoeiend maar heel bijzonder hoofdstuk. Het betekent het afsluiten van de 2,5 jaar waarin ik hen haast onafgebroken bij mij heb gehad. Waarin ik getuige was van hun eerste gefrazel, hun eerste lachjes, het moment waarop ze leerden kruipen en stappen. Waarin ik hen dag na dag heb zien opgroeien van de huilende baby's tot de (gewoonlijk toch) vrolijke, flinke meiden die ze nu zijn. Ik was bevoorrecht getuige van alle nieuwe dingen die ze leerden, en daar ben ik heel blij om. De voorbije twee en half jaar heb ik mezelf weggecijferd, maar daar staat een onbetaalbare beloning tegenover: ik kan met een groot gevoel van voldoening zeggen dat ik geen enkel belangrijk moment in hun jonge leven gemist heb.

En nu, mijn lieve grote meisjes, nu laat ik jullie een stukje los. Vanaf nu staat de koord die mij met jullie verbindt iets minder strak gespannen. Vanaf nu verlies ik (de eeuwige controlefreak) voor het eerst een stukje volledig de controle over een deel van jullie leven. Er zullen invloeden op jullie afkomen die ik niet kan tegenhouden, jullie zullen zoveel nieuwe indrukken opdoen en zoveel nieuwe dingen bijleren. En jullie gaan zelf jullie mannetje moeten staan in die grote, nieuwe wereld die net als de schoolpoort voor jullie opengaat. Maar hoewel ik maar met jullie mee mag gaan tot aan de Winnie de Pooh, toch zal een stukje van mij altijd bij jullie zijn in de klas. En, Bella Ella en Lieve Louise, weet dat die onzichtbare koord die jullie met mij verbindt nooit ofte nimmer zal breken... Ik zal er, net als papa, altijd voor jullie zijn.

Stap nu maar de schoolpoort door met jullie nieuwe boekentasjes op jullie rug, en kijk nog eens even om naar jullie mama die met veel trots maar hoogst waarschijnlijk ook met een serieuse krop in haar keel zal toekijken hoe jullie morgen als kleine, dappere ontdekkingsreizigers aan een nieuwe etappe in jullie levensreis beginnen.

Veel succes, m'n kleine schatten!

Dikke, dikke knuffel,
Jullie fiere mama
xxx

Ziekenboeg

2008-12-13T22:17:00.002+01:00

Amai, we hebben een drukke en vermoeiende periode achter de rug! Enfin, ik hoop toch dat het nu achter de rug is...

Eind november begint Louise te hoesten. Al snel zit haar neusje potdicht...serieuse verkoudheid, dus. We zijn dit jaar eigenlijk lang gespaard gebleven als je bedenkt dat de meisjes vorig jaar al in september hun eerste verkoudheid hadden. Enkele dagen later heeft - onvermijdelijk natuurlijk - ook Ella het zitten. 't Is bij beiden echt een kanjer van een 'snotvalling'! Slapeloze nachten voor iedereen, drama's om de neusjes te spoelen, overal snot, allebei superflauw, ...leuk is anders.

Iets gecompliceerder wordt het wanneer gebeurt waar ik al voor vreesde: ook Norah begint te hoesten...Tja, kan moeilijk anders als de rest van het gezin (behalve ikzelf tot zover) loopt te snotteren. Ik was mijn handen heel grondig voor ik Norah pak, maar toch is het onvermijdelijk. De bacteriën vliegen hier gewoon in 't rond. Voor de zekerheid ga ik met Norah naar de huisarts. Er wordt een staaltje van haar keel- en neusslijmvlies genomen om te testen op RSV (Respiratoir Syncicieel Virus). De volgende dag weet de huisarts me te vertellen dat de test positief was...

RSV is eigenlijk een verkoudheidsvirus, maar bij baby's komen er makkelijk complicaties. Norah heeft door het virus een bronchiolitis, ontsteking van de kleine luchtwegen. De huisarts vraagt advies aan de kinderarts, en die is heel categoriek: baby's onder de drie maanden die RSV hebben, worden sowieso in de kliniek opgenomen. Oh nee....'t is toch niet waar, he. Nu had ik zo gehoopt daar met Norah eens niet te moeten terecht komen. Ik ga met haar op consultatie bij de kinderarts en vraag haar of het echt zo ernstig is dat opname noodzakelijk is. Wanneer ze me vertelt dat baby's, ook al lijken ze het goed te doen, plots kunnen stoppen met ademen of toch ernstig zuurstoftekort kunnen hebben, ga ik al snel akkoord met een opname...

En daar zitten we dan, in een klein kamertje, met Norah aan de monitor. Ze doet het goed, hoor, buiten wat meer slapen en hoesten is er met haar niks abnormaals aan de hand. Maar ja, we nemen uiteraard geen risico! Drie dagen en twee nachten blijf ik met haar in het ziekenhuis. Wat een organisatie...gelukkig kunnen we weeral op oma en opa rekenen om de meisjes op te vangen! Kevin kan ook een dag sociaal verlof nemen gelukkig. Hij is intussen ook snipverkouden.

Aangezien ik Norah nog volledig borstvoeding geef, en ik afkolven gewoon háát, kan ik niet uit de kliniek weg. Ik lees een boek uit en begin in een ander, maak knuffels af die ik toen ik zwanger was voor Ella en Louise aan het maken was, en verzorg Norah. Gelukkig krijgen we af en toe bezoek zodat ik niet helemáál nuts wordt in dat kleine kamertje ;-) Na drie dagen oordeelt de kinderarts dat de piek van de infectie voorbij is, en dat we naar huis mogen, mét aerosol. Het hoesten kan nog wel enkele weken (!) duren, zegt ze.

En inderdaad, nu een goeie 10 dagen later hoest Norah nog steeds! Ze moet nog steeds aerosollen (nu 3 keer per dag) en de kine komt dagelijks haar slijmpjes loskloppen (vindt ze trouwens heel leuk). Ik hoop dat het een kwestie van dagen is voor de hoest volledig verdwenen zal zijn...

Ella en Louise zijn ondertussen gelukkig ook aan de beterhand. Ella heeft zondag dan nog moeten overgeven ook ,ocharme. Misschien van de slijmen, of misschien een virusje. Maar daarna was haar verkoudheid over. Beide meisjes zijn nog wel enkele dagen erg flauw geweest. Misschien wat afkicken van de aandacht die ze de voorbije dagen kregen!

Kevin en ik waren doodop na deze paar weken, maar gelukkig hebben we nu al twee nachten kunnen doorslapen. Ook Norah lijkt terug haar ritme te vinden, na me weer een tijdje 's nachts uit m'n bed te hebben gezet om te eten ;-) Nu moet ze alleen terug goed beginnen bijkomen, want de laatste twee weken is ze haast niks bijgekomen... Ik drink me te pletter om m'n melkvoorraad terug op peil te brengen!

Ik ben er gauw weer met meer nieuwtjes...!

Zondag

2008-11-25T22:09:00.002+01:00

Het wordt weer een goed gevuld dagje vandaag. Uitrusten van de voorbije twee dagen (Kevin was twee dagen op congres en ik stond er dus effe alleen voor) zal er niet bij zijn!

We beginnen de dag, zoals gewoonlijk, met boekjes lezen in de zetel. 'Muis bakt koekjes' is één van de boekjes die we gisteren van de bib meebrachten. Dat brengt Louise op een idee (of...was het haar ingefluisterd door papa??) : plots komt ze naar me toe gelopen en roept 'Mama, cake bakken, cake bakken!!' Ik denk even na: er zijn eieren, ik heb nog genoeg suiker en bloem dus...waarom niet? Zo komt het dus dat ik even later met mijn dochters (nog in hun pyjama!) een cake sta te bakken.

Wanneer die uit de oven komt moeten we snel doorgaan: we gaan namelijk naar het circus!! Toen ik van de week door S. reed, zagen we overal de aankondigingsaffiches hangen. Ella en Louise merkten ze ook op : 'Kijk, mama, clown!' Aangezien er zowat aan elke paal een bord hing, klonkt dat op den duur : 'Kijk, clown, kijk clown, kijk, clown, kijk, ...' en dat in stereo ;-). Ook de circustent trok hun aandacht en daarom hadden we besloten met hen naar een voorstelling te gaan.

Dus hier staan we dan om 10.45u aan de kassa en amai, we schrikken ons een hoedje van de prijs: 13 euro, ook voor de kinderen!!! 't Kan maar beter z'n geld waard zijn.

We zijn echter amper binnen of onze meiden willen alweer naar buiten: ze zijn - vooral Ella -blijkbaar nogal overdonderd! Komt het omdat het wat donker is in de tent, omdat ze 't niet kennen, omdat er nogal luide muziek is, ...joost mag het weten, maar mijn meiden willen ERUIT!!! Kevin gaat nog even met hen naar buiten, ik blijf achter met Norah die rustig ligt te slapen in haar maxicosi. Tegen dat 't begint komen ze terug naar binnen; ze hebben besloten flink te zijn. Ella zit echter nog steeds te trillen, het is voor haar allemaal wat veel, en wanneer het begint gaat Kevin met haar op de laatste rij zitten. Daar heeft ze plots wat meer praat! Ondertussen zit Louise flink op mijn schoot te klappen en te lachen met de clown, de hondjes, paardjes en ganzen (ooievaars, volgens haar ;-)

Net voor de pauze loopt het mis: Norah begint te wenen. Ze heeft honger en ik leg haar snel aan de borst voor ze de jongleurs uit hun concentratie brengt! Dan zegt Louise dat ze pipi moet doen, maar oeps, 't is al te laat! En - foei, mama! - natuurlijk heb ik net deze éne keer geen reservekleren bij... Norah is nogal onrustig en Ella is er nog altijd niet gerust in, dus houden we 't maar voor bekeken. Tot zover ons circus-avontuur!

In de namiddag worden we verwacht op het doopfeest van Wannes en Seppe, maar helaas geraken we er niet...Kevin is gaan basketten en zou rechtstreeks naar het feest komen, maar de meisjes slapen lang en wanneer ze eindelijk wakker worden is het hier volop aan het sneeuwen. Tegen de tijd dat ik kan vertrekken ligt er al een dik pak - ik durf hier niet door rijden!! Kevin zegt dat het toch naar huis zal komen zodat hij kan rijden, maar tegen dat hij hier is met zijn fietske is het al 18u gepasseerd en dus de moeite niet meer om te gaan...jammer, we hebben wel wat gemist denk ik! Om het een beetje goed te maken bak ik zelf maar pannenkoeken.

Daarna stellen papa en ik voor om nog even buiten door de sneeuw te stappen. We pakken iedereen in maar vanaf het moment dat de olijke tweeling de sneeuw onder hun voeten voelt, beginnen ze hysterisch te huilen! Djeezes, zijn ze daar nu óók al bang voor!?! Ja dus!! Ze durven er langs gaan kanten over stappen. Vorig jaar nochtans wel... Wanneer Kevin sneeuwballen begint te gooien, houden ze het helemaal voor bekeken en vluchten naar binnen. Kevin en ik spelen dan alleen nog maar even in de sneeuw...tot groot ongenoegen van onze dochters ;-)
Raar hoor, bang zijn van sneeuw...gelukkig hebben we geen skivakantie geboekt!

Ons 'fietsding'

2008-11-21T14:01:00.003+01:00

Toen ik zwanger was van Norah heb ik wat rondgeneusd op het internet op zoek naar een vervoermiddel waar ik mijn drie kadeekes mee zou kunnen vervoeren. Een buggyboard leek mij maar niks; lang kunnen ze dat volgens mij niet volhouden en bovendien wordt het dan - zeker met mijn korte armkes - heel onpraktisch om voort te duwen. Een drielingbuggy was ook uitgesloten - Ella en Louise gaan immers niet meer zo heel lang in de buggy zitten en het is bijna niet te doen om met zo'n gevaarte naar de winkel te gaan. Dus zocht ik verder en uiteindelijk vond ik onze Strolli Rider van Bibi. Een superuitvinding!! Hij kan makkelijk bevestigd worden op elke mogelijke buggy. Op een wip kan ik hem switchen van de enkele naar de dubbele buggy. De voet- en handsteuntjes kunnen verzet worden. En het allerbelangrijkste: de meisjes vinden het leuk! Het rijdt ook heel vlotjes, geen problemen om op of af borduurs te rijden, zwenkt makkelijk mee, draait even kort als de buggy dus ook in 't shoppingcenter geen enkel probleem ;-) In het begin wilden ze er natuurlijk allebei tegelijk op zitten, maar ondertussen weten ze heel goed dat het om de beurt gaat. En eigenlijk zit vooral Louise erop, omdat Ella liever op haar luie k... in de buggy zit ;-)

Het enige 'probleem' is dat we er zoooooooooveel beziens mee hebben. Kevin en ik zijn gewoon gedoemd om bekijks te hebben: eerst met ons 'hoogteverschil' van 0,50 cm, dan met de tweeling en nu met ons 'fietsding'. Aan zee was het echt ongelofelijk. Bijna elke ouder of grootouder keek ons na. Vooral in Plopsaland, waar het natuurlijk vol loopt met ouders en grootouders, leken we een extra attractie ;-) Of wanneer we gewoon op de dijk wandelden en omkeken, zagen we gegarandeerd enkele mensen die ons aan het nakijken waren. Sommigen vroegen waar we het gehaald hebben. Op den duur overwogen we zelfs om er zo'n aantal in te voeren en zelf door te verkopen. Zo zouden we die van ons terug kunnen verdienen ;-) !

Toegegeven, het ís ook gewoon een superhandig ding en een must voor alle ouders met drie kids. Ik geraak vlot, snel én op een leuke manier overal waar ik zijn moet. En dat is maar goed ook, want thuis binnen zitten is niks voor mij!

Voor de geïnteresseerden:

http://www.bibi.nl/bibi-nieuws-5.htm

Level 2

2008-11-18T21:56:00.003+01:00

Ik ben nooit een grote fan van Kind en Gezin geweest, en na vandaag heb ik er al helemaal mijn twijfels over. Met de meisjes zijn we altijd geweest, soms dik tegen mijn goesting, maar toegegeven: 't is makkelijk dat je niet zelf voor die vaccinaties moet zorgen. Na de geboorte van Norah zijn we van consultatiebureau veranderd, onder andere omdat ik de indruk had dat er in dat éne bureau soms dokters zonder diploma zaten. En omdat de verpleegster een zaag was ;-). Nu gaan we dus naar een ander consultatiebureau maar dat blijkt al niet veel beter te zijn.

Ik heb een afspraak om 16.10u voor Norah's eerste prikjes. Ella en Louise moeten mee want Kevin heeft oudercontact tot 20.00u. Wanneer we stipt op tijd op de afspraak verschijnen, zit de wachtzaal overvol. Er zijn zeker nog 4 mensen voor mij! Ik heb Norah moeten wakker maken voor we door gingen, en natuurlijk heeft ze nu honger. Ik geef haar dus snel nog eten terwijl Ella en Louise met enkele andere peutertjes spelen. Bij de verpleegster vertel ik wat over Norah: dat ze nogal veel reflux heeft, maar dat ze er geen last van lijkt te hebben. Het loopt er soms echt uit, vaak nog tot vlak voor de volgende voeding, maar het ruikt niet zuur en ze begint er gewoonlijk niet van te wenen. De verpleegster die thuis een paar keer is geweest had me gezegd dat ik geen medicatie moest geven, tenzij ze niet meer voldoende bijkwam. Twee weken geleden woog Norah 4660 gr en nu, vlak vóór het eten, 4780 gr. Zelf vind ik dat nogal weinig, maar volgens de verpleegster moet ik me geen zorgen maken: hoewel ze net onder het gemiddelde zit, volgt ze wel mooi haar eigen curve. En trouwens, ze is goed in lengte gegroeid dus, zo zegt de verpleegster, zal ze al haar energie daar in gestoken hebben. Wanneer ik vertel dat ze veel rustiger is geworden en veel minder last heeft van krampjes en reflux sinds ze nog maar vier voedingen heeft, zegt de verpleegster dat ze dan waarschijnlijk daarvoor te veel binnen kreeg.

Enkele minuten later bij de dokter : omdat ik er toch wat mee zit, vraag ik ook aan haar nog eens wat ze van het gewicht vindt. Ook zij beaamt dat Norah goed haar curve volgt en dat zolang hetgene eruit komt niet zuur ruikt of 'geschift' is, ik geen medicatie moet beginnen geven. Maar wanneer ik zeg dat ze maar vier voedingen per dag heeft, reageert ze heel anders : da's veel te weinig voor een baby van 2 maanden! Als ze overdag 4 uur tussen de voedingen laat, zou ze er 's nachts maximaal 8 uur mogen tussen laten. Ik moet haar écht om de vier uur wakker maken om te eten, en 's nachts na 8 uur, desnoods met een koud washandje op haar gezicht (!??!!??). Want anders zakt het suikergehalte te veel en dat is niet goed voor de ontwikkeling van de hersenen (!???). 'Jamaar', protesteer ik, als ze nu niet uit zichzelf wakker wordt en om eten vraagt, ga ik er toch van uit dat ze geen honger heeft??' Waarop de dokter antwoordt: ' Ha nee, ze is waarschijnlijk gewoon te suf om te eten omdat haar suikerspiegel te laag is! Dan heeft ze gewoon geen energie om eten te vragen en is ze gewoon heel rustig en protesteert ze niet!'

.....DOINGGGGG!!!! Wat is dat nu weer voor nen uitleg!? Wat moet ik dáár nu mee aan?? En ik dacht nog wel dat ik Norah's handleiding gevonden had, zeker nu ze de laatste dagen zo tevreden en rustig is! Ik begin natuurlijk meteen te twijfelen of ik dan wel zo goed bezig ben als ik dacht. Na twee huilbaby's die alleen sliepen wanneer ik ermee wandelde, is het echt een verademing om zo'n rustig kindje als Norah te hebben. Vergeleken met Ella en Louise is zij gewoon een heel makkelijke baby. Ik geloofde het nooit toen mensen mij vertelden dat hun baby zo weinig weende. En ik was altijd jaloers op mensen die gewoon met hun kinderwagen konden stilstaan zonder dat er haast ogenblikkelijk gekrijs uit opsteeg ;-). Tja, met Ella en Louise moest ik niet proberen om even snel bij de slager binnen te springen terwijl ik de kinderwagen buiten liet staan! En ik moest zeker niet proberen om, als ze dan al eens in hun wieg sliepen, iets gedaan te krijgen in huis of nog maar het toilet door te trekken zonder dat ze wakker werden! Norah daarentegen slaapt door alles door. Ook in de kinderwagen, zelfs wanneer ik stilsta. (voor veel mensen is dit misschien de gewoonste zaak van de wereld, maar ik vind dat dus ongelofelijk!!)

Maar nu dit!!! Hetgeen ik als 'normaal' beschouwde zou dat helemaal wel eens niet kunnen zijn en Norah's tevredenheid kan maar schijn zijn! Er kan een addertje onder het gras zitten, blijkbaar....pffff, ik dacht dat ik eindelijk door had hoe je een baby tevreden houdt. Ik dacht dat ik niet meer bij de beginners zat, maar nu blijkt er plots een 'level 2' te zijn aan dit spelleke: voor gevorderden, het wordt moeilijker! Die uitspraken van de dokter doen me natuurlijk aan alles twijfelen. Stel dat ze écht te suf is om eten te vragen? Moet ik haar toch wakker maken, wat altijd tegen mijn principes is geweest? Ik ging er altijd van uit dat een baby zelf aan geeft wat hij nodig heeft. Dat is toch het hele principe van borstvoeding op vraag?? Ik kan het er toch niet in stompen, hè. Ik heb haar altijd eten gegeven als ze daarom vroeg. En na twee maanden hebben we nu sinds een week een vrij vast schema: 07.00u, 12.00u, 16.00u en 20.00u. En ik was daar zo blij mee!! Moet ik nu alles weer gaan omgooien en haar elk momentje dat ze wakker is direct aan de borst leggen?? Dat lijkt me toch wat overdreven. Trouwens : de momenten dat ze wakker is, is ze heel alert en wil ze graag geëntertaind worden: kiekeboe spelen vindt ze schitterend. En op de speelmat weet ze niet waar eerst naar te kijken. Ze geniet ervan om in haar wipstoeltje naar haar grote zussen te kijken. En ze weent de laatste dagen alleen maar als ze moe is of honger heeft. (een periode ervoor had ze heel veel last van krampjes en reflux en was daardoor heel onrustig. Toen had ze dagen dat ze uren aan een stuk niet kon slapen, terwijl ze nu enkel rond de voedingsmomenten wakker is). Dus ze lijkt mij een heel tevreden baby te zijn. Toch ga ik morgen eens naar m'n eigen huisartsenpraktijk bellen om te zien wat zij zeggen van dat suikergehalte.

Pfff, Kind en Gezin....Kind en Gelul, ja.

mama van een éénling

2008-11-16T14:39:00.003+01:00

Nu heb ik eindelijk een idee hoe het moet voelen om maar één kindje te hebben; ik heb dat nooit meegemaakt, maar nu kan ik me er een beeld van vormen.

Ella en Louise blijven drie dagen aan zee met oma en opa. Wat is het stil op de achterbank wanneer we naar huis rijden...ik moet toch wel even slikken wanneer ik mijn meisjes achterlaat, maar ach, ze zijn in goeie handen : oma en opa zijn overduidelijk een goei alternatief voor mama en papa en trouwens, hier aan zee is het veel leuker dan thuis! Het afscheid nemen gaat vlotjes, zonder problemen. Twintig minuten later krijg ik van oma al een sms-je: ze slapen al!

Toch wel raar, hoor, zo maar één kindje om voor te zorgen. Wat het meeste opvalt is dat Kevin en ik meteen al onze structuur verliezen! Ik blijf wat langer in bed liggen met Norah, 's middags eten we wat later, en vraag me niet wat we de komende dagen gaan eten want ik heb er nog niet over nagedacht en er is bovendien niks in huis, zelfs geen fruit.

Woensdagnamiddag profiteren we ervan om eindelijk een nieuwe cd-speler te gaan kopen voor Kevin's verjaardag. We springen ook nog even bij den Ikea binnen. Met alleen Norah is dan een fluitje van een cent! Wanneer zij en wij honger krijgen, duiken we snel de Mc Donalds binnen; wat een zicht en wát een contradictie: ik zit een hamburger te eten terwijl ik ondertussen Norah de borst geef...foei!! Daarna gaan we nog, allemaal zonder over huis te komen, naar een diavoorstelling van een wereldreis die een ex-collega van mij onlangs maakte. Norah slaapt de hele tijd rustig in de draagdoek, terwijl wij genieten van de foto's, die natuurlijk heel wat herinneringen aan onze eigen wereldreis oproepen.

Donderdag is Norah heel onrustig. Het lukt haar maar niet om te slapen! Mist ze haar grote zussen? Ze is gewend van eigenlijk bijna heel de dag door lawaai te horen en nu is het hier zo stilletjes...maar het is mooi weer dus maak ik een lange wandeling met haar. Ook 's avonds blijft ze onrustig. Misschien de aankondiging van een verandering van ritme, want ze eet nog rond 21u en is er de volgende morgen om 07.00u pas terug!! Zalig, zo nog eens een nachtje doorslapen...

Vrijdag is ze veel rustiger. 's Middags spreek ik af met Tessa. Zij is de mama van onze vriendinnetjes Cara en Nomi. Zij kregen er op 24 september, 8 weken te vroeg, ook een zusje bij: Lyna. Dit kleine wondertje ligt op neonatologie en nu haar couveuse bij het raam staat, kan ik haar eens gaan bewonderen. Ik schrik toch even van hoe klein ze is (ze weegt ondertussen 1450 gr) en ik krijg een serieuse krop in de keel wanneer ik Tessa door het raam gadesla terwijl ze Lyna verzorgt. Ik sta daar aan de éne kant van het raam met Norah in mijn armen, en zij aan de andere kant met haar handen in de couveuse een minimensje pap te geven... Ik sta er nogmaals van verbaasd hoeveel moed Tessa en haar man erop hebben om naast de verzorging én opvoeding van Cara en Nomi ook nog twee maal per dag naar de kliniek komen om hun jongste telg te bezoeken en te verzorgen. Laat ons hopen dat Lyna met kerst naar huis mag...iedereen duimen, hè!

Ik loop écht verloren met zo maar één kindje in huis. Tussen 17u en 20u, normaal de superdrukke spitsuren ten huize olijke tweeling, weet ik met mezelf geen blijf. 't Is wel eens leuk, zo wat rust, en ik moet zeggen dat ik me zelfs voel als iets dat op 'uitgerust' lijkt, maar toch mis ik mijn grote meiden. Ze zorgen naast heel wat werk toch ook voor heel wat entertainment! En ik mis al die knuffels en kusjes... En wat is het stil in huis! Goh, ik begrijp eigenlijk goed dat er veel huwelijken in een crisis terecht komen wanneer de kinderen het huis uit zijn: ze zijn amper drie dagen weg en we weten al niet meer wat zeggen tegen elkaar ;-)

Toch heb ik niet alles kunnen doen wat ik wou doen. Er zijn nog heel wat klusjes overgeschoten. Dat komt omdat ik toch, maar dan ik gedacht had, werd opgeëist door ons superschattig nummertje drie: Norah! Was wel heel leuk om nu eens alle aandacht aan haar te kunnen geven. We hebben er zelfs nog eens wat fotootjes van genomen!

Zaterdagmorgen vertrekken we al vroeg richting zee. Wanneer we toekomen komen Ella en Louise net met oma en opa van de bakker. Het wordt een blij weerzien, en tot onze verbazing vragen ze direct om Norah te zien. Ze hadden hun kleine zus blijkbaar ook gemist! Oma en opa doen het relaas van de voorbije drie dagen: de meisjes zijn héél braaf en héél flink geweest, hebben goed geslapen (alleen héél vroeg wakker altijd), goed gegeten, flink gespeeld, gefietst, in de duinen pondekes gemaakt, naar de kinderboerderij geweest, met de tram gereden, ...en geen één keer naar mama en papa gevraagd! Ik heb wel elke dag gebeld, maar ze hadden het dan vaak zo druk met spelen dat ze geen interesse meer hadden in mama en de telefoon ;-) Wel leuk om te weten dat ze een paar dagen zonder ons kunnen. Hoewel dat denk ik alleen maar bij oma en opa lukt! Die hebben er trouwens ook van genoten. Ik denk wel dat het voor herhaling vatbaar is, niet??

En nog eens naar zee!

2008-11-16T14:18:00.003+01:00

Toch wel leuk, zo'n oma en opa die enkele weken een appartement huren aan zee! Na amper een weekje thuis pakken we aan het begin van het verlengde weekend alweer onze biezen om te gaan uitwaaien aan de Belgische kust. Dit keer zit de auto niet zo vol: het beddengoed, het speelgoed, de schupjes, ... zijn immers allemaal daar gebleven.

We spelen het weer klaar om al vóór 08.30u te vertrekken en zijn dus goed op tijd aan zee. Het is er prachtig weer, en samen met oma en opa wandelen we nog wat op het strand. Dan vertrekken zij en blijven we met ons gezinnetje daar tot dinsdag. Het worden weer heerlijk relaxte dagen: naar de speeltuin, gaan wandelen, in de duinen spelen, over de golven springen (met steevast natte broeken tot gevolg!), ... het passeert allemaal de revue.

Op zondag krijgen we bezoek: Christof en Liesbeth komen met Jolien (3,5) en Wannes (1)! In de voormiddag spelen we wat op het strand en maken we een wandelingeske. Wanneer vier van de vijf kindjes 's middags slapen besluiten Liesbeth en ik alvast met de tram naar Nieuwpoort te rijden; er is daar immers een outlet store waar het -70% is!! Oef, zo moet ik niet wachten tot met de solden om mijn garderobe eens te vernieuwen. Ik heb enkele broeken wel zéér nipt gekocht...een extra stimulans om zo snel mogelijk aan mijn buikje te werken dus...
Terwijl Liesbeth en ik op onze mannen staan te wachten (die dus met alle vijf de kinderen achterna komen met de tram!), speculeren we een beetje: zouden ze alles en iedereen wel bij hebben ;-) Jaja, alle kids zijn erbij, ze hebben zelfs aan het fruit gedacht!
Als kers op de taart komen Tantina en Omewes ook nog naar 't zeetje afgezakt en we gaan autootjes huren : Wannes een auto, Louise ook, Ella een schildpad en Jolien een paardje. Onderweg wordt er duchtig gewisseld! En Norah? Die ligt knusjes in haar lodger te slapen in de kinderwagen. Wat een bende! Helaas blijkt niemand op dat moment een fototoestel bij te hebben...jammer!!
's Avonds eten we allemaal samen lekkere vis op het appartement, en als iedereen naar huis is en al ons kindjes slapen, kruip ik zelf ook mijn bedje in na een toch wel vermoeiend dagje!

Maandag doen we het wat rustiger aan want de kindjes zijn nog een beetje moe van gisteren, en dinsdagmiddag zijn oma en opa alweer terug! In de namiddag huren we nog eens een autootje, maar het is zo'n harde wind dat het bijna niet te doen is om op de dijk te wandelen. Snel naar de speeltuin en naar het appartement dus!

Na het eten is het tijd voor papa, mama en Norah om weer huiswaarts te keren. Ella en Louise mogen nog enkele dagen bij oma en opa aan zee blijven!

Ella (al een tijdje) droog!

2008-11-05T21:46:00.004+01:00

Tja, met alle drukte zou ik het nog vergeten te melden: Ella is al twee weken droog! We hebben dus nu nog maar één kindje in de pampers, hip hip hoera!!!

Louise is al sinds begin augustus droog. Bij haar ging het eigenlijk heel vlotjes: twee dagen hebben we er met de dweil achter gelopen en klaar was kees. Bij Ella was het een heel ander verhaal: zij was héél geïnteresseerd in wat haar zus daar op dat potje uitspookte, en was altijd de eerste om het toilet door te trekken en Louise te helpen een sticker te kiezen. Maar zelf op het potje gaan? Nee, daar moest ze niks van weten.

Enkele weken vóór de geboorte van Norah hebben we nog eens een poging ondernomen, en nadat Norah geboren is, de week toen Kevin nog thuis was, nog eens, maar allebei zonder resultaat; 't is te zeggen, er was wel resultaat: vijf natte broeken per dag ;-) Ze was er dus duidelijk nog niet aan toe. We hadden nochtans gezegd dat als de pampers op waren, we er geen nieuwe meer gingen halen, maar dat hebben we dus toch nog moeten doen.

Enkele weken later begon ze die pampers toch wel beu te worden. We hadden een heel goedkoop merk gekocht in de Colruyt (hihi) en daar kreeg ze rode billetjes van (foei, slechte ouders ;-). Met als gevolg dat ze veel sneller besefte dat er iets in haar pamper zat en daar dan zo snel mogelijk vanaf wou. Op den duur keek ze er echter zo tegen op om op die verzorgingstafel te gaan liggen en zalf aan haar poep te laten doen, dat ze toch dat potje maar eens ging uittesten. Deze keer mét resultaat!! Het leek wel of er plots een knop was omgedraaid. Van dan af ging het ook vrij snel. En omdat Louise de laatste tijd altijd al op het groot toilet ging, heeft Ella het potje eigenlijk overgeslagen en is ze ook meteen op het groot toilet beginnen gaan. De stickertjes hebben we maar enkele dagen moeten plakken, daarna vond ze het al zo vanzelfsprekend dat ze er niet meer naar vroeg. Flink, hè! En fier dat ze is!

Ze zijn beiden trouwens duidelijk in de 'anale fase' : alles wat met het toilet te maken heeft, vinden ze super interessant! Ze brengen met z'n tweetjes ook veel tijd door in het kleinste kamertje: als de één er op zit, leest de ander een boekje voor! Superschattig om te zien natuurlijk. Ze nemen zelfs voor elkaar een papiertje (als ik er niet snel bij ben, de hele rol ;-) en kuisen elkaars poep af...de charmes van tweeling zijn! De dames nemen ook alle tijd als ze naar het toilet moeten. Ze kunnen makkelijk zo'n kwartier blijven zitten. Gelukkig moeten we er niet altijd bij blijven zitten, want ze roepen als ze klaar zijn : 'Paaaaaaapaaaaa, maaaaamaaaaa, ik ben klaaaaaaar!!!' En nadien brengen ze elkaar uitgebreid verslag van wat ze geproduceerd hebben ;-)

Ook op verplaatsing lukt het prima. Ze vinden het zelfs leuk om in de bosjes pipi te doen; echte meiden van den buiten!

Weekje aan zee

2008-11-03T20:36:00.005+01:00

Wat een organisatie, met drie kids op reis gaan! Nu ja, op reis kan je het niet echt noemen: we gaan naar het appartement dat oma en opa elk jaar in november huren in Oostduinkerke. Heerlijk een weekje (proberen te ) relaxen in een andere omgeving.

Donderdag en vrijdag draait mijn wasmachine op volle toeren om alle kleertjes op tijd proper te krijgen want alles wat nog past (niet zo bijster veel!), moet mee. Er is wel een wasmachine op 't appartement maar ik ben niet van plan me daarmee bezig te houden. Zaterdag is 't heel de dag inpakken geblazen en zondag om 08.15u zijn we al op weg! Door de verandering van zomer- naar wintertijd is iedereen goed op tijd wakker.

Oma en opa blijven zondag nog aan zee en dan gaan zij naar huis zodat wij plaats genoeg hebben voor ons ondertussen toch wel grote gezin. De meisjes slapen allebei in een groot bed, en Norah slaapt in haar draagwieg naast het bed van papa en mama, zoals thuis.

We doen vanalles aan zee: pondekes maken in de duinen, over de golven springen, schelpjes zoeken, een groot zandkasteel bouwen en versieren, van de duinen lopen, naar de speeltuin gaan, naar de kinderboerderij, wandelen, ...hoewel dat laatste niet zo vlot meer verloopt als vorig jaar; we raken niet tot op de dijk in Nieuwpoort en in de andere richting niet zoveel verder dan de dijk van Oostduinkerke zelf: de meisjes willen zelf stappen, of fietsen, of blijven achter, ofwel moeten we terugkeren omdat Norah moet eten, ... Maar ach wat, ze amuseren zich en wij ook!

Op woensdag brengen we een bezoekje aan Plopsaland samen met Inne, de meter van Norah, en haar gezin. Onze meisjes zijn dol op haar en haar man Niki, en op Sarah(5) en Eva(4). Het is prachtig weer, wel leuk natuurlijk maar dat maakt dat het superdruk is. Pfff, niks voor mij, zo'n drukte...tegen de middag barst ik al van de hoofdpijn. Bovendien is het aan alle attracties toch minstens twintig minuten aanschuiven, wat best wel lang is met twee kleine ukkies. En als die ukkies het dan na een half uur aanschuiven voor de ogen van alle wachtenden op een brullen zetten ('Néééééé, NIET in!!!!!! Néééééé, terug naar papa!!!!'), begint ondergetekende al helemáál haar kas op te vreten ;-) Gelukkig komen ze op den duur los en gaan ze toch met veel plezier in de kikkertjes (eerste 2 minuten: 'Ella nie leuk! Néé, Ella nie leuk!' - dan: 'Ella leuk!' en op 't einde: 'Ella nóg!'), de eendjes, de konijntjes, op de paardjesmolen én op de grote carroussel. Inne past op Norah terwijl ik overal mee op ga, en papa vergezelt de anderen in de snellere attracties. Uiteindelijk kan ik er toch van genieten, vooral van die blije gezichtjes van mijn dochters als ze 't duidelijk naar hun zin hebben! Norah ligt de hele dag braaf ik haar kinderwagen en komt er enkel twee keer uit om te eten. Flink, hè!

't Was dus een supergeslaagd weekje aan zee. Volgend weekend gaan we al terug, joepie, en dan mogen de meisjes daarna nog enkele daagjes aan zee blijven met oma en opa. Amai, dan zal het hier stillekes zijn want die twee tateren tegenwoordig aan één stuk door!

Geniet maar mee van de fotootjes (door erop te klikken):

Zee oktober 2008

Effe snel...

2008-10-25T22:34:00.003+02:00

Tja, het komt er niet meer zo van om te bloggen...ik heb nog een aantal stukjes 'in de maak', over de eerste week in het moederhuis en de eerste weken thuis, maar ik krijg ze maar niet afgewerkt!

Dus effe snel een berichtje om te laten weten dat we het allemaal goed stellen. Norah doet het prima: vorige week bij Kind en Gezin woog ze al 4250 gram!! De nachten beginnen ook al wat te lengen: ze slaapt soms al 8 uur aan een stuk, zalig gewoon. De grote zussen zijn er nog steeds heel lief voor en zijn heel flink. Ella gaat zelfs sinds deze week op het potje!! Hoera, nog maar één kindje in de pampers! En Louise? Die doet niks liever dan Norah's tutje geven, tegen haar babbelen (op een schattig hoog toontje) en haar toestoppen met een dekentje...;-)

We vertrekken morgen voor een weekje naar zee. We gaan daar véél foto's maken waar jullie achteraf van kunnen meegenieten...tot later!

En dan eindelijk...het bevallingsverhaal!

2008-10-06T10:02:00.005+02:00

Op vraag van velen (wel leuk, zoveel interesse!) dan nu - eindelijk dan toch - mijn bevallingsverhaal!

Het startschot...
Het begint allemaal op zondag 14 september. Ik hoop ondertussen al niet meer op een natuurlijke bevalling, zoals jullie wel konden opmaken uit de berichten van vóór de bevalling. Ik probeer me dus volledig in te stellen op een keizersnede op dinsdag, en wil deze zondag volledig voor mijn gezinnetje reserveren en nog eens genieten van mijn twee grote meiden. Het zonnetje schijnt lekker en 's morgens maken we een wandelingetje door onze wijk. Enkele huizen en ateliers zijn opengesteld ter gelegenheid van de open monumentendag.

In de namiddag is het nog steeds mooi weer en na de meisjes hun dutje besluiten we naar de Hoeve in Pulle te rijden. Naar het schijnt hebben ze daar overheerlijk hoeve-ijs. En inderdaad, wat een ontdekking! We genieten er allemaal van. Ook het beebje lijkt het ijs heerlijk te vinden, want het laat zich voelen: ik krijg geregeld harde buiken. Wanneer de meisjes even later in het speeltuintje aan het spelen zijn, merk ik dat ik niet lang kan blijven rechtstaan omdat ik een hele vreemde pijn in mijn onderrug voel. Soms trekt het weg. De harde buiken zijn er ook nog steeds. Ik maak me echter geen illusies om teleurstellingen te voorkomen. Kevin houdt me echter goed in het oog, en wanneer ik in de auto op weg naar huis vertel dat 'het er weer in schiet', zegt hij met veelbetekenende blik : 'Euh...schatje, dat is wel altijd precies om de vijf minuten...' Zelf was het me nog niet opgevallen dat er een regelmaat in zat.

Is het écht begonnen??

Thuisgekomen neem ik dus maar pen en papier bij de hand, en terwijl ik het avondeten bereid noteer ik wanneer ik 'iets' voel. Op den duur vallen de harde buiken en de rugpijn samen en inderdaad, er zit wel degelijk een regelmaat in : om de vijf minuten. De harde buiken doen niet pijn, enkel de rugpijn is vervelend, dus ik doe gewoon voort met wat ik bezig ben. Eten lukt me echter niet.

In de loop van de avond blijven de weeën, of voorweeën, wat het ook zijn, regelmatig komen. Kevin en ik doen samen de meisjes in bad en in bed en daarna zet ik me in de zetel. Ik probeer me te concentreren op een natuurdocumentaire, maar Kevin stelt voor dat ik toch maar de laatste spulletjes in mijn valiesje ga doen. Ik weet het niet goed...ik zou het jammer vinden als we nu naar de kliniek zouden rijden en daar zou blijken dat het loos alarm is; ik wil nog even afwachten.

21.30u : uiteindelijk ben ik dan toch vrijwel overtuigd dat dit weeën zijn; we trommelen oma en opa op. Die zullen hier blijven slapen om op Ella en Louise te passen. Wij vertrekken vol spanning naar de kliniek. In de auto wordt het duidelijk: dit kunnen niet anders dan weeën zijn! Ze beginnen een beetje pijnlijk te worden.

In de kliniek
22.00u : we parkeren de auto op de parking van de spoed en tussen twee weeën in loop ik - eigenlijk vrij kwiek - naar binnen. In de gang van de materniteit moet ik even stoppen om een wee op te vangen - net zoals in de film ;-)! We worden direct naar de arbeidskamer gebracht. Ik word aan de monitor gelegd en een half uurtje later zegt de vroedvrouw dat het duidelijk weeën zijn. En dat ik twee cm ontsluiting heb.Wie had dát nu nog durven dromen...het is écht begonnen!!! Ik kan het bijna niet geloven!!! Morgen ga ik eindelijk mijn derde kind in mijn armen kunnen sluiten. Ik zie het volledig zitten: kom maar op met die pijn, ik ben er klaar voor!

De weeën zijn nog goed verdraagbaar en ik maan Kevin aan om nog wat te slapen. Ik dommel zelf ook nog heel even in, maar al gauw worden de weeën krachtiger. Om 02.00u maak ik Kevin wakker: de weeën beginnen nu wel pijn te doen, ik heb wat afleiding en morele steun nodig. Even later, op het toppunt van een wee, breekt mijn water. Wat een raar gevoel. De weeën worden nu plots wel erg krachtig.

Kevin zet één van de twee CD'tjes op die we hadden meegebracht: The Piano en Enya (naar die muziek luisteren zal nooit meer hetzelfde zijn!). We dempen het licht en zo wordt de ruimte een beetje gezelliger, zodat ik me wat kan ontspannen tussen twee weeën in. Ondertussen is de vroedvrouw de ontsluiting nog eens komen controleren: een dikke twee centimeter. Hm, dat gaat hier precies lang duren...

Ik kan het best de weeën opvangen op de grote zitbal, leunend op Kevin's benen. Ondertussen masseert hij mijn rug met een warm kersenpitje. Bij elke wee knijp ik zijn arm blauw, zo zal later blijken. Ocharme...hoe een papa lijden kan ;-) Ik ga ook even in het bad, maar dat zit niet zo gemakkelijk voor mij. De bal wordt mijn vaste stekje.

Ondertussen is het al diep in de nacht. Rond een uur of vijf krijg ik een dipje: ik ben zo moe dat ik tussen twee weeën telkens even wegdommel. Niet zo goed, want dan overvalt de volgende wee me altijd zo. Ik word een beetje emotioneel : ik wil dat de ontsluiting eindelijk vordert, ik wil mijn kind!! En ik mis mijn twee grote meiden. Wat zullen die morgen zeggen als papa en mama er niet zijn?

06.00u De vroedvrouw controleert of de ontsluiting al gevorderd is. Het antwoord is enorm demotiverend en teleurstellend : na bijna 12 uur weeën nog steeds maar een goeie twee cm ontsluiting...We wachten nog even af tot de gynaecoloog van wacht er is. Ondertussen ben ik weer goed wakker. Bij elke wee denk ik dat er nu wel wat ontsluiting bij zal zijn gekomen. Op het moment dat ik dit schrijf kan ik me de pijn al niet meer goed herinneren, maar ik heb ze toen omschreven als 'allesverscheurend'. Ik hou echter altijd voor ogen dat elke vrouw de pijn van een normale bevalling aankan. Dus waarom zou ik het niet kunnen? Ik wil trouwens graag een zo natuurlijk mogelijke bevalling, dus neem ik de pijn erbij en wijs ik een epidurale resoluut af.

Toch nog keizersnede...
08.00u : mijn eigen gynaecologe arriveert. Ook zij doet een inwendig onderzoek en vertelt ons wat we al vreesden; de ontsluiting is nog niks opgeschoten en er zit niks anders op dan een keizersnede te doen. Na zo lang zo'n krachtige weeën te hebben gehad, kunnen ze het risico niet nemen nog langer te wachten omdat het litteken van de vorige keizersnede het niet veel langer zal kunnen houden. Wat een teleurstelling...ik vraag me hardop af of het aan mij ligt. Waarom kan ik dit niet?? Mijn gyn zegt dat het niks met mij, maar met de ligging van de baby te maken heeft. Waarschijnlijk ligt het kindje met het hoofdje scheef en mijn gynaecologe zegt, ik citeer: ' Al is de ontsluiting nog zo breed als het Albertkanaal, dan zou het er nóg niet door kunnen omdat het hoofdje schuin ligt!' Het verdict valt me zwaar, maar er is niks aan te doen. Ik wil ook verder geen risico's nemen. Er zit dus niks anders op dan me erbij neer te leggen.

De hele nacht lang heb ik de weeën heel goed kunnen opvangen, ik concentreerde me op de pijn en keerde tijdens een wee helemaal in mezelf en dacht aan mijn kind dat ik weldra eindelijk zou kunnen zien. Maar nu ik weet dat die weeën niks opleveren, zie ik het nut er niet meer van in. Ik ben even compleet het noorden kwijt en elke wee overvalt me. Ze komen nu trouwens om de twee à drie minuten dus veel tijd om te recupereren is er niet. Ik slaag er niet meer in de weeën op te vangen en voel niks dan pijn. Bovendien moet ik heel snel klaargemaakt worden voor de operatie : er wordt een blaassonde gestoken, een infuus, ik moet zes keer van bed veranderen (mag niet meer op mijn geliefde zitbal!) en wordt naar de operatiezaal gereden, en dat allemaal terwijl ik bijna constant zeer pijnlijke weeën heb. Ik verlies de controle en schreeuw het uit van de pijn. Bovendien moet ik even afscheid nemen van mijn ventje, die nog niet mee binnen mag in de O.K. In wiens arm moet ik nu nijpen?? Op O.K. krijg ik vrijwel onmiddellijk de epidurale. Het duurt langer dan ik me van de vorige keer kan herinneren. Misschien omdat ik toen geen weeën had ;-) Na wat gefrul aan mijn onderrug voel ik plots dat de verdoving begint te werken: mijn benen worden helemaal warm en loom en al gauw voel ik de allerlaatste keer een wee.

Wanneer ik klaargemaakt ben komt Kevin binnen in een prachtig maar veel te klein operatiepakje. Nu kunnen ze eraan beginnen! Ik ben terug wat ontspannen en praat wat met de anesthesist. Ik probeer er niet aan te denken dat ze het litteken van de vorige keizersnede terug aan het openmaken zijn... Niet veel later hoor ik mijn gyn zeggen: 'Ja, alle hens aan dek!' Dat zei ze ook toen Ella en Louise geboren werden, herinner ik me. Ze beschrijft wat ze ziet: het hoofdje, donkere haartjes, het gezichtje... en dan plots het eerste schreeuwtje. Wat een pak van m'n hart: ons kindje is er, en het weent! 'Wat is het, wat is het?', vraag ik vol ongeduld. En dan komt de verrassing van het jaar : het is een meisje!!! Wie had dát nu gedacht!! Ik was er écht van overtuigd dat het een jongen was! Maar wat ben ik gelukkig met mijn derde dochter! Stel je voor...drie meisjes...'Hoe gaat ze heten?', vraagt de gynaecoloog. 'Norah', zeg ik terwijl tranen van geluk over mijn wangen stromen. 'Ze heet Norah...'

Toen beslist werd dat het een keizersnede werd, heb ik wel m'n eisen gesteld. Ik vond het zo jammer dat ik toen de tweeling geboren werd, hen maar eventjes gezien heb vlak na de geboorte. Ik kon hen niet aanraken, en dat beschouw ik achteraf gezien wel als een gemis. Ik wil dus nu, ook al is het een keizersnede, zo snel mogelijk na de geboorte huidcontact met mijn pasgeboren kind. Ik maak dit duidelijk aan de vroedvrouwen en de gynaecoloog. Ik zeg dat ik wil losgemaakt worden (tijdens de operatie lig je met je handen vastgebonden) en mijn kind tegen mij wil voelen. Ze gaan akkoord, en na de geboorte wordt mijn éne hand losgemaakt en wordt Norah naast mijn gezicht gelegd. Dat moment vergeet ik nooit meer...pure magie die me alle drukte in de O.K. en alle pijn doet vergeten. Het is één van mijn mooiste herinneringen uit heel m'n leven: het moment dat ik haar warme gezichtje voor de eerste keer tegen het mijne voel, en ik haar zachtjes over haar kleine wangetje wrijf terwijl ik haar welkom heet op deze wereld...Een overweldigend moedergevoel overvalt me. Ik wil voor dit kind zorgen, het beschermen, het voeden...het heeft mij nodig en ik haar. Ik ben nu mama van drie...

Nog enkele kiekjes...

2008-09-19T09:17:00.007+02:00

Hoi iedereen,

Velen zitten waarschijnlijk te wachten op nog enkele schattige foto's. Ons internet is thuis tijdelijk buiten gebruik en dus zit ik nu even bij oma en opa voor de computer.

Ondertussen is onze kleine Norah al bijgekomen. Ze eet erg flink (net als haar grote zussen) en slaapt soms al enkele uren achter elkaar. Voor de rest zit ze vaak met grote ogen rond te kijken. Wanneer haar grote zussen op bezoek zijn, zie je dat ze haar oren spitst. Ze wil duidelijk niets missen.

Alles gaat dus prima en daar zijn we allemaal erg blij om!

Papa, 't wordt tijd om u nog eens te scheren!

Twee fiere, grote zussen

2008-09-16T23:28:00.008+02:00

Vandaag mochten Ella en Louise in de voormiddag mee naar hun kleine zus en mama. Ik ging ze rond negen uur halen bij oma en opa. We stopten nog even bij een bloemenwinkel en de meisjes kozen resoluut voor een zonnebloem (hebben ze vrijdag mogen dragen bij het huwelijk van mijn broer). Ze hebben er fier heel de parking mee overgelopen en overhandigde ze zeer gemeend aan mama, die natuurlijk in de wolken was.
Vanaf dan hadden ze alleen maar oog voor hun kleine zus. Ze gingen op een krukje staan naast haar bed. Ze aaiden over haar hoofdje, trokken aan haar oren (die kleine meid zal het nog serieus te verduren krijgen), gaven haar de beertjes in haar bed,... kortom ze waren erg lief. Ella zei dan: 'Mama pakken' wanneer onze kleine Norah besloot haar klep eens open te zetten. Maar na enkele minuetn klonk dan weer zeer overtuigend: 'Terug bedje'.
Ze keken daarna heel erg geïnteresseerd toe wanneer de kleine zus in bad mocht en vooral wanneer ze aan de borst ging drinken. Overal willen ze letterlijk met hun neus opzitten, wat niet altijd handig is. Wanneer ze dan ook nog eens Norah op hun schoot mochten houden, waren ze helemaal fier.
We zullen eens zien hoe ze dat morgen zullen doen en vooral wanneer ze merken dat die kleine meid niet in het ziekenhuis blijft, maar ook mee naar huis komt...

De eerste familiefoto is een feit: